Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Afgelopen dagen heeft niemand in mijn omgeving over de verkeerd aangeduide wissel van Sven Kramer gesproken. Het onderwerp is daarna zeer uitgemolken in de kranten en tv ,op zich al een fenomeen. Groot sportliefhebber als ik ben, heb ik ook met verbijstering naar deze deceptie bij de 10 km race gekeken. Ik ervaarde [tot mijn eigen verbazing] dat het toch wel wat met mij deed. Maar om dit alles " het trauma van Nederland"  te noemen, zoals ik het las en hoorde zeggen op tv, nou dat gaat mij zeer ver.

Een, volgens mij vergelijkbare situatie deed zich gisteren voor toen ik keek naar een wedstrijd van PSV tegen HSV voor de UEFA-cup. Een wedstrijd met belangen, zogezegd. Een verdediger van PSV attaqueerde iemand in het strafschopgebied. Moet je nooit doen, want je krijgt er geheid een strapschop voor terug . En dat zeg ik die amper wat aan sport heeft gedaan. De strafschop kwam dus en hij zat ook nog. Ik vroeg me toen al af wat het verschil is tussen deze domheid van een voetballer of de domheid van een coach. Beiden hebben dus hun team benadeeld. Onder veel applaus verliet PSV het veld. Bij het commentaar achteraf werd alleen maar melding gemaakt : Dat PSV zichzelf in de vingers heeft gesneden".

En wat te denken over medische missers, waar ook inschattingsfouten en beoordelingsfouten worden gemaakt. Tot mijn verbazing las ik dat Nederland een hoog percentage heeft van doodgeborenen. Oorzaak: operatiekamers die niet klaar waren, te weinig personeel. Het verdriet hierover is immens.

Je kan natuurlijk alles stuk relativeren [het maakt overigens het leven een stuk makkelijker], maar als ik lees over het trauma van Nederland, dan ga ik toch wel vergelijken.

Vandaag weer voor de buis, hup Sven, hup Sven.

Als kind van twee in hun tijd beroemde sporthelden [Ned.Ind. kampioen hoogspringen en Ned.Ind. kampioen discuswerpen], als echtgenote van twee sporters [schaatsen en athletiek] en als moeder van vier ontzettend sportieve kinderen [hockey, roeien, schaatsen, cricket], ben ik wel gewend dat veel in het teken staat van sport. Op sportief gebied heb ik weinig in te brengen. De kleinkinderen, allemaal ook sportief, kunnen intens genieten van de verhalen dat ik op het gebied van zwemmen en schaatsen een absolute kruk ben en dat ik bij het diploma zwemmen bijna het leven liet.

Ik deel wel hun passie voor sport en ik weet niet beter dat er altijd naar sport werd gekeken op tv. Toen de kinderen nog in huis waren, was het kijken " met het bord op schoot"  en 's avonds met z'n allen in pyama op het grote bed.

De verleiding om dan ook alles te volgen wat zich nu in Vancouver afspeelt zou dus groot zijn, maar lijfsbehoud heeft z'n eerste waarschuwing gegeven. 500 meter schaatsen voor de mannen. Actie, snel, onverwachte winnaars. Een afstand waar ik graag naar kijk. Behalve dus eergisteren toen het beeld van haperende ijsmachines roet in het eten gooide. Zal ik wel of zal ik niet kijken?, vroeg ik mij af.

Gisteren had ik dus slaap, met bonkende kop werd ik gewekt door Matisse. 7 uur, hondje wakker, baasje wakker, krantje lezen, koffie drinken, douchen, aankleden, en dan met de hondjes wandelen. Matisse en de anderen zijn het gewend. 7 uur dus!, de planning klopte niet met wat ik voor ogen had toen de ijsmachines voortploeterden.

Slaap dus, gisteren enigszins ingehaald. Vandaag weer zo'n leuke afstand, wat doen we????

Gisteren vertelde ik mijn dochter en schoonzoon dat op de factuur van mijn mobiele telefoon maandelijks een groot bedrag wordt afgeboekt voor SMS diensten. Ik gebruik mijn mobiele telefoon alleen op vacantie en als ik bv, bij slecht weer de weg op moet. SMS-en doe ik helemaal niet, omdat ik mij geen raad weet met alle tekens op de kleine toetsen. Ik vertelde hun dat ik wel allerlei sms-en krijg van KPN of Vodafone, maar ik vind het raar om dat te betalen. Volgens mijn familie zou daar ook geen geld voor in rekening gebracht worden, maar ze zouden het uitzoeken.

Vandaag schokte mijn dochter mij met de mededeling dat deze kosten in rekening worden gebracht door een firma die op RTL-4 astrologische programma's brengt, waar ik nooit naar kijk. 3x per maand zouden zij me een horoscoop toegestuurd hebben vanaf juni verleden jaar. Behalve dat [volgens mijn dochter] het bestand niet eens past op mijn mobiel is er ook nooit een contract afgesloten per sms, omdat ik nooit sms-jes verstuur. Op een consumentenprogramma is er onlangs voor gewaarschuwd dat dit soort firma's vooral kinderen uitnodigt om een sms te versturen om b.v. te weten wele naam het best past bij je nieuwe vriendje of welke naam het best past bij de baby die jij zou krijgen met een naam van de jongen van je keuze.

Het is schandalig dat dit soort praktijken bestaat en gelukkig wordt er nu een halt toegeroepen. Nu maar proberen mijn geld terug te krijgen, maar zoals ik mijzelf ken en mijn dochter, zal ik alles er voor doen. Zijn ze nou helemaal gek geworden.

Vandaag kwam onze wijkagent naar tiendekind n.a.v. een klacht die wij hebben gedeponeerd bij de politie. Enige tijd geleden is er sloophout gestort [zie rubriek "hufters"], waar wij absoluut niet blij mee waren. Gelukkig zijn er opmerkzame mensen in de buurt van tiendekind die de mogelijke dader hebben aangewezen.

De wijkagent kwam in een politieauto en bleef een tijdje om ons verhaal te horen. Behalve het verhaal hadden wij hem een pagina met onze " bevindingen" en foto's meegegeven. Kennelijk voldoende, want hij wist precies waar het om ging. Of wij zullen horen wat er mee is gebeurd zullen wij hoogstwaarschijnlijk niet weten. Vervelende zaak, die alleen maar tijd kost.