Galerie/Potterie 't Tiende Kind

De keuringsarts die ons opwachtte, keek ons meewarig en min of meer geirriteerd aan. Natuurlijk had ik op de verkeerde knop in de lift gedrukt en natuurlijk ging  ik daarna de verkeerde deur binnen, in mijn kielzog echtgenoot. Was hij mijn motoriek aan het beoordelen, of mijn verstandelijke vermogens of beide? Wij waren nooit in het gebouw geweest en wij moesten er zijn voor de eerste aanvraag van een invaliditeitsparkeerkaart. Niet voor mij, maar voor echtgenoot Piet. Afgelopen gladheid en verschillende controlebezoeken in het ziekenhuis deed ons besluiten toch maar een parkeerkaart, of in elk geval een kaart voor de bijrijder aan te vragen. Een  afspraakkaart voor de verschillende specialisten moest hij meenemen, tezamen met een lijst van medicijnen

De keuringsarts had bij de oproepkaart van Piet een verkeerde brief toegevoegd. Dit na een snelle blik geworpen te hebben op Piet. " Kunt U zeggen hoe oud U bent"?? startte hij zijn interview. Na beantwoording de tweede vraag: " Wat mankeert U aan Uw ogen?" Piet legde hem uit wat hij mankeerde, dat hij nagenoeg blind is of in elk geval slechtziend. Nadat P. ook had uitgelegd dat er hartklachten zijn, vroeg de arts aan de andere kant van het bureau: "Heeft U nog meer klachten of heeft U andere ziektes". De beantwoording was ontkennend. " Kunt U meer dan 100 meter lopen" en " bent U altijd onder begeleiding van Uw vrouw?" [Behalve dat P. zo'n goede gezondheid heeft is behalve een genetische aanleg, ook de overtuiging van Piet dat je zo veel mogelijk moet bewegen en lopen]. Hij stelde mij de vraag of ik hem wel eens "dropte" en hem aan zijn lot overliet, terwijl ik andere dingen ging doen.  Dit interview ging lijken of het om een dementerende bejaarde ging. Zijn scherpzinnigheid verast iedereen die met hem te maken heeft, behalve nu. Kennelijk.

Ik probeerde de arts te schetsen dat het aanvragen van zo'n kaart alleen maar waarschijnlijk gebruikt zou worden voor het ziekenhuis. " Ik drop hem voor de ingang, waarna hij ergens gaat zitten, daarna moet ik een plaats zoeken voor de auto, vervolgens moet ik hem zoeken in de ontvangsthal. Daarna kunnen wij naar de specialist en dan begint het gedoe in omgekeerde vorm."  Tijdverspillend gedoe"  zei ik hem.

De keuringsarts dacht... en daarna  " ik kan U toezeggen dat ik mijn medewerking zal verlenen aan de aanvraag voor deze kaart, op basis dat U 93 bent en slecht zicht heeft". Maar ik weet niet of U zo'n kaart wel krijgt. Ziet U de selectie is heel streng om misbruik tegen te gaan.

Ik snap het volkomen, maar [zoals ik de man ook zei], het is vele malen goedkoper dan een taxi te huren voor heen-en terug of een scootmobiel te krijgen."Het is geen kwestie van geld"  antwoordde hij, "maar de parkeerplaatsen worden alleen  maar uitbesteed aan mensen die het echt nodig hebben".

Gelukkig is Piet gezond, maar ja 93 en slechtziend??? Mag hij??

Een getalenteerd cursist zei mij gisteren dat hij had meegedaan aan een dichterswedstrijd uitgeschreven door Dagblad Trouw. Regionale dichters worden door het publiek beoordeeld en zijn vraag was of ik aandacht wilde schenken aan zijn gedicht en het met sterretjes wilde honoreren. Voor het gemak had hij mij een lijstje gegeven hoe ik moest inloggen om bij de regio  Kop van Noordholland te komen.

Ik wist niet dat Evert de B. ook kan dichten, want behalve dat hij mooie keramiek maakt is hij toch een bekende schilder geworden in de regio. Nu dus ook dichten, ik was zeer verrast. Maar om bij het onderwerp te komen was een hele klus. Inklikkend op Trouw.nl kreeg ik alle soorten trouw, maar niet het Dagblad. Toen dat eindelijk breed in het scherm verscheen, moest ik volgens de aanwijzingen allerlei dingen doen en inklikken die geen enkele response opleverden. Normaal gesproken had ik al tien keer afgehaakt, maar vooruit Evert is een aardige jongen en ik gun hem best wel de eer van een wedstrijd. Zeker omdat wij in de middag een diep gesprek hadden over de aard van de Heldernaar, die bij hem niet zo goed er af kwam.[ Jammer het is hier goed wonen en de directheid vind ik wel leuk van de Noordhollander.]

Eindelijk kwam ik uit op de regio waar ik voor had gekozen en Helderse dichters die ik wel kende gaven hun kijk op Den Helder. De zee en de stranden sprongen  mijn werkkamer binnen . Evert was er op de een of andere manier niet bij, het begon mij te intrigeren waarom ik hem er niet kon uithalen. Iets anders geprobeerd en warempel daar stond het " de Kop", een gedicht waar de noeste arbeid, de overleving en het schrale goed naar voren kwam. Ik honoreerde hem met 4 sterren en kon ook een reactie plaatsen.

"Luctor et Emergo" schoot het in mijn kop na het lezen van zijn gedicht : " worstel en kom boven". Verder had ik nog een zin dat creatieve geesten altijd naar boven komen. Blij dat ik mijn missie had volbracht klikte ik op " verzenden"  maar er gebeurde niets.

Alles weer opnieuw geprobeerd en weer begonnen met " Luctor et emergo". Tot mijn verbijstering was het gedicht als reaktie bij een andere dichter gekomen. Op zich niet erg, maar het gedicht ging over de as van zijn Oma die in de zee was uitgestrooid.

Wat heb ik mij geschaamd en nog.

Finn wordt oud zeiden wij tegen elkaar. Vrienden die hem een tijd niet hadden gezien viel het ook op,"  Finn wordt grijs op zijn kop". Mensen die ik op de wandeling tegenkwam vonden hem een beetje stram lopen. " Ach die Finn hoe oud is hij nu?" Finn trok zich een beetje terug toen Matisse zijn intrede deed. We wisten het wel: Aan Finns lijf geen polonaise. Cezanne vond dat jongehonden gedoe wel leuk en nooit de kans gehad om vrijuit te spelen met Finn, haalde Cezanne de schade met Matisse in. Af en toe kwam Finn even in actie als Matisse, opdringerig als hij is, een andere hond zat uit te lokken om met hem te spelen. Niet elke hond vindt het leuk en bijt dan van zich af, Cezanne en Finn prikkelend tot een matpartij. Zover is het gelukkig nooit gekomen.

Vaak had Finn geen zin te wandelen toen de sneeuw nog hoog op de straat stond, vaak liet ik het er maar bij. Hij heeft enkele ontoelaatbare plekjes in de tuin. Finn is oud. Dachten wij.

Vandaag was de sneeuw gesmolten en met een lente-achtig gevoel in de kop begon ik mijn lange ochtendwandeling met 3 honden. Wij hadden er zin in. Maar nadat Matisse zijn eigen gang was gegaan en ik hem pas weer thuis tegenkwam, merkte ik pas thuis dat er 2 honden waren meegekomen. Finn was weg. Grote paniek ontstond bij de bazen en de honden. Finn weg? , de laatste keer dat onze zwerver Finn de benen had genomen was een paar jaar geleden voor dat hij gecastreerd werd. Een herinnering schoot door ons hoofd aan Jim, onze hond voor Finn. Jim was zo oud dat hij niet meer verder wilde. Op een dag liep hij weg en besloot te sterven, gelukkig vonden wij hem.

" Finn was zo oud, zou hij er geen zin meer in hebben" , vroegen wij ons af. Een grote speuractie werd gestart. Waar moet je zoeken in dit grote open gebied? Honderden keren heb ik met de auto de honden gezocht, soms vond ik ze en soms ook niet. Finn had zo zijn eigen liefdes, zoals Lizzy een onooglijk hondje van goede komaf en lievelingsras van de koningin. Lizzy zou ook zo'n beetje 12 zijn, constateerden wij. Toch maar kijken of hij in de buurt van haar is. Wij stapten de auto in, eigenlijk zonder hoop.

En... daar kwam His Royal Highness de hoek om, plakkerig en vies van de gesmolten sneeuw, een tak was in zijn staart blijven haken. Wat een zwerfhond!! Wat waren wij blij en wat vonden we het leuk dat hij weer eens de benen had genomen.

Het is de zoveelste keer dat hufters "zomaar"  sloophout hebben gestort bij tiendekind. Dit maal waren het schrootjes. Ik kan mij niet voorstellen dat er mensen zijn [met kinderen die een voorbeeld gegeven moet worden ] die uit gemak andere mensen opzadelen met hun eigen afval.

Vandaag ben ik naar de gemeente gegaan en heb een klacht ingediend. Verrast was ik dat de ambtenaar serieus met onze klacht omging. Uiteindelijk hebben wij geen enkele subsidie, maar op cultureel vlak draaien wij mee onder de paraplu van de gemeente. Vandaag komt er iemand om poolshoogte te nemen. Aangezien het om een strafbaar feit gaat, zal de politie in een later stadium ingeschakeld worden. Ik zal ook de buren inschakelen om een oogje in het zeil te houden. Hoe zouden de hufters zelf reageren als er rotzooi in hun tuin, huis of auto gegooid zou worden.

" Would you please be so kind to step forwards" zei de geuniformeerde dame. Het was geen vraag maar het klonk als een bevel. Het overkwam mij twee jaar geleden toen ik wilde terug vliegen van Heathrow in Londen naar Amsterdam. Er ging bliksemsnel veel door mijn hoofd, maar ik kon mijzelf geruststellen. Ze haalde mij uit een rij met een hele hoop wachtenden voor mij. Er was kennelijk een intensieve controle bezig.

De dame van de douane begon mij vriendelijk uit te leggen dat ze bezig waren met een experiment om de veiligheid optimaal te maken en in de tweede plaats om tijd te besparen. Of ik dus zo vriendelijk wilde zijn om mee te doen. Veiligheid gaat mij voor alles en natuurlijk wilde ik meedoen. In een klein hokje stond een toestel en zoals zij het uitlegde was het een body-scan [waar ik op dat moment nooit van had gehoord] die gemaakt zou worden. Ik moest een paar standen aannemen, voornamelijk met de handen opzij en omhoog. Het duurde inderdaad niet lang. De rij wachtenden was inmiddels nog groter geworden en wat dat betreft was ik blij dat ik verder kon gaan.

Het verbaast mij nu dat de leider van D66 tegen deze vorm van fouileren is, omdat naar zijn idee daarmee de privacy wordt geschaad. Ik vind dat reizenden die daar bezwaar tegen maken, niet moeten vliegen. Het is een uitvloeisel van deze tijd en niet meer en niet minder. Geruchten dat de foto's gebruikt zouden worden en op Internet worden gezet, zijn op de vliegvelden uit de lucht gegrepen. Ik heb daar nooit aan gedacht. Er worden geen naaktfoto's gemaakt en nog op Internet, laat staan in de Playboy gezet

Gisteren kregen wij het droevige bericht dat Mascha v.d. Stam Dolerna is overleden, de moeder van Cezanne. We waren triest en weemoedig toen wij het mailtje kregen van Lucia P. de eigenaresse van Mascha. De oude dame is 14,5 gewoerden, een respectabele leeftijd. Al jaren heb ik haar foto in mijn werkkamer en ik kijk er vaak naar omdat zij de stammoeder is van een mooie lijn , waar wij 2 nakomelingen van mogen hebben, Cezanne en zijn kind Matisse.

9 jaar geleden was zij het eerste teefje wat door Finn [Bruno v.d. Spoorkant] werd gedekt. Het gebeurde tussen de margrieten in ons oude huis en Piet en ik waren zo ontroerd dat Finn kinderen zou krijgen dat wij ogenblikkelijk besloten om een reutje te houden [als dat er bij zou zijn]. In het nest werden 5 hondjes geboren, waarvan 2 reutjes. Wat moeilijk om dan een manneke uit te zoeken waar je 15 jaar mee lief en leed zou gaan delen. Het werd Cezanne, Piets keuze. En wat voor keuze, behalve mooi, ook zo vreselijk lief. Enkele jaren later kregen Mascha en Finn bij een tweede dekking 10 pupjes!!!

Lucia is de voorbeeldmoeder hoe pupjes gesocialiseerd moeten worden. Aan Cezanne is heel goed te merken dat hij altijd geknuffeld is, omdat hij dat nog graag wil. Lucia schroomde ook niet om de pupjes te laten wennen aan harde geluiden en met deksels die zij tegen elkaar aansloeg, leerde zij de hondjes de geluiden van de grote wereld. Cezanne geeft ook geen krimp voor harde knallen en b.v. vuurwerk.

Al is het lang geleden, ook voor Finn is Mascha een woord wat hem bij zal blijven. Als wij zijn aandacht willen, roepen wij alleen maar " Mascha"  en Finn begint te kwispelen. Voor hem betekent het alleen maar leuk en goed.