Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Vanmiddag zag ik, na jaren een oud-medewerkster van tiendekind terug. Marianne, geestig en altijd in voor een grap. We waren bl ij elkaar weer te zien, ondanks dat ons weerzien van korte duur was. Eenmaal thuis flitsten allerlei beelden van toen door mijn hoofd, meestal van absurde aard.

Zoals toen toen ik boven mijn hoofd reikte om iets te pakken en een loodzware pot op mijn hoofd viel. Een behoorlijke hoeveelheid bloed droop in mijn nek en Marianne adviseerde om Piet te vragen of de wond gehecht moest worden. Om de wond af te dekken deed Marianne een rood-wit geblokte theedoek om mijn hoofd.

Piet zag niets ernstigs en op het moment dat ik [met doek] weer op tiendekind kwam, kwamen er enkele bezoekers aan, waarvan ik de nationaliteit ben vergeten. Ik moest de mensen rondleiden, want Marianne lag slap van de lach in een hoek, omdat de mensen mij met grote vraagtekens in de ogen aankeken, gevolgd na een tijdje door grote uitroeptekens. Het zal me ook een aanblik geweest zijn om rondgeleid te worden door een mens met een theedoek op haar kop, roodgekleurd door het bloed.

De Kooikervereniging houdt elk jaar een tentoonstelling voor Kooikers, waar de mooiste Kooiker wordt gekozen uit verschillende klassen. Toen wij besloten om weer een hondje te nemen [en dan speciaal een kind van Cezanne], hadden wij nooit de intentie om alweer een wereldkampioen in huis te hebben. Sterker nog, het gedoe van tentoonstellingen hadden wij na Finn en Cezanne wel voor gezien gehouden. Dat Matisse een mooie hond was viel ons geleidelijk aan wel op, maar gewend aan " ach wat een mooie hond" en eigenlijk om een praatje verlegen te zitten, wisten wij wel. Een deskundige die objectief kan beoordelen, ging alleen maar in de richting van een keurmeester van een hondententoonstelling. We besloten toch maar naar Asperen te gaan, waar de show werd gehouden.

Vandaag was de tentoonstelling. Cezanne hadden wij maar ingeschreven om loyaal te zijn voor zijn kind. Veteranenklasse waar hij in valt is een gemoedelijke klasse, waar geen zenuwachtig gedoe om is. Meneer heeft zijn sporen al verdiend. Matisse werd ingeschreven in de puppyklasse. Mooie hondjes, enthousiaste karakters. Groot was mijn verbazing toen hij, zonder enige training, huppelend en absoluut niet begrijpend waarom het ging, toch naar de ereronde mocht. Hij werd 4e en de deskundige beoordeling was precies waarvoor wij gingen.

" Reuze enthousiast temperamentvol hondje. Prima bouw en maat. Een goed gevormd hoofdje met een mooi donker expressief oog. Goede kaakstand. Correcte voor- en achterhand. Prima ribben, goede benen en uitmuntende voetjes. Goede staartaanzet, wordt wat vrolijk gedragen. Prachtige vachtstructuur, mooie aftekening. Gaat met veel allure door de ring". Kwalificatie: veelbelovend.

Tsjongejonge en dat voor zo'n stouterd, die in de omgeving van de tentoonstellingshal, weer alles op stelten zette. Op weg naar huis concludeerden Piet en ik dat het toch wel weer leuk is.....

Eventuele toekomstige dekkingen zijn al geboekt, o.a. uit Zwitserland. De baby is pas 8 maanden! Vanaf volgende week maar eens kijken aan welke medische onderzoeken hij moet voldoen als dekreu.

Toen ik pas in Den Helder kwam wonen was de confrontatie met een koude, winderige stad aan zee een gebeurtenis die toen diep  mijn gevoel voor familie-gezelligheid, cultuur en het Haagse stadsleven, raakte. Toch begon ik mij wel thuis te voelen, omdat het leven wat je ging leiden, opmerkelijk was. De Kanaalweg waar ik ging wonen, was een straat met lage flatgebouwen [als je boven woonde had je heel riant uitzicht op zee] en bewoond door jonge, pasgehuwde marinegezinnen. De bezetting van de stad was afhankelijk wanneer het smaldeel binnenkwam. Waar nu individuele akties op zee plaats vinden gebeurde toen met verschillende grote en minder grote schepen, vaak in combinatie met andere NATO-landen. Mijn toenmalige lief zat bij de Onderzeedienst, een tak van de Marine waar toendertijd enorm veel bij werd gevaren. Ik zat dus voor mijn gevoel, altijd alleen thuis. Kinderen werden vaak geboren als de man ver weg was ergens op zee en de huisarts en de verpleegkundige hadden de enorm moeilijke taak om een vrouw gerust te stellen.

Je was afhankelijk van vriendinnen, de een had een telefoon, de andere had een televisie om de lange avonden met anderen te delen, nog iemand anders kon in nood je in haar auto ergens brengen. Kortom het was een tijd van geven en nemen. Ik kwam naast een piepjonge vrouw te wonen met een hondje, Huub. Huub werd al heel vlug dikke vrienden met mijn eerste hond Nemo. Een vriendschap tussen de hondenmoeders begon. Omdat wij geen van beiden een koelkast hadden deden wij elke dag boodschappen een eind verderop, lopend  [met honden]. Naderhand deden wij gezamenlijk de was. G. had een  wasmachine met wringer en ik een centrifuge. Ik leerde haar Indisch koken, een fenomeen wat nieuw was. Vele mannen die hadden gevaren hadden kennis gemaakt met exotisch eten, bovendien was de " blauwe hap"  in de Marine beroemd.Een overplaatsing van haar man deed de vriendschap verwateren.

 .

Wij verhuisden en ik bofte met de mensen die naast ons woonden. Ook een marinegezin, eigenlijk met dezelfde intensiteit van vriendschap. Helaas ging buurvrouw E. weg naar elders en in haar plaats kwam A. ook met een in de Marine werkzame man. Met haar zette ik de eerste schreden op het pad om een leven te gaan leiden naast de Marine. Het werd niet in dank afgenomen door de vooral mannen die niet zo geemancipeerd waren. De vriendschap met haar was intens. Veel lief en leed hebben wij gedeeld en altijd stonden wij voor elkaar klaar. Ook haar leerde ik Indisch koken.

Toevallig dat zij beiden gingen verhuizen naar een andere plaats en zij werden vriendinnen.

Morgen krijg ik beide vriendinnen te eten. Ik ben al dagen bezig voor hun te koken: Indisch.

Soms lees, zie of hoor ik zo'n grappig voorval dat ik er de hele dag om kan grinniken. Vanmorgen las in in het Noordhollands Dagblad iets, wat in de ochtenkrant ook was beschreven, maar net zonder het laatste toetje. Ik heb er in elk geval de hele dag stiekem om zitten grinniken. Het gaat om het volgende:

De burgemeester van Londen, Boris Johnson, zelf kleurrijk figuur en dol op fietsen, voorkwam tijdens een tochtje dat een vrouw in elkaar werd geslagen door een groep meiden. Een van de dames had zelfs een metalen staaf in haar handen. Toen zei om hulp riep, kwam net de burgemeester aangereden. " Ik dacht nog wat een grote kerel" aldus Franny Armstrong [zal wel zoiets geklonken hebben als " Bloime wha a huge fella'], En daarna: "It is Londons Lord Mayor"!!

De meiden zetten het [zonder staaf] op een lopen en nadat Johnson de dames verjaagd had , bracht hij Armstrong thuis. Het zal wel aan mij liggen, maar ik zie het zo voor me.

Toen de kinderen nog in huis waren, waren de momenten van rust voor mij gouden, zalige momenten. 4 kinderen die een boekje lazen, het was een moment uit een sprookje. Helaas duurden die momenten niet zo lang. Barbara [nu moeder van 3 kinderen en uiterst stabiel en rustig] vond die spanne van gelukzaligheid helemaal niets. Ze hoefde maar 1 zin te zeggen [meestal dus: Laura weet je dat Ian je sokken aan heeft] en in 1 seconde veranderde de stemming, eindigend dat ik, zoals bij een tenniswedstijd keek hoe kledingstukken van links naar rechts werden gesmeten, op weg naar de rechtmatige eigenaar.

Zo'n kleine rellenschopper hebben wij weer in huis in de vorm van Matisse. Matisse heeft een hekel aan een harmonieus ogende setting van mensen en honden. Als Finn en Cezanne heerlijk liggen te slapen gaat hij, kop op de voorpoten, de anderen uitlokken met een in kracht toenemende jank, eindigend in een soort gejodel. Gek wordt Cezanne er van, omdat Matisse hem als slachtoffer heeft uitgekozen voor zijn pesterijen. Inderdaad eindigt deze daad dat Cezanne opstaat en met hem gaat spelen, of als het hem verveelt Matisse een grom geeft. [Missie geslaagd]

Eergisteren had ik 3 mergpijpjes gekocht en de honden vonden het heerlijk en hebben lange tijd zich te goed gedaan aan dit lekkere kluifje. Toen Finn en Cezanne naar binnen gingen, haastte Matisse zich om de twee kluiven van zijn familieleden te verstoppen om daarna zeer demonstratief door  te gaan met zijn eigen kluifje. Finn en Cezanne waren  ontzet toen ze naar buiten gingen en hun kluif misten. Natuurlijk wisten ze dat Matisse de dader was, ogen spreken zelfs bij honden boekdelen. Na deze vreselijke ontdekking besloten de twee bij mij verhaal te halen, maar zelfs mijn mededeling dat het hun nakomeling was maakte geen indruk. 's Avonds haalde Matisse zijn botje naar binnen, maar gelukkig reageerden Finn en Cezanne op de enige juiste manier en dat was om niet te reageren. De lol was er af.