Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Toen mijn moeder nog mondig en strijdbaar was ondernam zij actie tegen de voor haar volstrekt immorele daad van de Nederlandse regering geen salaris terug te storten van de vele Nederlanders die gevangen waren gezet in Japanse krijgsgevangenkampen. Zij legde in een brief naar een Tweede Kamerlid uit dat zij 4 jaar totaal geen bron van inkomsten had toen mijn vader als KNIL officier gevangen werd genomen. Mijn moeder had de Zwitserse nationaliteit en bleef met haar 3 kinderen uit de beruchte vrouwenkampen. Mijn grootmoeder ving het gezin op en gaf het onderdak en eten.

Enkele jaren geleden kregen de Indische Nederlanders een compensatie in de vorm van een bedrag, genoemd  " de koude ontvangst", refererend naar de tijd toen de Indische Nederlanders naar Nederland vluchtten en geen medewerking kregen van de burgerij en de regering. Maar de salaris-kwestie bleef onbesproken. Mijn moeder vond het onrechtvaardig en kon zich vreselijk storen aan de buitenlanders die geld kregen om hier in Nederland een nieuw bestaan op te bouwen. Enkele maanden geleden kregen mijn moeder, mijn zuster en ik  een brief van een stichting om oorlogsgetraumatiseerden te helpen. Er was een vragenlijst bij, die na het invullen opgestuurd en waarschijnlijk gehonoreerd zou worden met een geldbedrag. Ik heb de lijst niet ingevuld, want mijn leven speelt zich zonnig en zonder noemenswaardige trauma's af. Maar de kwestie over het salaris bleef.

Eergisteren zag ik op het journaal een onderwerp over deze " Indische Kwestie", die eindelijk opgelost gaat worden. Er werd uitgelegd dat er aan ambtenaren en militairen geen salaris is uitbetaald en ook geen achterstallig salaris. Nederland is wereldwijd het enige land waar dit nog niet was gebeurd, van het standpunt uitgaande dat deze Indische Kwestie zichzelf wel zou oplossen. De strijdbare mensen van toen zijn nu tachtigers en negentigers en die zullen binnen afzienbare tijd wel doodgaan [einde probleem].

Dinsdag zie ik mijn moeder en ik zal haar proberen uit te leggen dat eindelijk een einde is gekomen aan het onrecht, wat zij altijd zo hevig heeft gevoeld. Ik hoop vurig dat ze het zal begrijpen!!!

Het is algemeen bekend dat de binnenstad van Den Helder foeilelijk is. Veel geld is besteed om de overgebleven " parels"  te restaureren en dat is gelukt. De Rijkswerf, in opdracht van Napoleon gebouwd is een uniek juweel. Ook de verschillende forten zijn uniek, onvervangbaar en absoluut authentiek. Maar dan die binnenstad!, na de oorlog zonder enige visie neergezet en een anti-rendement opleverend, die niet goed is voor de bewoners en de stad.

Vele pogingen zijn gedaan om het een beter aanzien te geven, maar tot nu toe heeft er niet veel geholpen. Wat de kern van de stad zou moeten zijn is jarenlang een grote parkeerplaats gebleven met daaromheen een station zonder enige uitstraling en dat lijkt of een vleugel door een vrachtwagen in elkaar is gevouwen. De bouw van na de oorlog loog er wat lelijkheid niet om. De stad is verpest door foeilelijke blokkendozen, waar dingen worden verkocht.

Enkele jaren geleden vond men de oplossing om het plein autovrij te maken en daarvoor in de plaats zou een kunstwerk gezet worden. Ikzelf zat toen in de adviescommissie voor Beeldende Kunsten en vele ontwerpen van beroemde en minder beroemde kunstenaars werden door ons beoordeeld. De kunstwerken die er uit sprongen waren echter te duur, o.a. een esplanade van de kunstenaar Ruud van de Wint, een beroemde Heldernaar. Hij is een een paar jaar geleden overleden, maar zijn nagedachtenis leeft nog voort in een uniek duinlandschap waar hij enkele bijzondere bunkers bouwde. Ook de koningin was een grote fan van hem en een fresco siert het paleis op Noordeinde. Hij was dus te duur en is het niet geworden. Onze keus viel op een kunstenaar die een prachtig kunstwerk [met waterpartijen] maakte, later in bezit genomen door de jeugd die shampoo in het water gooide en er een prachtig schuimbad van maakte.

Vandaag las ik in de krant dat het kunstwerk wordt afgebroken en van het plein wordt een " groene long"  gemaakt. Ik houd mijn hart vast. Een deel van de binnenstad is al afgebroken om er een stadspark van te maken. Vele stadsparken die ik in de loop der tijd heb gezien in verschillende steden kunnen inderdaad een bijdrage geven om iets van schoonheid te geven aan een stad. In het stadspark werden bomen geplaatst, niet recht maar schuin. Het valt inderdaad op, maar het brengt niet de rust teweeg die een stadspark zou moeten bieden. De grond is bezaaid met hondendrollen, dus een leuke wandeling door het park was er ook niet bij.

Mijn blijdschap dat ik in Julianadorp woon, steek ik niet onder stoelen of banken. Het prachtige strand en de duinen is er voor iedereen en er worden geen pretentieuze plannen gemaakt om Julianadorp naar een hoger niveau te tillen. Dat inwoners van het dorp boodschappen doen in Schagen is te begrijpen, want alles wat een klein stadje een kwartier verderop te bieden heeft, zou als voorbeeld kunnen dienen.

Het enige wat zou helpen om Den Helder op de schop te nemen en hele wijken af te breken en daarna iets moois neer te zetten.

Vanmorgen op weg naar de schuur om een pak melk te halen, zag ik op het platje een hevig toegetakelde duif. Zijn kop was ontdaan van veren en hij leek meer op een gier dan op een duif. Ik liep even naar hem toe en hij trippelde weg om daarna veiligheid te zoeken in de houtwal, die tussen het platje en de moestuin is aangelegd. Toen ik even later ging kijken hoe het met hem ging, was hij er nog en ik kreeg het gevoel dat hij hulp vroeg aan mij. [hetzelfde gevoel had ik bij Alpo die toen als een mij onbekende , gewonde kat, ook hulp vroeg.] . Eerst dacht ik dat hij dat hij ziek was maar bij zijn rechtervleugel had hij een bloederige wond en een pin van zijn vleugel leek gebroken. 

Even later wees ik kleinzoon Thijs en kleindochter Lotte op die zielige vogel en vroeg of ze er voorzichtig naar wilden kijken. Hun ogen zijn uiteindelijk beter dan de mijne. " Je moet de dierenambulance bellen"   zei Lotte. " Misschien het vogelasiel"?  opperde ik. Het vogelasiel verwees ons toch naar de dierenambulance, die ik daarna tegelijk belde. Binnen een kwartrier waren ze bij ons. 2 uitermate vriendelijke vrijwilligers [mensen die een voorbeeld kunnen vormen zoals het in de maatschappij zou moeten zijn].

Ondanks dat de duif verwoede pogingen deed om weg te vliegen had hij een ernstige verwonding opgelopen en kon alleen maar fladderen. Met een net werd hij gevangen en daarna zeer voorzichtig en liefdevol in een plastic doos gezet. " Waarschijnlijk door een kat gepakt"  zei de vrijwilliger. We brengen hem eerst naar het vogelasiel, maar zo te zien heeft hij ook een vleugel gebroken en moet dan naar de dierenarts."

Het betekent dus dat [op zondag] een vrijwillige organisatie vele uren bezig zal zijn met het redden van het leven van een duif.  Fantastisch, soms ben ik zo trots op Nederland!!!

Sinds een paar dagen houd ik Matisse op bepaalde moeilijke stukken vast aan de lijn. Ondanks dat er een immens groot losloopgebied is rent hij op alle honden af en vaak heeft hij een voorkeur voor honden aan de lijn. Vaak dat de eigenaren de honden dan los laten om beide honden te laten spelen. Matisse vindt deze nieuwe gang van zaken best, hij wordt constant geprezen om zijn medewerking. Hij heeft sinds hij bij ons is, genoeg op zijn donder gehad, want het is me er eentje.

Er is een stuk gras dat langs een sloot loopt en een afgesleten paadje is door de jaren heen ontstaan door wandelaars of fietsers. Het kan eigenlijk niet eens de naam hebben van een paadje, elke regenbui maakt het lopen op het paadje een tijdje moeilijk. Vandaag had ik Matisse net losgelaten en Cezanne en Finn waren ergens achteraan aan het snuffelen. Meestal dat ik afstap als ik een auto hoor om de honden " aan de kant " te leiden.  Op het glibberige paadje keek ik toch achterom toen ik het gebrom van een bestelauto hoorde. Had ik niet moeten doen, mijn fiets schoot de sloot in, met mij erachter. Ik belandde ergens aan de slootkant met een voet in het water. De fiets kon ik vasthouden en bleef ik vasthouden om het er uit te trekken.

De honden stonden vastgenageld, daarna veranderde hun schrik in uitbundige lol. Wat zagen ze er de humor van in. Ik gelukkig ook.

 Gisteren werd als laatste onderdeel van de viering van het 100-jarig bestaan van Julianadorp, een wandeltocht georganiseerd  langs alle culturele plaatsen in Julianadorp. Helaas kon ik er zelf niet bijzijn, maar het werd goed opgevangen door de collega's. De weersvoorspelling loog er niet om, behalve dat een gure dag werd voorspeld zou volgens het KNMI een zware storm langs de kust gaan woeden. Bij de voorbereidingen de dagen voor deze open dag, vertelde ik Ank dat ik zou uitgaan van een " stuk of twintig"  enthousiaste mensen. Storm in Julianadorp maakt je hoofd weliswaar leeg, maar daarbij kunnen ook zomaar je oren van het hoofd vliegen.

Maar je kan nooit weten! Toen ik 's avonds Ank belde over deze open dag, begon zij me te laten raden naar het aantal mensen dat geweest was. " Geen idee Ank, 20, 30??" " 91", vertelde zij me vol trots en ook vol lof over de organisatie. Met als het grootste compliment de bijdrage van vrijwilligers om, ondanks het weer, de voetgangers te helpen oversteken op de tegenwoordige drukke Langevliet. Vandaag kreeg ik een mail van het organiserende comittee dat iedereen vol lof was over het aanbod en de enthousiaste medewerking. Fantastisch, Tiende Kind nieuwe vorm, gaat dit jaar goed eindigen.