Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Het is een vreemd mechanisme, waar ik elke keer mee te maken krijg. Ook deze keer , hoog in de bergen van de Auvergne, bemerkte ik hoe heerlijk vakantie is. Ondanks twee dagen regen en 3 honden in de camper, die chagerijnig besloten om de hele dag te slapen, had ik een heerlijke tijd. Vor het eerst in tijden kon ik weer ongestoord een boek lezen, een grote luxe. Ik kon weinig heimwee bij mijzelf bespeuren en voordat ik het goed en wel wist, was het tijd om naar huis te gaan.

En wat is het toch raar dat in de buurt van Antwerpen [waar wij anders gestopt zouden zijn om kamp te maken], ik echtgenoot voorstelde om door te rijden. Van Amiens in Frankrijk, via Brussel waar wij een paar uur verbleven om familie te bezoeken, naar Nederland rijden betekent wel 700 km ingespannen te rijden met een pupje wat uit verveling zich te goed doet gaat doen aan de camper. En wat reed ik " op snelheid"  en wat was ik al rijdend bezig mijn agenda te plannen met komende dingen, plannen en goede voornemens. Opeens vroegen wij ons af hoe de tuin er bij zou staan en ooo wat leek het weer heerlijk in de tuin te werken. Het weerzien met thuis was zeker voor de honden weer wennen.

Voor mij was het de volgende dag werken geblazen, de wasmachine draaide zonder oponthoud. Uitgedroogde plantjes schreeuwden om aandacht en zeker om water. De camper moest leeg en schoongemaakt. Toen ik 's avonds mijn bed intuimelde, was ik bekaf en verlangde naar vakantie. Een raar soort mechanisme.

Vandaag is Matisse een half jaar geworden. Zijn babylijf is een beetje aan het uitgroeien, zijn vlekken worden groter en donkerder en zijn beharing begint langzaam op gang te komen.

Ik kan mij niet voorstellen dat wij hem pas 4 maanden hebben, want het lijkt of ik hem al jaren ken en hij mij ook. Hij begint te puberen en wil mijn grenzen verleggen. Meestal lukt het hem niet en dat vindt hij eigenlijk dan ook best. Het is een stouterd gebleven en wat ben ik blij met hem.