Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Gisteren trakteerde ik een oude vriendin op alles wat mijn tuin te bieden heeft. Ze genoot zichtbaar van zoete bietjes, gedrochten van worteltjes die overheerlijk smaakten, aardappelen, tomaten en komkommer. Zij heeft ook een galerie aan zee en behalve dat wij goede vriendinnen zijn, waren wij perfecte collega's. Zij is nu oud en het werken als galeriehouder is haar zwaar geworden. Wel maakt zij elke dag haar wandeling naar de zee, waar zij mijmert over het leven en de vergankelijkheid. Zoals de zee, heeft het leven haar ook veel gegeven en genomen.

Haar kinderen wonen niet in Nederland, maar bezoeken haar gelukkig veel. Haar liefde voor kunst [zij is ooit ook operazangeres geweest], heeft haar kinderen niet onberoerd gelaten. Haar dochter is behalve hoogleraar ook beeldend kunstenaar en haar vrije denken werkt als grote troost op het gemoed van de moeder. Afgelopen week was de dochter bij haar met een vriend, en zoals waarschijnlijk vele jonge mensen doen was een dagje Amsterdam iets wat beslist " gedaan"  moest worden. Ik heb begrepen dat een stickje roken er ook bij hoort, aldus geschiedde. Thuisgekomen werden de ervaringen natuurlijk uitgewisseld en het restant van de stickies werden door dochter en vriend genuttigd. Mijn oude vriendin [86], bekeek alles met kennelijk plezier, want op een goed moment zei ze met gebiedende stem: " En nu wil ik ook hash". " Hoe vond je het"  vroeg ik. Zelf ooit eens ook een paar trekjes geprobeerd, maar het voorportaal voor andere experimenten hield mij tegen met 4 kinderen, Trouwens ik kon mij niet voorstellen dat mensen het zo lekker vonden.

" Ik vond er niets aan"  zei mijn vriendin, maar ik weet nu wat het is. Je moet toch alles geprobeerd hebben?" Wat een mens!!!

thijs 1 jaar

 Hoe lang is het wel niet geleden dat ik  reserve-babyopvang was voor dit prulletje. Deze foto is in Monterey [Cal.] gemaakt waar hij op dat moment woonde. Mijn  oudste kleinkind Thijs. Toen de " echte"  babyopvang afhaakte door ziekte van haar man, mochten wij 's morgens op hem letten. Ik zette dan een cd-tje van de "Dubliners"  op met altijd hetzelfde nummer. Hij vond het heerlijk als ik met hem door de kamer zwierde, want lopen kon hij nog niet.

Toen hij enkele jaren ouder was hebben wij veel wandelingen gemaakt door de duinen, het bos en verboden plaatsen. Wat hebben wij hem veel geleerd. Hoe de molshopen werden gebouwd [hij weet het nog]. Ik vertelde hem over vogels, sterren, planeten, bloemen en vast wel meer dingen die ik nu vergeten ben.

Bij de laatste schooltesten verleden jaar bleek hij hoogbegaafd te zijn. Het verbaasde mij niets. Zijn basisschooltijd voltrok zich zonder dat ik er veel over hoorde, behalve dat hij zich stierlijk verveelde.

Gisteren is hij voor het eerst naar zijn nieuwe school gegaan, het gymnasium in Alkmaar. Hij had Opa Piet al verteld dat hij " iets medisch"  wilde doen [chirurg of internist of zo!!]. Aan zijn intelligentie zal het niet liggen.

Gisteravond belde hij mij op om te praten over zijn eerste schooldag in Alkmaar. Hij was dolenthousiast. Ik verbeterde mij vliegensvlug toen ik [zoals gewoonlijk] hem begroette met : "He mannetje". "  Sorry Thijs, hoi man"  Een stortvloed van woorden bevestigde mij dat hij zich op zijn plaats voelde. Gelukkig weet hij dat hij nu knalhard moet werken en zoals hij opmerkte: " Als ik 1 proefwerk verkl..., kan ik het wel schudden"  Zo'n vaart zal het wel niet lopen, maar hij weet wat er van hem verwacht gaat worden. Ik vertelde hem over mijn kinderen [zijn ooms, moeder en tante], allemaal scherp van geest en getalenteerd. Ambities waren er toen ook, maar leren stond op een tweede plan. " Gezelligheid kent geen tijd"  leek het credo wel te zijn, en het was gezellig.

Hij vertelde hoe dingen geregeld gaan worden, zoals het elke dag reizen met de trein en toch blijven sporten. Het leek of hij een druk bezet leven gaat krijgen. " Ik hoop dat we elkaar nog wel eens zien"  zei ik schertsend [wij wonen een paar 100 meter van elkaar af, maar we overlopen elkaar niet]. Hij ging er serieus op in en somde enkele mogelijkheden tot ontmoeting op. Mijn hartekind.

een deel van de grote deel

 Onze overburen van de Bed and Breakfast hebben ons geholpen om mijn wens om de grote deel tot expositieruimte te maken, te vervullen. Wat ooit opslagruimte was voor hout [zie vorige aflevering] en andere zaken en naderhand bedekt was met landbouwzeil , is nu een grote wand geworden wat mogelijkheden biedt om alles wat wij in stock hebben aan belangstellenden te laten zien. Ronald heeft voor prachtige verlichting gezorgd en het resultaat is fantastisch.

De andere wand waar nu nog mallen staan voor workshops en asglazuren, wordt nog gewit en zal een betere bestemming krijgen dan het nu heeft. Het heeft veel energie en tijd gekost. Zeker voor onze vrienden van de B&B, die alles in hun vrije tijd moeten doen. Maar het werken met elkaar is heel inspirerend en zoals het altijd gaat met dit soort zaken, het ene creatieve idee volgt het andere op.

 Dus voorlopig blijken we nog niet klaar te zijn. Wij houden U op de hoogte.

Tiendekind heeft nooit een subsidie gekregen, alles wat er is opgebouwd is met veel geld en veel energie en moeite gebeurd. Ook het opknappen van de grote deel om die bij de expositie-ruimte te betrekken is afhankelijk van enthousiaste vrijwilligers. Het vele hout wat in de grote deel stond en langzamerhand een speelplaats van houtworm dreigde te worden is verleden week [tot nu toe de warmste dag van het jaar] door ons naar buiten gesjouwd om daarna te worden vervoerd naar mensen die het hout gebruiken voor de open haard.

Verleden week is er een a-sociaal geweest om een lading bielzen neer te gooien en daarna het hazenpad te kiezen. Bielzen zijn voor de open haard onbruikbaar en het te storten bij de vuilstort kost een hoop geld. Het laatste argument is kennelijk voor de a-sociaal van doorslaggevende aard geweest om stiekem de last bij iemand anders neer te leggen.

Als U iemand kent die in een oude [lichtgekleurde] Mercedes rijdt met een mooi aanhangwagentje, gelieve mij te tippen.

de beuken waar vroeger slaapplaatsen waren

archief in de duinen

 Afgelopen woensdag bracht de curator van het oude gedeelte Fort Erfprins ons mee voor een rondleiding. Enkele weken geleden interviewde hij echtgenoot Piet over een unieke periode in de geschiedenis van Nederland en Fort Erfprins.

Piet was na de oorlog gevraagd arts te worden bij Fort Erfprins wat als interneringskamp ging dienen voor Nederlandse NSB-ers en SS-ers. Hij stemde toe onder de voorwaarde dat hij alleen wilde genezen conform de eed die hij bij zijn afstuderen had gezworen.

 2000 frontsoldaten marcheerden op een ijskoude dag in november richting Erfprins, waar ze enkele jaren gevangen werden gehouden. Piets spreekamer was een houten barak, inmiddels afgebroken. Wat er wel staat, oud vervallen en verlaten, zijn de barakken waar de gevangenen leefden en sliepen. Alles is oud, verf bladdert van de muren af. In een kamer staan nog uit de tijd van de Duitse bezetting enkele tafeltjes, een bueau en stoelen. Er is nog niets aan gedaan en de sfeer lijkt nog onaangetast. Je hoeft je ogen niet er voor dicht te doen om in gedachte Duitse stemmen te horen. Indrukwekkend! Indrukwekkend om te weten dat hier Piet als pas beginnend arts zijn praktijk uitoefende.