Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Als een lopend vuurtje ging het door Den Helder: " Weet je het al????"  Ik hoorde het als openings onderwerp op het nieuws van vanmorgen."  De replica van het VOC-schip Prins Willem was vannacht door vuur  geheel verwoest".  Trieste beelden van knappende masten en een enorme vuurzee wierpen bij mij in elk geval brandende vragen op.

Dat het DE trekpleister van Den Helder zou zijn, is gelukkig niet waar. Dat blijven natuurlijk de schone luchten, de brede stranden en de zonuren die het meest van Nederland zijn en dat allemaal helemaal gratis!!!

Een tegeltjeswijsheid, maar wel de kern van veel stromingen en godsdiensten.  Ooit verteld door mijn vader, een spirituele man, die zich vroeger wilde naturaliseren en bekeren tot de Islam. Gelukkig wilde mijn Zwitserse moeder dit niet. Hij vertelde dat vooral in dit geloof het " oogsten'  nog dubbel telt ook. "Alles wat je in het leven investeert krijg je dubbel terug". [goed of kwaad]

Dit alles geldt in elk geval niet voor mijn moestuin. Vanaf maart ben ik met veel liefde [en ervaring van het jaar daarvoor], begonnen de grond gebruiksklaar te maken, te bemesten en te composteren. Zaad werd in bakken voorgekweekt en op de daarvoor bestemde data in de grond geregeld. En volgens het principe van de wisselteelt had geen enkel  op te komen groente de plaats van het jaar daarvoor.

Mensen die elders in Nederland wonen kunnen zich niet voorstellen dat het in Den Helder [met de meeste zonuren] in de maanden juni en juli slechts een paar dagen heeft geregend. De grond is dus kurkdroog en de tuin wordt dus ook zoveel mogelijk bespoten. Maar soms hebben kennelijk wel eens dagen ertussen gezeten dat er niet bespoten kon worden, omdat wij niet thuis waren of er andere dingen waren. waarschijnlijk op de cruciale momenten!

En natuurlijk hebben wij wel goed kunnen oogsten. De aardappelen smaken net zo lekker als een heerlijk Opperdoezertje. De snijbiet is ondertussen onze neus uitgekomen en de bietjes smaken zonder enige toevoeging zo zoet als een hemels gedicht en de worteltjes zijn een dezer dagen ook aan de beurt om genuttigd te worden.

Maar waar zijn de bonen gebleven??? Ik heb 3 soorten gezet: Chinese bonen, Braziliaanse bonen  [ze kunnen ook wel uit Jamaica gekomen zijn zit ik mij te bedenken], en Franse boontjes. Ik heb zelfs voor hun gemak een constructie van stokken gemaakt, zodat ze niet te veel moeite zullen hebben om te klimmen. Geen boon te bekennen in mijn hele grote moestuin achter het huis. De bloemkool van verleden jaar, die op elke veiling als eerste weggaan zou zijn voor een hoop geld, bleek dit jaar een treurige verzamelplaats van verdorde bladeren met daarin grauwe roosjes met gele bloemetjes ertussen.

Wie oogst gaat zaaien, heb ik mij zitten bedenken en heb vliegensvlug een tweede ronde ingelast. Tot mijn verbazing heb ik nu al enig resultaat gezien. Schoorvoetend hebben speldeknopjes andijvie en a.s. boontjes hun kopjes door de bewerkte grond gestoken. Zou het toch kunnen???

Er zijn ambitieuze plannen om het galeriegedeelte van tiendekind uit te breiden naar de grote deel. Ik besprak mijn wens een keer met het bevriende echtpaar wat ik heb leren kennen bij onze acties tegen het racecircuit. Zowel zij als hij zijn handige klussers die met weinig geld goede oplossingen kunnen maken.

De woensdagmorgenles heb ik laten vervallen.  Het is niet door iedereen in dank afgenomen, omdat tiendekind in het algemeen veel service verleent [ gratis inhaallessen, flexibele tijden en goedkope cursussen]  Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik heb nu veel tijd om aan mijn eigen dingen toe te komen en de weekenden dat ik constant ovens moest vullen omdat veel wordt geproduceerd bij twee dagdelen aan lessen, kan ik nu goed besteden aan dingen die ik thuis moet inhalen. Ook de ruimte om gemaakte artikelen te laten drogen voor twee lessen,  ging op een goed moment hoe langer hoe krapper worden. Behalve dat alles nu over zichtelijker is, kunnen wij in enkele kamers ruimte creeren door planken weg te halen. Zodoende wordt ook een toegang gemaakt direct van de galerie naar de deel, die anders bereikbaar was door de werkkamer [rommelig] en de bijkeuken [altijd rommelig].

Wat wij in de nieuwe tentoonstellingdeel willen hangen is alles wat wij in stock hebben. Hoe vaak komt het niet voor dat mensen altijd nog vragen of wij geen werk hebben van die-en-die. Verleden week hebben wij 3 schilderijen verkocht uit stock wat wij al jaren hebben. Waarom dit alles zo is bespoedigd is eigenlijk het werk van Nick, een van de stagiaires die in het kader van een schoolproject bij tiendekind moest werken. Nick had als opdracht om zijn gedachten te laten gaan over een tentoonstelling gedeelte. Hij is begonnen om iets te maken van een oude houten stelling . Hij heeft het uit elkaar gehaald en er iets zo bijzonders van gemaakt, dat dat de opstelling van schilderijen weer een extra dimensie geeft. Ja.... en dan ga je verder fantaseren!!!

In de twee-en-een-halve maand dat wij Matisse hebben, hebben Piet en ik vaak verzucht en gejubeld dat wij "nog nooit zo'n hond hebben gehad". Bij Matisse voltrekt alles zich in het extreme en vanaf het begin heeft hij mij zeer duidelijk gemaakt wat hij wil en niet wil. Liberaal voorstander als ik ben, vind ik het een realistische kijk op het leven van mijn hond. Hij weet ook dat er veel dingen zijn die ik wil en ook niet wil. Kortom ook in deze situatie is het ook een zaak  van geven en nemen.

Wij hebben een druk bezet leven, waar de honden niet altijd deelgenoot van kunnen zijn. Matisse heeft ondertussen wel geleerd dat hij meegenomen kan worden naar sommige restaurants. Hij wordt onder de tafel geschoven en doet zich vervolgens tegoed aan de veters van de vrienden die wij vergezellen of aan onze veters. Dit allemaal op een stille en onmerkbare wijze.

 De jongen heeft zich in deze maanden laten kennen als een liefhebber van schoenen en kledingstukken, vooral de mijne. Ik weet het, ik weet het, ik moet alles opruimen zodat hij er niet bij kan. Matisse kan overal bij als hij het wil, hij kan bepaalde kasten openmaken met zijn neus. Dit doet hij dus alleen maar als wij er niet zijn. In de tuin heeft hij zijn verzamelplaats van zijn buit: een vies afgekloven stukje bot, houtjes, een deel van een droogloopmat, een speelgoed eendje [gekregen van de familie waar hij is geboren] enz. enz. Ik heb hem een paar dagen geleden behoorlijk op zijn donder gegeven toen hij mijn schoenen en een beeldig kanten blousje naar de tuin had getransporteerd. Hij was er diep van onder de indruk en hij houdt er niet van als hij op zijn donder krijgt [al gebeurt dat zeer liefdevol : "ben je helemaal gek geworden? In de mand!!!"]

Gisteren moesten wij [zonder honden]naar een reunie van Piets HBS-kamp van weleer. Deze jaarlijkse reunie wordt de laatste paar jaren gehouden in tiendekind. Oergezellig, uniek en dierbaar. Matisse heb ik halverwege de dag even opgehaald en na een paar uurtjes weer naar huis gebracht, wat hij niet erg leuk vond. De tuindeuren had ik opengelaten, omdat er werkzaamheden moesten worden uitgevoerd  aan de computer en er dus iemand in huis was.

Toen wij terugkwamen waren de honden dolblij. Altijd leuk te zien . Ik wierp een vlugge blik in de tuin en dacht te zien dat er niets gesjouwd was door Matisse. Ik merkte wel aan hem dat hij wel iets had uitgevreten, maar ik wist toen niet wat. Nadat ik de auto had uitgehaald en weer binnenkwam, wachtte mij een verrassing. Ik zag in de woonkamer bij de deur 2 schoenen [waarvan het bandje was afgekloven] en mijn jas die hij van de kapstok had getrokken. Hij had als de donder schoenen [een voor een] en jas uit de tuin gehaald en in de woonkamer gedeponeerd.

Ik kon mij gelukkig wel bedwingen hem niet te prijzen voor zoveel intelligentie.

Hij vormde een prachtig plaatje. Daar in die omgebouwde studio op de bovenste etage van een v.d. Valk in Haarlem. Omdat de acteurs ouder zijn dan 85. werd als achtergrond gekozen voor  sepia-sienna tinten. 's Morgens hadden wij gekozen voor een felblauw, weliswaar aan de hals rafelig overhemd. Piet wilde het kledingstuk tegelijk weggooien. " Ze gaan toch niet je achterhoofd filmen en bovendien doe je er een jasje over", overtuigde ik. Het blauwe overhemd liet hem stralen in die donkere kamer, die vol met kabels en toestellen bezaaid was.

De visagiste vertelde mij even voor de opname dat hij zo ontspannen was. Dat was hij ook, de spanning had hij voor de tv-opnames al gehad. In een ander klein kamertje zat de tolk, die de vragen voor Piet vertaalde en Piets antwoorden vertaald werden via een oortje bij de regisseur. Het zag er heel professioneel uit en het kleine team van Franse cameraman en geluidsman en de Nederlandse crew, leek mij het allerbeste in het genre. De regisseur is heel bekend als documentaire-maker en ik kreeg de indruk dat de anderen vaste medewerkers zijn.

Ik voelde dat er spanning heerste bij de crew, het zal niet makkelijk zijn om mensen boven de 90 een duidelijk verhaal te laten vertellen over iets wat zo lang geleden is gebeurd. Toen de eerste vraag werd gesteld en Piet duidelijk antwoordde en vervolgens uitgebreid zelf ging uitleggen, vertellen met een levendigheid waar menigeen die nu voor de camera gaat verschijnen, hem erom zou benijden, keek ik naar de regisseur. De verbazing op zijn gezicht, vervolgens veranderd in een grote glimlach van oor tot oor,  af en toe zijn duim opstekend, gaf mij te kennen dat hij vreselijk blij was met dit optreden. Hij bleef tussen de opnames door herhalen dat alles "super"  was.

Er worden deze dagen 7 mensen gefilmd, gisteren werd een van de oprichters van het Parool gefilmd, daarna Piet als enig arts, vandaag Truus Menger en een Engelandvaarder en morgen de zuster van Truus Menger en een andere Engelandvaarder. In de lente van 2011 wordt de film uitgebracht en wereldwijd op de televisie vertoond. Het verzet in Europa is eindelijk in kaart gebracht, bij elk land  was de uitvoering verschillend. Het artsenverzet in Nederland was collectief het meest efficient, maar er is geen dode bij gevallen. Het was een mentaal verzet. waarbij artsen collectief hun beroep neerlegden, met als bedoeling om niet toe te treden tot de Artsenkamer. Deed je dat wel dan conformeerde je je met de filisofie van de Nazi's, waar Joden, Zigeuners, krankzinnigen het slachtoffer van werden.

Vandaag zijn we overgegaan tot de orde van de dag en zo hoort het.

Gisteren werden wij gebeld door een journaliste, Mevrouw Jacqueline Wesselius. Piet is de laatste tijd veel in het nieuws geweest en ook deze keer ging het om Piet. Een alleraardigste stem vroeg mij of Piet wilde meewerken aan een grote Franse productie over Het Verzet in Europa. Er is veel door zijn hoofd gegaan toen hij over zijn rolletje vertelde als arts in het verzet bij het VPRO-programma " Andere Tijden ". Ik vroeg de journaliste om over 5 minuten terug te bellen, want ik wilde dit voorstel aan hem voorleggen. Hij reageerde positief, waarschijnlijk omdat hij dit deel van zijn leven heeft verwerkt en afgesloten. 5 minuten later belde zij terug en vertelde hem waarom het zou gaan. Piet heeft zich nooit als verzetsheld gezien en meldde haar dit ook tegelijk. Wel hebben artsen in het algemeen een bijdrage kunnen leveren aan het verzet door hand- en spandiensten te verlenen aan de echte helden.

Voordat de opnamen gaan beginnen wilde zij en de regisseur van de film een gesprek met hem hebben, op korte termijn. [vandaag of morgen???] Het werd morgen , omdat Piet niet de eerste berg-etappe van de Tour de France wilde missen. Vandaag werd het eerste gesprek gehouden in een zeer ontspannen sfeer door Jacqueline en de regisseur Bernard George, een Fransman die zo zelf in zijn films zou kunnen optreden.

Het verzet van artsen in de oorlog manifesteerde zich eigenlijk door mentale tegenwerking naar de bezetters. Voorzover Piet kan nagaan heeft geen arts meegedaan aan knokploegen of sabottage. De meeste artsen weigerden om een verklaring te tekenen om zodoende toe te treden tot de Artsenkamer, met het gevolg dat artsen geen praktijk konden beginnen als, zoals Piet, je net was afgestudeerd.

De grote Franse productie zal in 12 Europese landen mensen benaderen die in het verzet hebben gezeten. Het zal de laatste generatie zijn die de oorlog heeft overleefd. a.s. Maandag worden wij verwacht voor het filmen van de gesprekken, die zullen plaatsvinden in een hotel in Haarlem, wat voor een gedeelte als studio wordt omgebouwd. Over een paar weken of maanden zal er op locatie worden gefilmd. De film zal wereldwijd worden vertoond op televisie lees ik op de prachtige folder.

Ik ben reuze benieuwd, vandaag is Piet naar de kapper gegaan en heeft hij een nieuw scheerapparaat gekocht. De regisseur was in elk geval onder de indruk van hem en zag al precies voor hem hoe hij Piet zou gaan filmen. Toen ik hem [heel voorzichtig] zei dat hij op Jean Gabin leek, kon hij het beamen.

 Wat is het een fantastische, mooie hond geworden. Deze foto heb ik enkele weken geleden genomen, toen hij een beetje meer in proporties was. Nu klopt er weinig van. Zijn achterpoten zijn zo lang dat hij loopt met rubberen uitsteeksels, een combinatie van Charly Chaplin en Michael Jackson. Daartussen zit nog een onderontwikkeld babylijf en daarboven een schattig kopje, wat ook nog eens zal uitgroeien.

Hij is heel vrolijk en buitengewoon slim. Hij vindt het heerlijk om mee te doen met  Finn en Cezanne en wordt ook door hun opgevoed. Er zijn maar enkele " bevelen"  die de andere honden heel goed weten en dat is o.a. " blijf"  en "sta". Voor de rest weten ze niet wat " zitten" is, laat staan " liggen". De bevelen die ze kennen, hebben te maken met toch bepaalde kritieke punten in het enorme losloopgebied om ons huis heen. Er zijn toch 2 straten waar we moeten oversteken. Toen Matisse nog kleiner was, tilde ik hem op en bracht hem naar de overkant. Nu doet hij braaf met de anderen mee. Ik kan me toch heel goed voorstellen dat er in Cezannes nageslacht enkele hulphonden zijn voortgebracht, Matisse heeft de behoefte om te luisteren. Zou het me dan toch lukken dat er een hond naar mij luistert???

Het grappige is dat hij dagelijks lijkt te veranderen in uiterlijk. Behalve die poten die dagelijks langer lijken te worden, wordt hij ook hoe langer hoe bruiner. Had hij bij zijn geboorte slechts 2 bruine vlakken, onderbroken door een brede witte streep, zijn bruin is zowat tot zijn schouder gegroeid, en de witte streep wordt hoe langer hoe kleiner.

Zijn vader is zijn grote vriend. Als een mug blijft hij om Cezanne cirkelen en af en toe deelt hij een bijtje uit. Soms doet Cezanne mee met het spel, maar omdat Matisse er niet genoeg van kan krijgen, kan ik de kleine " mug"  pas stoppen als Cezanne mij een paar wanhopige blikken heeft toegeworpen. Natuurlijk was het in het begin voor de anderen erg wennen om zo'n indringer in huis te hebben. Ik kan mij voorstellen dat Finn en Cezanne behoorlijk getraumatiseerd waren toen na een leuk dagje uit met de camper, opeens een klein mormel al piepend en jankend de aandacht kwam opeisen en dat de eerste paar weken zo wist te behouden. Nu gaat het goed, hij hoort erbij. De anderen houden hem in de gaten bij de wandeling, veel kan hem niet gebeuren. Wat een geluk allemaal!!!

Gistermiddag kwam  op tiendekind de bloemist een groot boeket prachtige bloemen brengen. Altijd leuk om te krijgen, altijd spannend! Wat was het leuk van de  school die de stagiaires had geleverd dit dankboeket te ontvangen, met de tekst dat N. en R. zo'n fantastische stageplaats hadden gehad. Ik was blij verrast, en blij dat wij jongens van 15 iets hebben geleerd en hun plezier hebben gegeven. Fantastisch.

Aan de andere kant van dit blijde verhaal staat mijn verwondering dat voor het een paar uur uitzoeken van de geboortearchiefkaartjes, het schrijven en naar de brievenbus brengen, slechts enkelen de moeite hebben genomen ons hiervoor te bedanken. Uiteraard doe je het niet voor een bedankje, maar......al dit werk doe ik niet voor mijzelf, beste patienten die dit lezen!!