Galerie/Potterie 't Tiende Kind

 Noordzeesieraden van Mandy  Schaaper. 

Tijdens de strandzesdaagse van Hoek van Holland naar Den Helder enkele jaren geleden raakte Mandy Schaaper gebiologeerd door de prachtige schelpen in soorten en maten en ook door het wrakhout wat zij aantrof op het strand. Ze besloot er sieraden van te maken , waardoor zij sindsdien haar naam vestigde in en buiten Den Helder. Na elke  Westerstorm  is Mandy op het strand te vinden om te kijken of ze iets bijzonders kan gebruiken.

                          Wilma Selie heeft veel Helderse taferelen geschilderd voor deze tentoonstelling o.a. de scholekster, die ook is gebruikt voor het grote" wijkbord" wat Vogelzand aanduidt. Deze borden zijn gemaakt door Julianadorpers die de wijken van Julianadorp hebben aangeduid. Kennelijk is dit bord van Wilma een collectors item. Nadat het bord eerst door graffiti is besmeurd is het bord verleden week door liefhebbers weggenomen en gelukkig weer op de bestemde plaats teruggeplaatst.        

Philip Frinks was voor zijn pensionering tekenleraar, wat duidelijk is te zien aan zijn prachtig tekenwerk. Hij heeft enkele jaren geleden ook geexposeerd in tiendekind. Het logo wat wij gebruiken voor briefpapier e.d.  is van zijn hand                                                  

8 weken

godzijdank hij SLAAPT

 Ik dacht dat pupjes van 8 weken lieve, hulpbehoevende babies zijn. Dit geval DENKT dat hij een volwassen hond is, hij denkt dat hij de hele wereld aan kan en dat iedereen bang voor hem is. Finn en Cezanne bekijken hem soms met verbijstering, de energie die hij uitstraalt maakt je als nieuwsgierige toeschouwer al bekaf. Hij is druk aan het socialiseren en hij heeft er geen enkele moeite mee.

 Gisteren hebben wij hem meegenomen naar mijn moeder. Voor mij was het om haar te zeggen dat ik zo blij ben dat zij mijn moeder is, voor mijn nichtjes was het om de verjaardag van hun moeder te vieren over een paar dagen. In het kleine huisje van mijn moeder liepen behalve 6 honden ook allerlei mensen en kinderen rond. Matisse vond het prachtig en toonde geen spoor van angst bij dit geweld van honden, mensen, gelach, gepraat. In de ochtend kwam zoon Ian met zijn gezin [en hond]. Het is altijd druk als de familie bij elkaar is. Zoals mijn nichtje [psychologe] zei: "De hele familie praat altijd druk door elkaar, niemand luistert naar elkaar maar iedereen weet precies wat de ander heeft gezegd" . Zo is het Marjolein.

Je zou zeggen dat vriend Matisse bekaf is na zo'n dag. Vanmorgen vroeg wilde hij van alles weer ondernemen. Op de lange wandeling van 4 km neem ik hem ook mee, deels in een buidelzak, deels mag hij los lopen. Zo'n zak vindt hij helemaal niets, spelen wil hij, mensen en honden tegenkomen. Het is hem niet uit te leggen dat hij nog niet zo veel mag lopen, toch valt hij [gelukkig] in slaap en is dan als de baby die ik gedacht  had ,van 8 weken.

 Deze jongeman is onze Matisse, het kind van Cezanne. Verleden week zaterdag hebben wij hem opgehaald van de fokster en waren vol spanning hoe hij zou zijn tijdens zijn eerste rit, weg van moeder en zijn vertrouwde omgeving. Voor de gelegenheid had ik een draagbare bench gekocht, die volgens de verhalen een pupje veiligheid moet geven. Matisse heeft het op een schreeuwen gezet en was pas rustig toen hij door vrienden Ellen van H. op schoot werd getild. Logisch, zou ik ook vinden als ik baby was van 7 weken. Hij houdt nog steeds niet van afgesloten ruimtes en wil het liefst bij iedereen zijn, ook logisch!

Het is een heel ander hondje dan vader Cezanne en Opa Finn, hij is stout, ondernemend, vrolijk, vol leven en zeer menslievend. Ook is hij voor niets en niemand bang. Hij gaat onvervaard op de grootste honden af. En vader Cezanne, die niets van hem wil weten, wordt constant door hem gepest. De andere honden doen overdag geen oog dicht, bang dat ze iets zullen missen en bang dat Matisse HUN mand, speeltje of bot wegbietst. Matisse bietst dus weg als hij de kans krijgt. En dat is  wat Cezanne betreft, ook de bedoeling. Cezanne gromt en dreigt, maar doet niets.

Aan de lijn lopen is niets voor Matisse, hij heeft nou eenmaal in zijn hoofd gezet dat hij mee wil doen met de anderen en daar past een halsband niet bij. Natuurlijk doen we het toch en onder zachte dwang laat hij zich verleiden tot enkele stappen en gaat vervolgens liggen op zoek naar pluizige paardebloemen. Er is een stukje waar hij los mag lopen en dat vindt hij heerlijk. Af en toe komt er een andere hond kijken wat dat kleine mormel wel is. Het grappige is dat Finn en Cezanne dan een cordon vormen tegen de andere hond. Ze blijven ook in de buurt van hun klein familielid. Het is aandoenlijk en hoopgevend.

Gisteren heb ik Matisse meegenomen naar tiendekind om kennis te laten maken met Alpo de kat. Alpo was zeer nieuwsgierig, maar bleef toch maar op de plaats waar de kleine indringer niet bij kon. Alles zal wennen.

Voor ons is het een wereldhond, een snoepje om te zien en wij zijn zeer dankbaar dat wij een goede keuze hebben gedaan. Wat is hij in een week tijd veranderd. Hij zit boordevol zelfvertrouwen en heeft  het zich al volkomen thuisgemaakt. Hij doet pogingen om zindelijk te worden, maar vaak zijn het niet meer dan pogingen. Ik hoop dat hij heel lang bij me blijft.