Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Ik had nog nooit van het woord gehoord, wel kon ik merken aan cursiste Jose dat het een leuk beroep is met heel veel uitjes. De uitjes zijn het gevolg van een tulp die vernoemd naar iemand of iets gaat worden. Hoe bijzonder het beroep is heb ik vandaag kunnen zien.

Het bedrijf staat in Breezand en met de 6 kinderen die het echtpaar telt en waarvan ik 2 in actie zag, denk ik wel dat het een familiebedrijf is of in elk geval gaat worden. Jan, de veredelaar gaf ons de uitleg hoe een tulp tot stand komt en hoe lang het duurt voordat een tulp op de markt gebracht kan worden. Het proces begint in het binnenste van twee tulpen, bij de stampers. Als de stampers hebben " aangeslagen"  ontstaat een klein bolletje, wat uitgezet gaat worden. Het bolletje gaat groeien en krijgt andere bolletjes erbij. Het kan wel 5 jaar duren voordat een tulpenbol zover is dat het een volwaardige tulp zou kunnen produceren.

 Een kweker heeft een bepaalde kleur, of vorm voor ogen en voor dat pas kan gebeuren worden heel veel kruisingen geprobeerd. Maar daar speelt alles een rol bij, grote tulpen op een dunne steel is niet de bedoeling. Ook de bladeren spelen voor Jan een rol. Hij liet mij merkwaardige plasticachtige bladeren voelen. Stelen die een ruwe harige huid hadden. Kleuren en varieteiten en dat allemaal zelf verzonnen. Tulpen die sterk naar parfum ruiken [hij had zelfs een tulp "Givenchy"  genoemd naar het beroemde parfum [en was daarvoor natuurlijk ook bij de doop in Frankrijk geweest]. Tulpen , waarvan de bovenkant op kant lijken en tulpen die er zo strak uitzien alsof ze lijken op geabstraheerde tulpen.

Ik was diep onder de indruk en zeker toen hij zei dat bij sommige soorten het zelfs wel 20 jaar duurt voordat het die tulp is die hij eens in gedachte had.

Voordat ik het eigenlijk besefte zit ik ik een theatergroep met 6 juni een optreden. Waarom ik het niet in de gaten had, was naar aanleiding van een telefoontje van de leidster van de groep, enkele maanden geleden. Zij hield zich bezig met verteltheater en ze had gehoord gehoopt via een wederzijdse bekende, dat ik nog actief bezig was [en kennelijk nog veel te vertellen had]. " Je kan het toch wel meemaken"  suste ze me met deze woorden toen ik kennelijk een twijfelachtige houding aan had genomen ten aanzien van dit project.

Ik ging dus een keer kijken en vertelde, zoals iedereen, over vroeger. Mijn ouders, mijn jeugd. Men luisterde met belangstelling en een assistente maakte aantekeningen. Waarvoor was me niet geheel duidelijk. Het was gezellig en och....

Verleden week moest ik afzeggen omdat wij loge's hadden. Daarna belde Anneke, de leidster op om te zeggen dat de uitvoering 6 juni was in een zaal die 200 man aan publiek kan hebben. Uitvoering?? De repetities waren begonnen. Repetities?? Om nu af te zeggen vind ik kinderachtig, dus donderdag maakte ik een serieuze repetitie mee. Okay vroeger wilde ik filmster worden, maar om nu op toneel te staan. Het zij zo, misschien is het wel spannend.

Collega Ank heeft enkele maanden geleden met het ROC geregeld dat Tiendekind twee stageplaatsen kon leveren, voor zover ik heb begrepen op sociaal-maatschappelijk niveau. Soms heb je zoveel dingen aan je hoofd dat ik er niet te veel bij heb stilgestaan, de luxe prijzend dat zij dit soort zaken voor haar rekening neemt.

Vandaag werd ik gebeld door een onderwijskracht van het ROC of de [in dit geval] jongemannen eens langs konden komen om te praten over het wat en hoe. Ik weet dat Ank de mogelijkheid heeft de te plaatsen stagiaires , aangeboden om de dagen voor en tijdens de opening in " te huren". De onderwijskracht had opgeschreven wat er is besproken en ze las me voor: het maken van hapjes, het bedienen van de gasten, het verspreiden van de flyers en het terras schoonmaken. Ik wist niet wat ik hoorde!! Wat een luxe. Zo'n opening is een kwestie van organiseren, dingen vergeten en proberen niet te vergeten, inkopen doen, schoonmaken en als het goed is tijdens de opening de gasten ontvangen en van de nodige versnaperingen te voorzien. Wat is het leuk dat het voor een groot deel uit onze handen genomen gaat worden. En wat ik de jongemannen wil zeggen die ik dan zal onmoeten:  Jongens het is hartstikke leuk!!!

Verleden week werd ik laat gebeld door overbuurvrouw, een van de moeders van Alpo. Nolly zei met ongeruste stem, dat zij toevallig was langsgereden en Alpo niet zag liggen in zijn mandje op de tafel. Ze was naar tiendekind gegaan en zag ook dat het eten niet was opgegeten. " Ik kom er aan"  zei ik. Ik geloof dat het een uur of 11 was 's avonds. Alpo was er inderdaad niet, zijn bakje was nog vol en ook zelfs buiten was hij niet te bekennen. Een licht paniek maakte zich zelfs van mij meester. Hij heeft dit nooit gedaan. In de 4 jaar dat wij voor hem zorgen , stond hij je al bij de deur op te wachten als hij de auto al hoorde. Ook als ik riep kwam hij aangehold om of eten te krijgen of een extra knuffel. Alpo bleef weg, ondanks mijn geroep, handengeklap en getoeter. Van Nolly's huis werd een grote lantaarn gehaald om langs de sloten en de weg te zoeken. We gingen een onrustige nacht in en voor de loge's die wij hadden denk ik niet dat ik de meest vrolijke gastvrouw was.

De volgende morgen ging ik vroeg weer kijken of hij inmiddels was teruggekomen. Het bakje stond er nog als de avond daarvoor. Nolly was zelfs om 3.30 uur in de nacht gaan kijken of hij al van gedachten was veranderd. Ik denk dat ik die dag 6x ben gaan kijken, roepen en hopen. Inmiddels waren alle instanties ingelicht en had Nolly flyers gemaakt en neergehangen bij de winkels en aan lantaarnpalen. Alpo was en bleef weg en de meest vreselijke scenario's spookten door mijn hoofd. Wat heb ik mij door de jaren heen aan dat beest gehecht.

De volgende dag ging ik, tegen beter weten weer kijken of hij er was. Er was wel uit zijn bakje gegeten, zou het Alpo kunnen zijn? Of een andere indringer die het eten van buiten rook en de kust veilig achtte? Het rondje wat ik liep had ik afgelopen dagen wel 10x gelopen, het buurhuis waar hij oorspronkelijk hgewoond zou moeten hebben, de sloten en ook de weg voor tiendekind. Ik riep zo hard dat mijn stem er van oversloeg. " Alpoooo Alpoooo!!!! Geen zwarte kater met een wit befje, Hij was gecastreerd, dus van opspelende hormonen moest hij [dacht ik] geen last hebben. En net toen ik de auto in wilde stappen, zag ik hem, voor het raam. Ik kon mijn ogen niet geloven "  Alpo je bent terug"!!! Nolly en haar man direct gebeld en ook direct kwamen. Wat een blijdschap, maar nu de vraag: " waar is dat rare beest al die tijd gebleven???"

Mij realiserend dat ik al lang geen stukje heb geschreven over alles wat met tiendekind, honden, kat en andere dingen te maken heeft, betekent niet dat ik niets aan het beleven ben. Enige tijd geleden zijn wij naar Muenchen gereden, waar Piets kleindochter Angela trouwde met een Peruviaan. De jongeman heeft zij verleden jaar ontmoet tijdens een werkjaar hoog in de bergen in Peru. Ik heb begrepen dat het liefde op het eerste gezicht was en zo te zien was dat niet veranderd. Ik denk dat ik mij best wel realiseer dat het een gok is, maar welk huwelijk is dat niet?

Op de heenreis had ik mijn eerste ontmoeting met Matisse, een schattig heel klein hondje van 3 weken. Hij kon amper lopen, liep ook wel eens achteruit en viel zijn zusjes lastig. Ook dit was liefde op het eerste gezicht. Over twee weken halen wij hem op en ondanks dat ik weer aan het opvoeden wordt geslagen, verheug ik mij op dit kleine ventje. En natuurlijk ben ik erg benieuwd hoe zijn grootvader en vader op hem zullen reageren. Bij honden is het echt niet zo dat ze weten wie tot hun familie behoort en ik vermoed dat zeker Cezanne het knap lastig zal hebben met deze indringer. Per slot van rekening zal hij zich baby af voelen.

De week daarna gingen wij naar Brussel om andere familieleden te begroeten in hun nieuwe huis, wat erg gezellig was.

Na donderdag denk ik dat alles weer bij het oude is. Vandaag is men begonnen een vloer te schuren, die morgen in de olie wordt gezet. Voorlopig hebben wij dus alleen maar toegang tot tuin, slaapkamer en badkamer. Dan vast wel meer verhalen.