Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Het was een kop van een krant die ik gisteren kreeg van een mevrouw die  het artikel had bewaard. Het was een artikel van 20 mei 1975. Een lange tijd geleden. Ondertussen is ' Tiende Kind wel volwassen geworden mag ik wel met enige trots zeggen, dat we er nog steeds zijn !!!

Ik begon toen een galerie voor hobbyisten en amateurs, omdat ik toen vond dat ik nog te weinig ervaring had om met professionele kunstenaars aan de slag te gaan. En de boerderij was nog niet zo geoutilleerd dat ik met een gerust hart professionele tentoonstellingen kon houden. De krant meldt dat een wonderlijk gevarieerde collectie bijeen is gebracht van kinderkleertjes tot pentekeningen, van poppen tot handgeweven stoffen. Deze benadering bracht toen heel wat tongen los vanuit de professionele galerie-wereld. De beroepskant beklaagde zich dat het zo weinig elitair was wat wij deden, dat dat alleen maar de beroepsgroep ging schaden. Ik denk dat ik zowat de eerste in Nederland was, die dit zomaar deed. Zelfs in het damesblad "Libelle"  verscheen een artikeltje [met beeldschone foto] dat deze galerie was geopend en dat ik weigerde om mij als "elitair"  op te stellen. De reacties waren overweldigend, zo overweldigend dat ik, gesteund door het succes, ruimte ging geven aan andere beoefenaars van de kunsten. Het verschijnsel " dichtersavonden"  bestond toen nog bijna niet. Vele vrienden die dichtten en schreven, vonden het een fantastisch idee om op dit soort avonden, hun geesteskinderen te laten horen. Maar ook werd er ruimte gegeven aan jonge scholieren om hun gedichten te uiten.

Er werd door de groep om 't Tiende kind heen, veel gedaan om de galerie uit de anonimiteit te halen op een niet elitaire manier. Het was allemaal sprankelend, fantastisch en er werd behoorlijk aan de weg getimmerd.

Gelukkig kan ik nu zeggen, dat het het allemaal niet meer nodig is. 't Tiende Kind bestaat nog en iedereen weet wat het is, wie er is en wat er allemaal wordt gedaan. Wat niet wil zeggen dat wij aan het inkakken zijn, maar het is wel anders dan toen. Gelukkig!!!

Mijn oudste dochter Laura, moest voor allerelei gebeurtenissen en afspraken het weekeinde in Nederland zijn en elke keer is het feest om haar weer thuis te hebben. Zoals ik wel eens eerder heb geschreven is zij een zeer geslaagde zakenvrouw, met een eigen bedrijf in Engeland. Zij vliegt dus altijd " business-class ", iets wat ik nooit heb willen ervaren, maar het levert op sommige punten wel vele voordelen op, waar je overigens goed voor moet betalen.

Elke keer als zij dus weer thuis is, betreedt zij een andere wereld. Voor haar natuurlijk niet onbekend, omdat zij mijn kind is. Het is de wereld van de Lidl, de Bentex, meestal oude deukauto's. Niet te vergeten het tiendekind. Ze wil altijd wel even kijken, als ze er is. Ze snuift de geur op van klei en petroleumkachels en zei deze keer dat het nog precies zo ruikt als 37 jaar geleden. Ze schudde haar hoofd toen ze de poes Alpo zag, die dik en rond een paar plaatsen heeft om lekker uit te rusten van zijn 6 jaar lange barre ervaringen buiten.

Ze heeft zich ook altijd verbaasd over het gedoe met de honden. Toen ze net haar rijbewijs had gehaald vond ze het heerlijk om laat in de avond te zoeken naar een hond die zijn neus achterna was gelopen. Ze mocht dan in mijn auto rijden, terwijl ik in het donker moest spieden naar de hond, of hij nou Nemo, Jim, Charly, Finn of Cezanne heette. Het was nu dus Cezanne die de benen had genomen, toen Laura in bed lag, ik net mijn pyama aan had en Piet even het zicht op de honden kwijt was tijdens de korte late wandeling.

Toen ik haar vroeg of zij haar auto van het pad wilde halen, omdat ik er niet langs kon, stelde ze voor om mee te gaan. " Zo klaar"  zei ze, en dat gebeurde ook in twee seconden. " Als we maar niet worden aangehouden"  zei ze al giechelend. Onze wijk grenst aan een wijk die niet al te best staat aangeschreven. Gelukkig trekt Cezanne zich daar weinig van aan en vindt het waarschijnlijk allemaal erg interessant wat daar te beleven valt. In elk geval was het nu een teefje waar hij al dagen verliefd op was en wat hem en ons tot wanhoop bracht, omdat Cezanne er echt ziek van was. Hij stond dus inderdaad voor het huis van de madame en keek verbaasd en teleurgesteld naar mij dat ik hem zo vlug had weten te vinden. Voor Laura was het weer "thuis". 's Middags had ze business-class gevlogen en laat in de avond moest ze met een jas over een oud t-shirt en een onderbroek zoeken naar een hond in een buurt waar ze niet zo vaak meer zal komen.

Verleden week maandag werd kleindochter Sophie in het ziekenhuis opgenomen en door de aard van de ziekte nog in de nacht geopereerd. 's Nachts belde haar moeder Barbara op met het " Goede nieuws"  dat de operatie gelukt was, maar dat Sophie erg ziek was. Wat kan een mens razensnel improviseren in zulke gevallen. Beide ouders werken en namen [terecht] in elk geval voor een week vrij. Vader Peer sliep 's nachts in een veldbedje naast zijn dochter en overdag wisselde  Barbara hem af, nadat ze haar honden bij ons had gebracht. Tussen de middag kwamen de andere kleinkinderen hier en om 6 uur [als Barbara uit het ziekenhuis kwam] zorgde ik dat er een heerlijke maaltijd op tafel stond.

Natuurlijk waren de eerste dagen spannend, alles hing er van af hoe het kleine meisje op de medicijnen zou reageren. Dat deed ze dus goed, dus de, normaal gesproken vreselijk gezonde Sophie, was na een paar dagen al op een punt dat zij zienderogen opknapte.

Vandaag mocht zij, onder voorwaarden, naar huis. Wat is het kort geleden en wat lijkt het allemaal zo lang geleden gebeurd. Ik ben er zeker van dat de aandacht die de ouders haar hebben gegeven en hun constante aanwezigheid bij haar in de kamer, er voor hebben gezorgd dat Sophie met alle vertrouwen de behandeling is in gegaan. Het bleek nog gezellig ook, heb ik begrepen. Een groot compliment voor de ouders en zoals ik Barbara al zei: " Je hebt al een goede band met je kinderen, maar je smeedt met haar een echt onverbrekelijke band".

En voor mij was het koken voor weer een groot gezin  weer even wennen, maar wat dierbaar om de familie elke dag om de tafel te hebben. En ondanks dat het een spannende tijd was die ik niet weer graag wil meemaken, heb ik als heel dierbaar en heel "familie"  ervaren.

Behalve dat Cezanne [hopelijk] een nieuw nageslacht kon vieren, vroeg Piet hoe ik mijn verjaardag wilde vieren. a.s. Zaterdag ga ik met kinderen en kleinkinderen naar de wokchinees, want dat vinden de kleinkinderen ongeveer het absolute gezellige familie-hoogtepunt. Ik was dus gisteren jarig!

"Ik ben zo'n  gelukkig mens"  antwoordde ik Piet " dat ik eigenlijk mijn verjaardag wil vieren met die die mij dit leven heeft gegeven, mijn moeder". Mijn moesje was dus uitermate verrast toen ik voorstelde om in de namiddag bij haar te komen, en zij stelde zelfs voor om iets Indisch te maken. Niet aan dovemansoren geklaagd, mag ik wel zeggen, maar ja enkele maanden geleden was zij er zo slecht aan toe dat een complete verpleging werd overwogen.

Gelukkig dat dat niet het geval is geweest, na een bloedtransfusie, is zij weer zo kwiek  van geest dat haar manier van doen voor mij het grootste geschenk is. Zij had samen met mijn zus op een onnavolgbare manier gekookt. Ze vertelde mij  gedetailleerd over mijn geboorte, mijn vader die door de oorlogsdreiging stellingen aan het bouwen was, maar toch bij de geboorte was. Haar strijdlust wam helemaal naar boven toen ik haar vertelde dat ik benaderd was door de stichting Pelita die mij vroeg of ik wellicht schade had ondervonden door de oorlog  tegen Japan, kortom of ik bij benadering had geleden aan een oorlogstrauma. Ik vertelde haar dat ik niet vond dat ik een oorlogstrauma had en hun dat had gemeld. Zoals gezegd kwam haar strijdlust weer naar boven toen zij zei: " Ik wel, ik ben uit het kamp gebleven [zij was Zwitserse], moest zonder geld drie kinderen door de oorlog slepen en heb er best wel onder geleden alleen niemand merkte dat. Ik schrijf die stichting aan, want ik heb geen brief van hun gehad."  Klasse Mam,zo herken ik je weer!!!

Eergisteren kwam uit Brabant een prachtig Kooikertje  om weer een nestje te krijgen van Cezanne. Hetzelfde meisje kwam twee jaar geleden op de warmste dag van het jaar, laat op de avond omdat een dekking met een andere reu niet was gelukt. Uit deze combinatie werden 5 prachtige teefjes geboren, waarvan 1 is uitgekozen door de Stichting Hulphond, om na een zware opleiding te dienen als hulphond.

De combinatie was zo mooi dat de eigenaresse van de teef weer had besloten om Cezanne als vader te gebruiken. Zo vlug als het twee jaar geleden ging, zo moeizaam ging het deze keer. Niet door toedoen van onze Cezanne,want die wilde wel. De dierenarts uit Brabant had de eigenaresse verteld dat de ovulatie was begonnen, niet vertellend dat de eicellen pas twee dagen later rijp zijn. Urenlang in een bittere kou speelden de hondjes hun liefdesspel, maar echte pogingen om de Daad te voltrekken werden niet gedaan. Om half twaalf 's avonds besloten eigenaresse en teefje Femmy naar het hotel te gaan waar zij geboekt hadden. De volgende dag werden al onze hoopvolle wensen niet vervuld, omdat ik zag dat het niet de tijd was.

Vandaag liet Cezanne er geen gras over  groeien en deed waarvoor hij was ingehuurd. Prachtige hondjes, ik hoop dat jullie prachtige, gezonde kindjes krijgen. De stichting Hulphond heeft de eigenaresse al benaderd voor een ander hondje, die hopelijk de toekomstige eigenaar veel liefde, gemak en hulp kan aanbieden. En misschien, als er een mooi reutje bij zit....misschien nemen wij die wel. De lijn van prachtige Finn willen we vasthouden.

Enkele jaren geleden ontmoette ik op de dagelijkse wandeling een Duitse mevrouw die mij aansprak over de, zoals zij zei " Kooikerhondjes". Zij had Cezanne gezien in Dortmund in 2003, strijdend voor de wereldtitel. Zij viel als een blok voor onze viervoeter en vroeg mij dat zij graag een pup van hem wilde en of er een nestje zat aan te komen. Ik kan mij het niet meer herinneren, maar ik vertelde haar waar tiendekind was en dat zij mij daar zou kunnen bereiken. Voorlopig wilde zij nog niet beslissen, omdat zij nog een hele oude hond hadden, die even alle aandacht nodig had. Maar als hun hond er niet meer was....!!!!

Gisteren kwamen zij en haar man langs, durfden in eerste instantie niet binnen te komen omdat de vraag die zij wilden stellen te absurd voor woorden was. " Zijn er nog ergens pupjes van hem of is er binnenkort een nestje in de maak??" Zij vielen bijna van hun stoel toen ik vertelde dat a.s. woensdag of donderdag een dametje uit Brabant komt [Femmy] om hopelijk samen met hem een nestje te maken. Zelden heb ik iemand zo blij gezien. Ik nodigde haar uit om thuis even langs te komen om Cezanne en Finn in de thuissituatie mee te maken.

Precies op de juiste tijd waren zij er, zagen hun Cezanne en waren weer helemaal verkocht. Ik zal haar op de hoogte houden of de dekking is gelukt en daarna is het aftellen geblazen voor hun, wat een heerlijk vooruitzicht.