Gisteren is mijn moeder naar het ziekenhuis in Sneek gegaan om 4 zakjes bloed [2 liter] toegediend te krijgen. Ze ging het ziekenhuis in zoals ik haar de laatste paar maanden heb meegemaakt, bleek, moe en duizelig. De opname zou twee dagen duren omdat de bloedtoediening druppelsgewijs zou gebeuren en elke half-liter zak heeft ongeveer 4 uren nodig om geleegd te zijn.
Vanmorgen zat ze ons stralend op te wachten. Er zat blos op haar wangen, iets wat ik al vele maanden niet heb gezien. Ze was fit en alert [vroeg hoe haar ogen er bij stonden]. Ze was wel slaperig omdat ze uit haar vertrouwde omgeving overgeplaatst werd naar een ziekenhuis en slecht had geslapen. Maar wat ben ik blij dat ze zo is opgeknapt en haar zo te zien.
Volgende week moet ik weer naar de bloedbank om een halve liter bloed af te staan. Ik doe het niet om er fitter van te worden. Een halve liter is veel voor een vrouw, die ongeveer 4 liter bloed heeft om de hele organisatie te laten functioneren. Ik ben er zeker twee dagen mee bezig. Op de dag van de donatie drink ik veel en nuttig een biefstuk, eet gezond en probeer me niet af te matten. Na de donatie die in de avond plaats vindt, ben ik blij dat ik thuis ben en zo geleidelijk aan naar bed kan gaan. Het gebeurt geheel belangeloos en het opkikkertje achteraf [een sapje en een muffige koek] is ook niet waar je het voor doet. Ik blijk veel ijzer in mijn bloed te hebben, waar de bloedbank heel blij mee is
Toen ik mijn moeder blozend en wel zag, fit en niet meer duizelig, werd het me weer des te duidelijker waarvoor je het doet. Bedankt donor dat je mijn moeder weer beter hebt doen voelen. Mocht er iemand bij zijn die mij in stilte heeft bedankt: Graag gedaan!!!
En als U lezer van deze site, echt iets sociaals wilt doen: geef U op bij de bloedbank.