Galerie/Potterie 't Tiende Kind

 Afgelopen zaterdag werd Cezanne verenigd met zijn bruid van weleer, Femmy. Uit deze kortstondige liefde werden uitsluitend dochters geboren, die afgelopen zaterdag aanwezig waren, op 1 na. Angel [Hobke] kon niet van de partij zijn, zoals ik al eerder heb geschreven. Ik moet zeggen dat de combinatie een uitermate geslaagde was. Prachtige dames met mooie gezichten, goede kleur en tekening en prachtig harmonisch gebouwd. Snel en alert en zoals ik kon zien met lieve karakters.

Met schaamte schrijf ik dit stukje. Piet had kenbaar gemaakt dat hij na de familiedag met de honden, erg graag toch een deel van de avond wilde bijwonen van de Ronde Tafel, waar hij een van de oprichters was. De dag was druk en vermoeiend en het eerste deel [ontvangst en diner] zouden we niet meemaken, maar wel het geplande officiële gedeelte. Een voorspelde storm maakte het geheel nog vermoeiender, omdat ik met de camper moest rijden.

De storm bleef gelukkig uit, maar na een vermoeiende rit en een vlugge hap in een ,overigens goede v.d. Valk, was het na thuiskomst een directe overschakeling naar het nette pak en een goede camouflagestift voor de wallen onder mijn ogen. Ik was moe, om niet te spreken: bekaf.

Bij de oude, prachtig gerestaureerde Rijkswerf stond een man van het bestuur ons op te wachten en leidde met veel egards naar Piet toe [" Wat fantastisch dat U bent gekomen en wat een eer voor ons dat de oprichter zich bereid heeft gevonden om te komen"]. De stemming in de zaal zat erin en ik voelde heel duidelijk dat wij een " entree" maakten. Piet werd door de speaker verwelkomd en was bereid om een speech te houden. Nu is voor deze Meester van de goede speeches, een inhoudvolle speech geen zware taak. In gemengd gezelschap heb ik vaak huilende dames opgemerkt, in dit geval waar de Ronde Tafel een mannenclub is voor mannen onder de 40, hield hij zich prachtig staande. Muisstil werd naar hem geluisterd en na afloop was een donderend applaus zijn beloning.

Ik was nog steeds moe, na een lange wandeling met de honden op de familiedag en de dreun van de Diesel in mijn benen, smachtte ik naar mijn bed. Door Piets gloedvolle toespraak, leek een stroom van mensen los te komen die Piet wilde spreken over vroeger en uiteraard zijn er altijd mensen bij die hij op de wereld heeft geholpen. Ook naar mij kwamen mensen van weleer. Een vrouw die mij de hand schudde en mij vervolgens kuste [maar waar ik de naam niet meer van wist], begroette ik met : " Ach mijn naamgenoot". Ik dacht dat zij een vriendin van Barbara was, die dezelfde achternaam draagt als ik. Ze keek me aan met verwondering. De omtrekkende zinnen die dan volgen, moeten haar echt de indruk gegeven hebben dat ik gek geworden ben. " Hoe was het in Monterey"  vroeg ik, omdat ik dacht dat zij er had gewoond [nog steeds denkend aan de vriendin van Barbara]. Toen ik haar man in de gaten kreeg, wist ik opeens wie zij was, ach jee!

Een buitengewoon charmante man kwam naderhand mij de hand schudden : "'wat leuk dat ik je hier ontmoet, nooit gedacht na".....de muziek zette in. Ik dacht dat hij de notaris was die bij de handtekeningsessie bij of verkoop van het oude huis, of koop van het nieuwe huis, bijzat. Alweer zo'n merkwaardig gesprek. Ik redde mij nog om te zeggen dat het waarschijnlijk zo hectisch was, anders had ik hem vast wel herinnerd. Het gesprek was waanzinnig, wat moet hij gedacht hebben. De wanhopige blik in zijn ogen om met iemand anders dan zo'n dementerende vrouw te praten, heeft mij wel nog een paar uren achtervolgd,

Maar gelukkig ik ben nu de schaamte voorbij.

 Gisteren was het de familiedag van het nestje Femmy en Cezanne. Zoals ik schreef een goed initiatief voor de eigenaren van nieuwe honden om te zien hoe de ouders en grootouders zijn en voor de fokkers om te kijken hoe de combinatie is geworden.

Welnu het is een prachtig, homogeen nest met prachtig, fijn getekende dametjes. Deze dame op de foto was er niet bij. Angel, zoals ze wordt genoemd en een prachtige naam is voor het werk wat ze gaat doen, wordt hulphond. Ze is net 1 jaar geworden en dit jaar heeft ze moeten socialiseren [gezin met kinderen] en na 1 jaar volgt een wrede scheiding tussen haar en de mensen die haar liefdevol hebben opgenomen in het gezin. Ik kan mij voorstellen dat ze gek op hun hond zijn en dat op zo'n familiedag, waar het gezellig is met andere hondjes, de werkelijkheid wreed wordt benadrukt dat een paar dagen later het hondje weggaat. Een zware, kostbare training tegemoet.

Cezanne heeft al een kind die hulphond is [Madeliefje oftewel Wombat}en ik heb het ongelooflijke gezien waar hulphondjes toe in staat zijn. Zaak is dat de honden volkomen gericht zijn op de baas of bazin in dit geval. De hondjes mogen ook niet afgeleid worden door enthousiaste en welwillende mensen, er is er maar een waar de hond naar kijkt. Wachtend op een bevel, omdat de baas dat zelf niet kan doen.

Ik hoop dat Angel tot net zoveel in staat is als haar halfzuster. Ik wens haar veel succes!!! Aan Cezanne is het niet te merken, die gaat volkomen zijn eigen gang.

Het is altijd een goed initiatief van fokkers van nesten om 1 jaar na de geboorte de familieleden van de geboren hondjes uit te nodigen. Ze kunnen kennis maken met de vader van de hondjes, die alleen maar bij de eerste aanzet aanwezig is geweest. Meestal is het om te kijken hoe de combinatie is geweest, zeker om op een later tijdstip weer voor deze combi te kiezen. Veel fokkers zullen het er niet mee eens zijn, aan de andere kant is de combi uitermate geslaagd is en mooie en gezonde hondjes geboren gaan worden, is het voor herhaling vatbaar. Never change a winning team. Ikzelf ben heel nieuwsgierig naar deze combi, in overweging nemend om wellicht volgend jaar een pupje uit het nest te nemen.

Toevallig is de vader van mijn schoonzoon jarig en viert morgen zijn tachtigste verjaardag met de hele familie in een hotel in Mierlo. De ene locatie ligt slechts 27 minuten van de locatie waar wij voor de honden moeten zijn.

Enige dagen geleden belde een voorzitter van de Rounde Table, een serviceclub voor jonge, ondernemende mannen onder de 40. In een zeer ver verleden was echtgenoot een van de oprichters. Er wordt een zoveel jarig bestaan gevierd en "  het zou vreselijk leuk zijn als de enige levende oprichter van de partij kan zijn. Piet wil natuurlijk dolgraag. Ik zie zo'n loodzwaar beladen dag voor mij, met als klap op de vuurpijl een feest wat hopelijk niet te lang zal duren.

Julianadorp wemelt van de geruchten en ik moet zeggen dat er sinds gisteren in de winkels veel over wordt gepraat.

Maandagmorgen reed een vroege vogel op de Langevliet en zag vlammen uit het dak van de apotheek komen. Direct belde hij 112 op en binnen zeer afzienbare tijd was de brandweer gearriveerd die direct met het blussen van de brand begon. Achter de apotheek is een binnenplaatsje, waaraan het zorgcentrum en het uitvaartcentrum zijn gevestigd. Tegen de wand aan vond de brandweer de verkoolde resten van een mens, pas vandaag blijkt het een manspersoon te zijn.

De apotheker, een vriendin van mij, werd uiteraard direct gewaarschuwd en een foto in de Telegraaf van haar in gesprek met een rechercheur bracht Nederland op de hoogte van deze bizarre brand. Het wordt nog meer bizar, omdat enkele tijd later in Den Helder een uitgebrande auto werd aangetroffen bij het zwembad en omwonenden  8 schoten hadden gehoord.

Vandaag kocht ik een bloemetje voor mijn vriendin bij de bloemist op het dorpsplein , waar ik afgelopen jaren mij behoorlijk op de hoogte heb kunnen houden wat er allemaal in Julianadorp leeft. Ik vroeg de bloemiste [en misschien deed ik het wel expres] of zij wist of de apotheek open was. Behalve dat zij wist welke maatregelen zijn getroffen om toch aan medicijnen te komen [noodapotheek in een container en administratie in het uitvaartcentrum], brandde zij los. Was het moord, een afrekening in het criminele circuit of wellicht zelfmoord? Niemand weet het nog, maar dat het hier allemaal in dit rustige badplaatsje kan gebeuren! Iedereen vindt dat het wel erg dichtbij komt.

Voorlopig denk ik  ook aan mijn vriendin, het gedoe, de verzekeringen, de schoonmaak van het pand, alle medicijnen die weggegooid zijn . Ik hoop dat er rust gaat komen voor haar, maar dat zal wel nog even duren.

Duitse vrienden van ons berichtten ons verleden jaar dat de kwaliteit van drinkwater in Duitsland bar slecht is.[ Volgens mij heb ik er al eens over geschreven, het bewuste artikel kan ik helaas niet terugvinden.] Hij was verbonden aan het ziekenhuis in Dusseldorf en hij vertelde over de proeven die ze in het ziekenhuis hadden gedaan met het kostbare elixir: water.

Het water in Duitsland blijkt dus naar zeggen zo vol te zitten met medicatie [mensen aan b.v, chemotherapie doen ook wel eens een plas] en hormonen [de pil wordt zo door de w.c. weggespoeld], om niet te spreken van plas van mensen die Prozac innemen. Kortom zij werden er niet vrolijk onder. z.g. Bronwater in plastic flessen is even vervuilend, bovendien is  dat water " dood". Het enige wat een beetje schijnt te helpen is bronwater te kopen in glazen flessen of kraanwater te bewaren in glas, aangevuld met rose kwarts, bergkristal en amethyst.

Voor ons was dit echt nieuws, omdat het water uit deze streek zo helder en zuiver is dat je je er geen zorgen over moet maken. Behalve dat het dubbel gezuiverd wordt krijgt het ook nog als laatste de behandeling met ultra-violette stralen om alle bacterieen te doden.

Vandaag las ik een artikeltje over bronwater en de vervuiling die plastic flesjes met zich meebrengt. Er is 162 gram olie nodig om 1 liter plasticfles te maken, waarbij 100 gram broeikasgas vrijkomt.

Afgelopen jaren heb ik veel gereisd en elke keer bij thuiskomst was ik blij met het water. Wat te zeggen over de kwaliteit water in Californie [verder ben ik niet geweest in de V.S.], waar er zoveel chloor in het water zit, dat ik een spontane allergische reactie ontwikkelde. Of het water in Napels, waar er zoveel kalk in het water zit, dat bijna alle huishoudelijke apparaten bekleed zijn met een witte aanslag van kalk.

Maar desalniettemin, bewaar ik mijn water in een glazen karaf, waar de bodem van is bedekt met rose kwarts, bergkristal en amethyst. Dit alles staat op de vensterbank, want volgens de gebruiksaanwijzing van de half-edelstenen moet het in het maanlicht beschenen kunnen worden. Ach ik doe het maar, je weet het toch maar nooit.

De zoektocht naar modellen doe ooit eens  hebben geposeerd voor Piet van Oosterum heeft niet het verwachte succes geleverd. Ondanks dat er elke zondag twee portretten worden getoond in de plaatselijke zondagskrant. Gisteren kwam een ouderstel omdat ze hun dochter herkende uit de krant. Ze waren zeer ontroerd toen ik het portret uit vele andere afbeeldingen opviste vanachter een stapel schilderijen, keurig beschermd door noppenfolie.

Vandaag kwamen vrienden van ons in tiendekind om zomaar te kijken naar de portretten en de naakten. Mijn vriendin woont al meer dan 45 jaar in Den Helder en kent vele mensen en zeker uit het artistieke milieu. Vele mensen herkende ze, ook mensen die ze vaak zag maar waar ze nooit mee had gesproken."  Volgende keer houd ik hun op straat aan" zei ze, ook beseffend dat de hoeveelheid niet afgehaalde portretten langzamerhand een probleem voor mij gaat opleveren. Binnenkort komt ze met iemand anders uit de artistieke hoek, hopende dat zij namen en adressen kan geven. Het blijft allemaal een mysterie: Waar is iedereen gebleven??

Heel verbaasd was ik vandaag om een brief te ontvangen van de Kooikerclub, waar wij al jaren geen lid meer van zijn. De inhoud was naar, een van de vele afstammelingen van Cezanne lijdt aan epilepsie en is nu onder behandeling van een dierenarts. Waarschijnlijk kan zijn dochter met toegepaste medicatie een verder hondswaardig bestaan blijven leiden.

Ik was zeer verrast over de genuanceerde opstelling van de club, zijn ze eindelijk integer met het fokbeleid bezig? Het bracht mij in herinnering dat Finn enkele jaren geleden was uitgesloten om verder kinderen te krijgen omdat  bij een van zijn vele nakomelingen tijdens een enerverend onderzoek , een krasje van 2 mm op het oog was geconstateerd [mogelijk door een verwonding]. Enkele dagen later werd ik gebeld door de club  met de mededeling dat Finn verder moest afzien van de fokkerij,[ ondanks dat hij vele nakomelingen heeft, waar geen cataract is geconstateerd]. Het woord cataract viel en Finn zou dus wel drager kunnen zijn van deze ziekte. Rapporten van dierenartsen en oogartsen, die meldden dat cataract een ouderdomsziekte is en onstaat in de lens van het oog, mochten niet baten. Finn mocht niet meer dekken en die prachtige lijn zou v.w.b. de club worden uitgesloten.

De bijlage van een brief die de club mij nu stuurde, waagt zich niet aan deze boute uitspraken. er staat zelfs vetgedrukt dat " het feit dat er bij een hondje epilepsie is geconstateerd wil niet zeggen dat de ouderdieren en nestgenoten ook symptomen van epilepsie vertonen of ooit gaan vertonen" . Men heeft kennelijk geleerd. De erfelijkheidsleer kan je pas alleen toepassen als je er voor doorgeleerd hebt. Het heeft mij en Piet heel veel tijd gekost om mensen hier van te overtuigen. Gelukkig heeft de club dus geleerd. Dus er worden geen onderzoeken meer gedaan tijdens een clubmatch en bepaalde definities die men toen hanteerden zijn bijgesteld, gelukkig dat het gebeurd is. Per slot kan men volharden en dom bij een kreupel standpunt blijven.

Fokken blijft altijd een gok, maar dat is ook zo bij mensen [plat gezegd]. Geen mens blijft vrij van kwalen, en hoe dat ooit terug te voeren is naar voorouders of ouders?, in sommige gevallen komt het voor dat er familiaire ziektes zijn. Daar wordt statistiek op toegepast en daar wordt relevant naar gekeken en behandeld. Hoe het ook zei, ik ben blij dat de Kooikerclub en zeker de commissies die belast zijn met  het fokbeleid eindelijk op een goede weg zijn.

Vandaag leegde Toon de brievenbus van tiendekind een bezigheid die niet dagelijks gebeurt, want zoveel post wordt er niet gebracht. Er was een grote enveloppe bij van Museum de Fundatie te Zwolle. Wetende dat Paul Citroen er een expositie heeft, was ik zeer verrast dat ze mij een uitnodiging stuurden. Ach wat jammer te merken dat de opening waarvoor ik was uitgenodigd 20 september had plaatsgevonden. Wat vreselijk jammer dat ik dat gemist heb, ongetwijfeld zou ik mensen ontmoet hebben uit een zeer ver verleden toen  ik nog model was van Paul Citroen .

 Ik zal zeker over een paar weken gaan kijken en ik zal, zoals ik eerder schreef ongetwijfeld zoeken of er nog portretten van mij bij zijn.

En dan probeer ik de wereld van nu bij te houden, maar of het echt zal lukken....

Twee weken geleden hield mijn afwasmachine er mee op. Het luxe-artikel weigerde alles waarvoor hij verleden jaar was gekocht. Met de hand afwassen was niet een ramp natuurlijk, omdat ik dat eigenlijk altijd had gedaan en gedurende de vacanties doe je niet anders. De leverancier had ik vlug gebeld en die zou afgelopen dinsdag de monteur sturen [tussen 8 en 12]. " Weet U wel zeker dat de stekker in het stopcontact is"  vroeg de mevrouw van de leverancier, " ondanks dat er garantie op staat, moeten wij voor dit soort zaken wel voorrij -kosten berekenen".

Ik verzekerde haar dat het ding het gewoon niet deed en alles was zoals het er altijd was, dus ook de stekker in het stopcontact. De zaterdag na het telefoongesprek kwamen vrienden van ons een borreltje drinken en daarna zouden wij uit eten gaan. De lieve schatten pakten de glaasjes van tafel, toen ik zei dat wij weg moesten want wij hadden een tafel besproken. Ik vertelde hun dat ze de glazen niet in de afwasmachine hoefden te stoppen, want die was kapot. Koos [jurist] die altijd alles wil weten, begon op knoppen te drukken [" het ding is kapot!!!"] en na vier seconden begon de vaatwasmachine het weer te doen.  " Renee, er is een on/off knop en die moet je indrukken, weet je wel!!!"   Tjaaa...

De financiele markt heeft nooit zo mijn aandacht gehad gelukkig. Als geld verdienen mijn " ding"  [zoals men dat tegenwoordig noemt] zou zijn, had ik het nooit zo lang uitgehouden met tiendekind. Geloof me, rijk worden lukt niet met zo'n bedrijf. Wel rijk in andere zin, maar dat heeft niet met geld te maken.

Het mechanisme van hoe dingen economisch en financieel met elkaar te maken hebben heeft mij afgelopen maanden wel gefascineerd. Gisteren heb ik dus de hele dag voor de tv gehangen, zappend van CNN naar RTL 7 [overdag], waar heel duidelijk werd hoe dit mechanisme werkt, hoe geldzucht van mensen andere mensen in de afgrond kan drijven. En wat een raar fenomeen Macht is.

Vanmiddag werd ik gebeld door een vriendin van mij die in Carmel woont [Californie]. Ik heb haar 10 jaar geleden ontmoet tijdens een bijeenkomst van de Soroptimisten in Carmel. Tijdens een lunch kwamen wij naast elkaar te zitten en vanaf dat moment is er een nog bestaande innige vriendschap ontstaan. Zij vroeg mij hoe Europa heeft gereageerd op deze crisis en hoe Europa geinteresseerd is in de komende presidentsverkiezing in de VS. Ik vertelde haar dat het in Nederland nooit zover zou kunnen komen met de hypotheekellende als in Amerika, omdat Nederlanders van karakters spaarders zijn en [een paar daar nagelaten] zich niet tot in de nek in de schulden steken. Ik vertelde haar ook over Minister Bos, die van de noodlijdende bank aandelen heeft gekocht en die over een paar jaar met winst kan verkopen, ten voordele van de belastingbetaler. Zij was werkelijk onder de indruk. Daarna volgde het rondje presidentskandidaten en wederom was zij onder de indruk dat dat zo in Nederland te volgen was, met zelfs nachtelijke live-debatten. In de VS is er namelijk weinig te zien over dingen die in het buitenland gebeuren. Een ding is me wel duidelijk: wat is het eigenlijk toch goed geregeld in Nederland. Er is veel kritiek van mensen over de regelgeving in dit land, maar nu het allemaal zo nijpend aan het worden is in de wereld: wat ben ik blij dat ik in dit land woon.