Galerie/Potterie 't Tiende Kind

hoed van zijde gemaakt door Toos Huisman [zie link]

Een dierbaar familielid gaat zaterdag trouwen, een huwelijk waar wij ons erg in kunnen verheugen en op hebben verheugd. De tijd van feestkledij heb ik na het laatste huwelijk van de kinderen op een ander spoor gezet. Ik moet zeggen dat wat betreft " nette kledij"  ik mijn creativiteit en lol in het vinden van dat juiste kledingstuk was verloren. Behalve nu dus. Geleidelijk aan begon ik mij te interesseren in de trendy modezaken in de buurt, tot de conclusie komend dat mode niet veranderd is en nu in de rekken ligt wat 30 jaar geleden zo heel normaal was om te dragen. Wel is alles drie keer zo duur geworden, maar op zich is dat ook niet zo verwonderlijk.

Ik dacht dat ik alles wel zo'n beetje had totdat ik eergisteren een mailtje kreeg van de bruid dat als je een hoed wilde opdoen je daar volkomen vrij in was. Och jeetje, ik had al alles bijpassend [zowaar], zelfs met bronskleurige schoenen.Een hoed zoeken in Den Helder in deze korte tijd was niet te doen. Ik liet het idee maar varen. Ik heb ergens wel schattige bontmutsen die ik niet meer draag, bang voor de klodder verf die er op gespoten zou kunnen worden, en een zwarte hoed lenen van iemand zou het effect van alles bijpassend, volkomen te niet doen.

En opeens dacht ik aan de exposante Toos Huisman, die prachtige kragen in zijde maakt. Misschien??? Toos vond het een uitdaging toen ik het haar vroeg en ze is aan het werk gegaan. Alles in zijde en het is prachtig. Dank je wel lieve schat.

aardappelen

snijbiet, andere biet en vveeeel sla

. In het vorige huis  had ik veel bloemen [vooral rozen], die veel werk en tijd hebben gekost. Van de cursisten kreeg ik bij de verhuizing een paar vruchtboimen om de enorme ruimte op te vullen. Toen wij dit huis kochtten was wat nu de moestuin is een donker gat, gedomineerd door een paar coniferen die al het zonlicht wegnamen. Er groeide dus niets, behalve een beetje gras en veel onkruid. De vruchtbomen waren en zijn nog klein en hebben naderhand wel de ruimte nodig. Om ook dit gat van aarde op te vullen ben ik in het voorjaar begonnen met het aanleggen van een moestuin. Gecoached door verschillende lieve vrienden die het alleen maar leuk vonden dat ik er aan begon

Inmiddels is het dus zomer en we eten praktisch elke dag van wel iets uit de tuin. Ik heb veel snijbiet gezaaid, een combinatie van spinazie, postelein en nog iets anders gezond. Veel wortelen, bloemkool, broccoli, courgettes, bonen in alle varieteiten. Zowaar heb ik veel oogstende bessenstruiken die ons " het goede van moeder aarde"  teruggeven. En veel sla, ook in alle soorten en maten. Ik wil niet zeggen dat het nu mijn neus uitloopt, maar het is wel veel . Trouwens erg lekker. Vandaag hebben wij het eerste maaltje aardappelen genuttigd. Een Opperdoezer kan er niet tegenop. Voor mij is dit alles het TOPPUNT van luxe. Ik werk er ook wel elke dag zeker een uur in en wat is het heerlijk. Nooitgedacht!!!

aardappelen

Gisteren werd voor mijn eindexamenklas een reunie georganiseerd, die klonk als een klok. Na 50 jaar, maanden van voorbereiding en vele telefoongesprekken van de organisatoren met de reunisten, was de bijna onmogelijke taak om dat jaar bijeen te brengen. gelukt.

Afgelopen maanden heb ik veel nagedacht over die schooltijd. Het was toen een zooitje ongeregeld, oorlogskinderen die aan het puberen zijn moet denk ik voor opvoeders een groot probleem zijn. Toch werd mij gisteren duidelijk dat iedereen een strenge, doch rechtvaardige opvoeding mocht beleven. Maar hoe is men geworden. 50 jaar elkaar uit het oog verliezen is een lange tijd. Je blijft zicht op elkaars leven houden als je elkaar regelmatig terug kan zien. Een oude klassefoto was mijn enige houvast, Afgelopen maanden heb ik met enkele klasgenoten contact gekregen via schoolbank.nl en iedereen was enthousiast elkaar weer te zien. Twee jongens [nu mannen] wonen notabene in de buurt en met een moet ik op een gebeurtenis geweest zijn, zonder dat we van elkaar wisten. Ik heb ze vrij recent teruggezien en het leek of de tussenliggende jaren waren weggevallen.

Ik vroeg me af hoe het is om elkaar nu als Oma 's en Opa 's weer terug te zien. Wat is er met iedereen gebeurd. Wie van die klas ligt in de goot en wie door andere omstandigheden weer niet. Er zijn een paar overleden, hoe ga je daar mee om. Je bent leeftijdgenoten en je hebt elkaar meegemaakt als de wereld nog aan je voeten ligt. Ik vroeg me ook af wat voor kind ik eigenlijk was. Zeker omdat jezelf voor een ferm nageslacht hebt gezorgd, met ieder z'n eigen karakter. Je bent gegroeid zoals dat heet, maar veranderd?

Wat moet ik in hemelsnaam aantrekken. Oma's en Opa's dus, wordt dat keurigjes? Ik moet toch wel mezelf blijven, maar je gaat niet als een idioot iets aantrekken wat je zo leuk "jong"  maakt. Ik raadpleeg nooit mijn dochter voor mijn kledingkeuze, ik weet niet hoe ze daarover denkt. Ze zweeg toen ik bij de wk voetbal mijn haar oranje had geverfd, en soms zie ik haar in gedachte fronsen. Volgens mij bedoelt ze : "daar ben je toch te oud voor". Dit keer zei ze simpel " ja hoor"  toen ik vroeg of ik een rok met jasje kon aantrekken. " De rok hangt wel scheef"  zei ze, niet wetend dat dat de bedoeling was,

Wel een nieuwe mascara gekocht. "  Voor volle en lange wimpers"  beloofde het opschrift. Nooit weg! Nu een dag later na een heel geslaagd feest, had ik niet die mascara moeten kopen. Mijn ogen tranen alsof ik een potje heb zitten huilen. Mijn rug doet pijn. Hugo, die jongen met die sproeten en pppfff wat een baby, bleek een leuke vent geworden te zijn. "  Kom gezellig hier zitten"  zei hij en wees naar een plaats naast hem aan de bar. Ik zit nooit aan de bar, nu dus wel. "  Jeetje wat doet mijn rug pijn. Leen, ook alweer zo'n baby indertijd, wilde mij wat laten zien."  Renee, ik heb het al die tijd bewaard"  zei hij en haalde een oud verkreukeld pasfotootje van mij uit een enveloppe. Ik was 15 [en wat lijkt mijn kleindochter op mij] " Wat was de aanleiding dat ik jou een pasfoto van mij gaf Leen" vroeg ik hem. Leen wist het niet, hij had mij zeker een dienst bewezen. Zoals Gerrit die mijn Solexje had gemaakt. Althans hij zei dat hij mijn brommertje weer aan de praat kon krijgen. Nu 50 jaar later, blijkt dat hij niets van Solexjes afwist, laat staan ze kon maken. Toen we weggingen kreeg ik van Johan een dikke kus : " Had ik altijd gewild"  zei hij. " Weet je dat ik altijd langs je huis fietste?" PPPPFFFF die baby van vroeger??  " Ach Johan waarom weet ik dat nu pas??

nederland-italie

Toen het acteursechtpaar Flink nog in Julianadorp woonde zagen we elkaar wel een paar keer per week. Coen en Piet zagen er bijzonder veel heil in om de wereld te evalueren en de daarvoor ingerichte hoek in de kamer werd dan ook zeer terecht de " muppethoek"  genoemd. Alle sportieve evenementen werden in principe met elkaar bekeken en ik denk nog met plezier terug aan de polonaise die wij met zijn vieren deden toen Krajicek Wimbledon had gewonnen. Nooit gedacht dat ik mij zo ver zou laten gaan.

Bij de WK voetbal, 10 jaar geleden spraken Ellen en ik af om als Nederland een wedstrijd speelde het eten te maken wat in het land van de tegenpartij werd gegeten.Ik kan mij herinneren dat wij toen ook Italiaans hebben gekookt. In elk geval wel Koreaans en aangezien ik niet wist wat Koreaans voedsel moest voorstellen heb ik veel Korea-ander gebruikt,

Ellen logeert bij mij en gisteren was het weer heerlijk om voorbereidingen te doen voor het feest. De Italiaanse maaltijd. Het is geworden:

Kalfsschnitzels met citroensaus, een salade van aubergines [veel knoflook], tomaten, basilicum. Boontjes

En dat allemaal buiten bij een heerlijke temperatuur. Coen is er niet meer, we missen hem allemaal nog enorm. De zanglijster die altijd zijn hoogste lied zingt als Ellen er is, deed een serenade in de boom vlak bij ons. En aangezien wij dan altijd zeggen dat dat Coen is, was hij er toch wel even bij.

Wat kan je als galeriehouder meer verwachten: mooi weer, mooie tentoonstelling en leuke enthousiaste mensen. Ik ben een seizoen bezig voor de exposanten mijn best te doen, dus ik vind dat ik op z'n minst goed met de kunstenaar moet opschieten. Een opening wordt dan ook zeer vergemakkelijkt als je samen met de kunstenaars een opening kunt maken.

Hoewel de openingen ten opzichte van de vernissages van enkele jaren geleden, zeer veel kleiner worden gehouden [vroeger hadden wij grote barbecue-partijen en schalen vol geladen met allerlei hapjes], wordt er toch rijkelijk geschonken en gegeten. De kunstenaars maken allerlei hapjes, die ook zeer genuttigd worden door de gasten. Sprekers heb ik ook laten schieten sinds een paar jaar. Ik weet niet of ik er verstandig aan heb gedaan om wethouders, burgemeesters en staats-secretarissen niet meer de gelegenheid te geven  te zeggen hoe fantastisch ze het vinden, zoals het nu is is het wel makkelijker en minder stressvol.

Leuke mensen heb ik gisteren zeker ontmoet. Er was een afgevaardigde van Julianadorper Belang, die voorstelde om volgend jaar een pad te laten lopen vanaf het dorp langs de bollenvelden naar culturele centra o.a. 't Tiende Kind. Dit n.a.v. het honderdjarig bestaan van Julianadorp. Ontzettend leuk plan en goed voor alles. Ik merk dus dat de dorpenaren heel trots zijn op die oude galerie. Ik hoop dat ze mij kunnen steunen als de geruchten [waanzinnig gewoon], werkelijk worden en de belachelijke plannen om in Julianadorp een Formule-1 circuit aan te leggen [achter tiendekind]. Aan de ene kant staan de project-ontwikkelaars en mensen die ook alleen maar geld willen verdienen en aan de andere kant staan de echte belanghebbenden, die blij zijn waar ze wonen en dat zo ook willen houden.