Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Deze foto is een paar dagen geleden genomen door dochter Barbara, die druk bezig is een folder te maken voor het nieuwe seizoen. De tulpen staan net op het punt uit te komen. De foto is zeer compleet, zeker omdat poes Alpo er ook opstaat. Helaas zijn de tulpen wat kleur betreft weinig fotogeniek.

Ikzelf ben weer druk aan de arbeid en heb vandaag weinig gezien van het Oranje-spektakel, omdat ik op mijn geliefde Tiendekind was. Het is ook een zeer dierbaar plekje.

Vanaf de publicatie in de krant en de twee uitzendingen op televisie [Hart van Nederland en TV Noordholland] loopt het storm in de galerie. Veel mensen komen uit nieuwsgierigheid op zoek naar mensen die ze hebben herkend vooral van de tv. Ook komen er mensen die getipt zijn door kijkers en helaas blijken ze in de verste verte niet te lijken op het gezicht op het schilderij. Of vaak denken mensen zichzelf te hebben herkend, maar kunnen ze zich niet herinneren dat ze ooit model hebben gestaan. Gisteren was er een dame in de galerie die zich niet kon herinneren dat ze was geportretteerd, maar ze vond zichzelf wel lijken op het meisje van het schilderij. " Misschien heeft hij wel een foto van mij in de krant gezien en heeft hij de foto nageschilderd. Piet kennende deed hij dat nooit, wel eensn als iemand was overleden.

Vandaag was het een ontmoeting van Helderse mensen die elkaar lang niet hadden gezien. Ik kende ze niet, maar na een uurtje wist ik bijna al het wel en wee van de bezoekers. Men schroomt er niet voor om mij de ziektes, kwalen, dokters, adressen, levensvisie en van alles en nog wat te vertellen. Een meneer meende zijn overleden vrouw te herkennen op een schilderij, maar zoals hij zei: " Ik heb nooit geweten dat ze geposeerd heeft voor Piet". Het was een gezicht van een lieve vrouw en hij keek met veel vertedering naar het portret. Hij zou zijn kinderen vragen langs te komen om te kijken of ze het werkelijk was.

De ontmoetingen zijn hartverwarmend en wat is het leuk om dit zo mee te maken.

Finn, enkele jaren geleden door de vereniging waar wij toen lid van waren, uitgesloten om verder te gaan fokken, omdat een kind van hem wellicht cataract zou hebben [en de 50 andere nakomelingen niet], is gisteren 11 jaar geworden. Zijn ogen staan nog steeds zo helder als wat. Zijn moeder [ik dus], is gisteren wel geopereerd aan staar. De oogarts vond mij nog erg jong om staar te krijgen. " Het komt meestal voor bij oudere mensen, het is echt een ouderdomsziekte", zei hij. Ik vroeg of het erfelijk was en hij bevestigde dat in families het, zoals bij mij het relatief gezien jong voor kan komen. Mijn moeder en zuster zijn ook geopereerd in hun zestiger jaren.

Uiteraard hoorde ik gisteren en vandaag het woord cataract meerdere keren en even moest ik denken aan de tijd toen de kwestie Bruno van de Spoorkant met een nakomeling lijder aan cataract, de gemoederen bezig hield. Finn heeft er nooit wat van gemerkt, zoon Cezanne maakt voor hem ook prachtige nesten. De vereniging heeft er ook wat van geleerd en iedereen zal wel blij en tevreden zijn hoop ik. En nu maar hopen dat ik weer beter ga zien. Ik had echt cataract

Afgelopen zondag kwam ik op het idee om de Helderse Courant een kort mailtje te sturen waarin ik de Redactie vroeg om een oproep te doen voor mensen die ooit voor Piet van Oosterum hebben geposeerd. Na zijn dood heb ik een enorme collectie schilderijen beheerd,waaronder landschappen, stillevens, portretten en naakten.

De landschappen en stillevens gingen als zoete broodjes de deur uit, maar ik bleef met de naakten en vooral de portretten zitten. In de winter werden de schilderijen goed ingepakt in de deel gezet, maar de scherpe Oostenwind en de kou begonnen hun sporen op de doeken achter te laten.

Daarom dus het mailtje. Gisteren belde een redactrice van de krant op om enkele feiten en ze beloofde de fotograaf 's middags langs te laten komen. Wat hij prompt deed en nadat ik een deel van de portretten op de grond had gegroepeerd kon hij bovenstaande foto maken met de nieuwsgierige Alpo erbij.

Vanmorgen stond er een leuk kort stukje in de krant en enkele uren later belde Radio Noordholland mij op om te vragen of ze een interview konden maken, omdat ze het stukje op Internet hadden gelezen en het onderwerp heel boeiend vonden. In de middag belde TV Noordholland mij op met dezelfde vraag en dezelfde boodschap.

Vroeg ging ik naar Tiendekind, met taart voor de verslaggevers en met de hoop dat ik wel reactie zou krijgen. Reactie kreeg ik en hoe. 's Middags belde SBS6 voor het programma Hart van Nederland, die het allemaal zo interessant en romantisch vond en mij vroeg of ik morgen wat kan uitleggen zodat zij mooie opnames kunnen maken van het bijzondere verhaal.

Het heeft storm gelopen  door het krantenartikeltje. Wat grappig dat mensen nooit hebben geweten dat de portretten die Piet van Oosterum ooit heeft geschilderd nu bij ons vertoeven. Heel grappig dat ook enkele naaktmodellen blij waren zichzelf terug te zien na zoveel jaren, maar wel moeite hebben dat het morgen voor tv-opnames worden gebruikt. We verzinnen er wel wat op