Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Kleindochter Sophie heeft met enkele klasgenoten over een tijdje een spreekbeurt over Egypte. Zij vroeg mij of ze op tiendekind kon komen om b.v. een pyramide van klei te maken. Op zich een leuk idee, maar echt interessant is het ook weer niet. Ze liet mij foto's zien die zij uit een kinderencyclopedie had gehaald, waar het binnenste van een pyramide te zien was, met schachten en de plaats van de tombe. Ook was er een afbeelding te zien van een gemummificeerde kat.

Dat leek mij wel een leuk idee om met de kinderen te doen. Ik had van te voren een pyramide gemaakt waar ik een wand had vrij gelaten. Zo konden ze zelf de schachten maken en in het midden van de kamer de tombe te plaatsen [in dit geval met het deksel ook open]. Ik leerde de meisjes hoe ze een koker moesten maken, die te drogen en met een stokje windsels te suggereren. Van een zg "duimpotje", maakten zij een kattenkop en die werd op de koker bevestigd. Wat een leuke producten kwamen uit hun handen. Sommige poezen keken heel vrolijk de wereld in, alsof ze wilden delen in de feestvreugde.

Het geheel moet een paar weken drogen en dan ik het pas bakken. Ik heb hun beloofd dat ik een bronzen glazuur zal gebruiken. Goud kan het helaas niet worden.

Om zowel echtgenoots als mijn verjaardag te vieren, besloten wij om van af nu buitenshuis te gaan eten met kinderen en kleinkinderen. Vroeger gebeurde dat thuis en was ik dagen lang bezig met " de verjaardag" . Een fenomeen waar wij toch al niet zo erg van houden. Maar er zijn nu veel kleinkinderen erbij gekomen om dat zij Oma's en opa's verjaardag wel leuk vinden. Gekozen werd voor de wok-Chinees omdat dergelijk restaurant voor kinderen enig is. Ze hoeven niet aan tafel te blijven zitten en gaan gewoon hun eigen gang.

Met 15 mensen aan een tafel zitten is erg gezellig en zeker voor mij ongeveer het leukste wat ik ken, zeker als je met familie bent. Grote porties zag ik op de borden liggen van de kleinkinderen, en alles was dolgezellig. En zoals ik van vroeger gewend ben heeft het kind wat het grootste aantal decibellen produceert gelijk. Nu valt het aantal decibellen wel mee.

Opeens zag ik mijn oudste kleinzoon [10] zich verplaatsen naar het hoofd van de tafel. Hij vroeg het woord en de aandacht. En deze kleine, grote kerel wist iedereen muisstil te krijgen. Hij zei dat "we allemaal wel weten dat Oma en Opa jarig zijn geweest, hij wenste ons een lang leven toe en hoopte dat we nog vele jaren dit zo zouden vieren. Wat fantastisch om op die leeftijd je eerste speech te houden. Ik denk dat er nog vele zullen volgen.

Aan de zijkanten van ons huis staan in totaal 30 populieren, die de 20 m hoogte ruimschoots gehaald hebben. ooit zijn de bomen boompjes geweest en  geplaatst omdat in die tijd alle bomen het heel slecht deden in Den Helder, met een  zeewind die bij ons pal op het huis staat. Sinds een jaar of 15 lijkt het of de wind minder is gaan waaien, in elk geval tiert alles wat je in de grond stopt welig. ook de populieren dus. Van heel ver zie je de bomen over de daken van de huizen steken. Omdat populieren een houdbaarheidsdatum hebben van 30 jaar en ik geen zin heb om tijdens een storm zo'n boom op ons dak te zien vallen, hebben wij van het begin af aan besloten deze afscheiding met de buren, te kappen. De buren waren dolblij met dit nieuws.

Verleden week zijn de eerste bomen gesneuveld, een enorm spektakel was het wel. Bomen die over de volle breedte van de tuin met een doffe klap op het gras belandden. Het was spannend en leerzaam en ik heb grote bewondering voor de hovenier die de klus wilde aannemen. Ik denk dat ik voor enkele jaren hout kan stoken,. De as bewaar ik en daar maken wij asglazuren van. De as wordt door één van de cursisten heel zorgvuldig gezeefd [ze gebruikt handschoenen want de restanten van het as geven lelijke wonden, ook de mineralen die het restant oplevert is net zo bijtend als een ontstopper. Daarna worden weer andere mineralen toegevoegd], alsmede oxydes om de kleur te bepalen. Sommige boomsoorten hebben ook hun specifieke kleuren, zoals de appelboom groene glazuren geeft en bv. de berk wit.

Daarna woren de geglazuurde voorwerpen op 1250 graden gestookt. Leuk te weten dat de as is van de bomen die mij zo ergerden.

Ik heb er altijd de pest aan gehad dat de commercie zo bepaalde dat ik mij verplicht voelde om op andere dan verjaardagen, cadeaux te geven. Buiten de geijkte data ben ik naar verluid zeer gul. De weken voor Sinterklaas en Kerst verbaas ik mij altijd erover hoeveel geld er niet wordt uitgegeven. Maar goed iedereen doet maar wat hij leuk vindt, ik heb het altijd zondegeld gevonden   als ik[vroeger] cadeaux kocht voor kinderen en kleinkinderen , en het was nooit goed. Of het ging binnen een dag kapot of ze hadden het al. Dit jaar vertelde ik de familie dat ik geen Kerstcadeaux meer koop [voor onder de kerstboom], maar dat ik al mijn kleinkinderen en hun ouders uitnodig voor de bioscoop en daarna naar de MacDonalds.

Gisteren heb ik genoten van al mijn kleinkinderen en hun ouders [de vrouw van mijn ex-schoonzoon en hun dochtertje hoort er ook bij] in een verlaten bioscoop, waar wij denk ik de enige bezoekers waren. De zaal was voor ons en ik heb vreselijk gelachen om vooral mijn kleinkinderen, die in groepjes in de zaal waren verdeeld [de jongens bij de jongens, de meisjes bij de meisjes]. Bij de aftiteling zag ik opeens een hand zwaaien op het doek. De hand bleek van kleindochter Sophie te zijn die door de stralenbundel "goodbye" zwaaide.

De Macs was voor iedereen een feest en ik moet zeggen dat ik na jaren geen Big Mac te hebben gegeten, zeer genoot van een kakelverse salade. Ik zag de kinderen genieten en ze vònden het allemaal fantastisch. Wat een feest!!! Op verzoek gaan we dit uitstapje erin houden.