Galerie/Potterie 't Tiende Kind

De brievenbus van tiendekind was afgelopen dagen behoorlijk gevuld, o.a. met onbegrijpelijke facturen .Eén van de te betalen facturen was van de stichting Sena [Stichting ter exploitatie van naburige rechten]. De factuur was bedoeld "voor het muziekgebruik binnen Uw onderneming", met de toetsing van een parameter van 6. Men doet maar. De enige muziek die ten gehore wordt gebracht is het gespin van poes Alpo en het zoemen van de draaischijven. Een voornemen om de rekening te betalen bestaat er dus niet.

Enkele weken geleden kreeg ik ook een factuur van de Telefoongids. Verleden jaar kreeg ik ook zo'n rekening, met onderaan de factuur met kleine lettertjes geschreven, dat deze factuur een voorbeeld was en als ik het met de inhoud eens was ik het genoemd bedrag kon storten op rekening enz. Gealarmeerd stond in een andere bewoording,  hetzelfde. Deze week kreeg ik een iets andere rekening van de Telefoongids, met o.a. een contractnummer. Een contractnummer?? Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit een handtekening heb geplaatst voor diensten die bij mijn weten gratis zijn. Wel kan ik mij herinneren dat enkele maanden geleden een meneer van een Multimedia groep ons belde om te verifieren of de adressering correct was. Eén en ander zou geplaatst worden in de Telefoongids. Achteraf gezien is deze misleiding zo opgezet dat argeloze gebruikers van de telefoon zich niet realiseren dat er behalve plaatsing van de gegevens in het telefoonboek, ook op een andere manier deze gegevens worden gepubliceerd.

In de telefoongids die wij gebruiken staat duidelijk dat de publicatie gratis is, dus ik ben niet van plan te betalen en ik ben benieuwd welke draai de instantie gaat geven om mijn zuurverdiende geld uit te geven aan zo'n vorm van misleiding en bedrog.

Afgelopen donderdag werd onder het genot van een glaasje Glühwein, over het andere leven van één van mijn cursisten gevraagd. Wil V, één van de meest enthousiaste en trouwe leerlingen, woont al 27 jaar in Petten. Zij vestigde zich toen met man en kinderen in een huisje bij de duinen, zonder electriciteit. Zij vertelde dat ze toen met elkaar afspraken dat ze wilden zien hoe het is om zeer  "basic" te leven. Kennelijk is het zo goed bevallen dat zij nog steeds op dezelfde manier leven, zonder dat ze wereldvreemd zijn geworden. Koken doet zij op hout, wat eens in de zoveel tijd wordt gekocht of zelf gekapt. De stroom wordt geleverd door een molen die in de tuin staat. En natuurlijk houden zij dieren, waaronder een koe.

Wassen kan zij alleen maar als er wind staat, maar ik denk dat er zo bij die duinen wel het nodige waait. Er bestaan kennelijk nog steeds wasmachines die zoals ik mij van vroeger kan herinneren werken op warm of heet water. Als zij een vuile was heeft wordt er heet water in de trommel gedaan en een schoep doet de rest. et afpompen gebeurt in het aanrecht en voor het spoelen moet ze weer water bijvullen. Natuurlijk heeft zij geen droogtrommel en als zij veel was heeft legt ze de was plat op eet grasveld

 Zij zijn pas echt zuinig met energie en zoals zij zegt wordt er alleen maar televisie gekeken naar het journaal.

Ik vertelde dat deze manier van leven mij vroeger zeer aansprak, maar ik moet er niet aan denken om al mijn luxe, makkelijke electrische hulpen vaarwel te zeggen. Ik weet niet of Wil anders zou kunnen leven, ze is dit leven gewend. Ze is 65 plus, maar haar fysiek en uiterlijk is van een vrouw die vele jaren jonger lijkt.

Zij rijdt altijd mee naar les met een andere cursist, die ons helaas liet weten dat tot groot verdriet zij niet meer kan komen. Wil ziet er niet tegen op om elke donderdag 40 km te fietsen, 20 km heen, 20 km terug. Bij de andere cursisten zijn er stemmen op gegaan om een poule in het leven te roepen om haar te halen en brengen.

Zo´n parel kan je toch niet missen.

dochters van cézanne en femmy

In augustus werd ik laat op de avond gevraagd of Cézanne een hondedame wilde dekken, Cézanne wilde wel. De eigenaars van Femmy hadden in eerste instantie een andere reu op het oog, maar die liet de daad dus afweten.

Het resultaat van deze ontmoeting is een nest bestaande uit 5 dames met welluidende , naar ik aanneem Friese namen . De stichting Hulphond heeft ook het oog laten vallen op één van de dames, wie de uitverkorene is weet ik op dit moment nog niet. Ik heb er wel eens eerder over geschreven, een hulphond wordt je niet zomaar. Er gaat een zware training aan vooraf. Als het hondje 7 weken is wordt er een gedragstest gedaan en het hondje met de beste eigenschappen wordt dan gekozen. Daarna gaat het hondje 1 jaar naar een gastgezin om te socialiseren en ook in het gastgezin wordt de hond spelenderwijs al een beetje opgeleid om dit zware werk uiteindelijk aan te kunnen.

Cézanne heeft overigens al een dochter die dit werk grandioos uitvoert. Haar naam is Wombat en ik heb er al eens over geschreven. Als Wombat aan het werk is en dat is natuurlijk het grootste deel van de dag, gaat haar aandacht alleen maar uit naar haar bazin. Ze kijkt ook uitsluitend naar de bazin en mag niet afgeleid worden door andere invloeden van buiten af. Het is ontzettend aandoenlijk en heel dankbaar werk. Ik hoop dat het pupje wat nu geboren is ook zo'n kanjer is. Het zou wat zijn als dat ook slaagde. Het feit dat Cézanne twee dochters zou hebben die dit werk doen, vervult mij met onzettende trots. Ik blijf het nauwgezet volgen.

p.s. zie ook " een bijzondere hond

Vanmorgen werden wij gebeld door een hele goede, oude vriendin die vroeg of wij even langskwamen omdat het het begin van de Adventstijd is. Voor mij een volkomen onbekend gebeuren, maar zij hecht er veel waarde aan. Ik ontmoette haar zeker meer dan twintig jaar geleden toen wij even een tentoonstelling in haar galerie wilde bekijken. Samen met Piet en Ellen van Hemert zou het "even" zijn, maar voor zover ik mij kan herinneren bleven wij tot ver na middernacht. Haar man was kunstschilder en zij opera-zangeres. In de oorlog ontvluchtten zij Duitsland waar zij woonden . De Duitse nationaliteit hebben zij altijd aangehouden. In ons huis hangen nog veel, meest aquarellen van Helmut Ziegner, zoals hij heette. Beiden waren enthousiaste liefhebbers van Noord-Holland en vooral de Omringdijk was voor hem een fascinerend onderwerp en zoals Piet later  Piet van Oosterum  Noord-Holland gidste, waarna de kunstenaar die plekjes vastlegde op het doek, heeft mijn Piet menig uurtje met Helmut doorgebracht. Piet puzzelend en Helmut schilderend.

Helmut is overleden. Zijn bourgondische levensstijl eiste zijn tol, maar hij had in elk geval intens genoten van het leven. Onze " avondjes" kenmerkten zich ook altijd door veel en lekker eten en lange, lange filosofische gesprekken. Eén ding waren we het altijd over eens en dat was " dat de zin van het leven, is zin hebben in het leven" .

Ik herinnerde mij het vanavond weer toen wij het hadden over de nieuwsgierigheid in dingen en alles wat er bestaat en nog niet bestaat. Ik vertelde haar dat ik mij net zo voel als toen ik dertig was, maar als ik in de spiegel kijk...Tja... Toch blijft de jongheid van geest van Piet en van haar en  ook bij mij omdat we zo stiknieuwsgierig zijn naar alles. Arme jonge mensen, die nergens in geinteresseerd zijn en niet van plan zijn om de geest te verrijken.

Mijn vriendin is overigens 83.