Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Vandaag is mijn geliefde moeder 90 geworden, wat een leeftijd. Ik heb vandaag zo veel aan haar gedacht, zoals ze nu is en zoals ze vroeger was.

Zij was een jonge moeder, haar eerste kind kreeg ze op haar 19e en eigenlijk is ze altijd een meisje gebleven. In mijn herinnering blijft ze altijd die vrouw van de wereld die ze ook was, beeldschoon, adrem en vreselijk stout. Ik kan mij nog herinneren toen ik kind was en tijdens een lange bootreis van Nederland naar Ned.Indië naar haar keek, een sigaretje rokend door een ivoren pijpje en een glaasje whisky in haar hand. En natuurlijk de bewonderaars om haar heen.

Ze heeft ons door de oorlog gezeuld en omdat zij de Zwitserse nationaliteit had, bleven wij uit het Jappenkamp. Het is er niet makkelijker op geworden omdat er natuurlijk geen geld was.

Nu is ze een breekbare, nog steeds mooie vrouw. Ze heeft veel klachten van medische aard en ze klaagt dat het vreselijk is oud te zijn. Ik geloof haar direct, maar het probleem is dat niemand in de familie haar kan missen.

Vandaag verzuchtte ik dat ik voor mijn gevoel mijn hele leven dingen zit te tillen en te sjouwen. Het zal die verhuizing wel geweest zijn. Toen mijn tweeling nog vergevorderde babies waren tilde ik hun beide op een hele speciale manier op. Moeders van tweelingen zullen dat altijd wel doen. Kind één aan de ene kant met losbengelende benen en baby twee idem dito. Trouwens, de heren wogen bij hun geboorte ook al 7,5 pond ELK en dat was voor hun zeer ijdele, slanke mama wat je noemt een zware last.

Met gevoel voor efficiency weet ik ook met welke greep ik de hoeveelheid tassen en pakjes in één keer mee naar binnen kan nemen. Een trap is ook zo'n ding waar je het ene met het andere moet combineren. In dit geval de hoogte met het gewicht. De verhuizing is ook een oefening geweest voor mijn spieren en mijn rug. Ik heb het gevoel alsof ik ook constant aan het verhuizen ben, in elk geval verplaatsen. Bij Tiendekind wordt ook elke overbodigheid direct afgevoerd [en dus ook vice-versa].

Ik was dus vandaag weer aan het sjouwen en tillen en toen ik eindelijk klaar was belde Toon vanuit Tiendekind op dat er net weer een paar ton klei op het erf lag. Gelukkig zullen de cursisten wel helpen om alles naar binnen te sjouwen.

Na mijn weelderige bloementuin in het overigens verkochte oude huis, heb ik mij in het nieuwe huis gestort op de materie van bomen en heesters. En daar zijn er nogal wat van. Het zou minder werk moeten opleveren en ik geloof het graag, maarik begin mijn twijfels te krijgen. Nadat ik enkele dikke takken heb verwijderd met een handzaag [je], heb ik vandaag een "alligator" gekocht. Een angstaanjagend werktuig, die dikke takken in een oogwenk verpulvert. Een kettingzaag vond ik toch wel wat link, en deze alligator houdt het midden tussen een kettingzaag en een takkenverwijderaar. Voor de kleinere takken had ik al een electrische zaag en voor de buxushaag had ik ook een electrisch geval.

Voor het afval had ik ooit in de reclame bij de Lidl een hakselaar gekocht, een apparaat waar fijnere takken fijn en vermalen het toestel verlaten als je geluk hebt. De klimop-plaag heeft mijn buitenleven er niet makkelijker op gemaakt en wil de laatste rustplaats niet in de hakselaar vinden. Wekelijks voer ik grote zakken af naarhet vuil-depot in de stad.

En groot bladerdek belandt dagelijks op de grasmat. Met mijn schoonzoon heb ik verleden week zaterdag de eerste lading aangeharkt, maar de volgende dag bleek het bijna onbegonnen werk te zijn.Een composthoop van bladeren is in het achterste gedeelte van de tuin beland en zal mij hopelijk in het voorjaar veel vreugde verschaffen.

Van de  "donderdag"-cursisten heb ik een boombon gekregen, waar ik volgende week een appelboom ga kopen.  Van de "woensdag-cursisten" die vandaag het huis kwamen bekijken heb ik alles voor de vogels gekregen.  In het vogelhuis moeten de vleugelvriendjes veilig zijn hoop ik. Ik zal ze vertroetelen.

Enkele weken geleden werd ik door een plaatselijke Service-club gevraagd waarom ik, dus tiendekind, zich niet had opgegeven voor de veiling van Kunst. De opbrengst ging naar een goed doel. Ik antwoordde dat ik principieel niet mee wil werken aan veilingen, a. omdat men altijd van het standpunt uitgaat dat kunst gratis door de kunstenaars aangeboden wordt en b. dat men mij altijd wel weet te vinden voor dit soort activiteiten  en daarna hoor je niets meer van de instelling of school of service-club. Omdat ik de desbetreffende vrager erg aardig vind en hem een plezier wilde doen wilde ik voor deze ene keer wel mee doen en bood aan om andere kunstenaars in de galerie ook te vragen om te participeren. Inderdaad ging men van een schenking uit, maar ook een optie was dat ik een bedrag kon noemen wat ik er in elk geval voor zou willen vragen. Ik hanteerde [waarschijnlijk tot teleurstelling] de prijs die ik ook in de galerie vraag, dus de normale verkoopprijs. Ik zei dit ook tegen de aardige man, er ogenblikkelijk aan toevoegend waarom de leden van de service-club niet een uur arbeid ter beschikking stellen aan het goede doel. Hij keek me verbaasd aan en zei dat dat niet kon. En dat is nu juist het punt waarom ik mij niet laat lijmen voor deze acties.

Is het niet vreemd dat enkele uren of wel eens dagen arbeid door de kunstenaar kennelijk niet au serieux wordt genomen, maar wel weet de organiserende club te pronken met andermans veren. Altijd komt er wel een leuk stukje in de krant dat de club iets organiseert voor het goede doel. Ik wil dus volgende keer best wel meedoen, onder voorwaarde dat de organiserende club een gemiddeld uurloon op tafel brengt voor de noodlijdende medemens. Ik heb me genoeg uitgeslooft door de jaren heen.