Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Vandaag de hoeveelheid kleding naar het nieuwe huis verplaatst. Eén stapeltje heeft al vele verhuizingen meegemaakt en telkens is het onderwerp geweest van de vraag: " Wat doe ik er mee" ? Het is een dierbaar stapeltje, waarvan ik weet dat als ik het weggooi, ik er ogenblikkelijk spijt van zal krijgen.

Mijn moeder, handig op veel gebieden [vroeger], maakte vaak mijn uitgaanskleding. In de Marine was het een paar keer per jaar gebruikelijk om een gala bij te wonen. Als ik er aan terugdenk toch wel leuke momenten, waar er alles uit de kast werd gehaald. Mannen in " avondbaadje", vrouwen in het lang. En natuurlijk was er geen budget om lange, zwierige avondjurken te betalen. Dus mijn moeder heeft de meest beeldschone creaties voor mij gemaakt. En als je er een gezicht bij trok dat je amper van koninklijke bloede was, was het feest helemaal compleet.

Ik heb een goudkleurig jasje bewaard. Vroeger beeldschoon om te zien en bij het exotisch typje wat ik was, leek het op het lijf geschreven. Helaas kan ik er nu alleen maar met een onderarm in, laat staan de rest. Ook heeft zij een nachtpon voor mij gemaakt, waar ik zo aan gehecht was dat de gaten er in zijn gevallen.

Ook mijn zigeuner trouwjurk behoort bij het stapeltje, misschien kan ik daar nog wel in, want dat was een jaar of 17 geleden. Een andere zigeunerjurk zal best wel kans van slagen hebben bij mijn kleindochters, waarvan één zeker geschapen is voor dit soort kledij. Ik kocht de jurk ooit in een winkel in de stad en ik kon mijn ogen niet geloven dat er zo maar zo'n jurk te koop was. De winkel is opgedoekt, helaas.

Mijn zonen hebben een tijd lang heel enthousiast gecricket. Van de regels heb ik weinig begrepen, de kleding vond ik mijn mannen schattig staan. Een cricket-trui kopen was een dure aangelegenheid, dus ik heb een trui gebreid. Ik denk dat de maker van het brei-patroon een - aprilgrap uitgehaald heeft met de truienmaakster. Er is iets misgegaan dus, en de jongens hebben de trui nooit willen dragen.

Kortom, het stapeltje verdwijnt weer achter in de kast in het nieuwe huis.

Sinds een paar dagen staat een oude motorfiets neergeknald tegen de toch al zieletogende vlier naast de noordzijde van tiendekind. Eerst dacht ik dat het een motorfiets was van één van de landwerkers. Maar, vandaag zaterdag, werkt niemand op het land en de motorfiets staat op de zelfde manier geparkeerd als woensdag.

Toch maar even de politie gebeld, je kan nooit weten. Als de fiets is gestolen, wordt vandaag de eigenaar blij verrast dat zijn voertuig weer terecht is. De politie wilde het kenteken weten en zou " even nagaan wat de bedoeling van de eigenaar is" . Het blijft spannend.

ontdekkingsreis

Bij de gelijkvloerse woning die wij kochten was er een lap grond van ongeveer 650 m2 bij. De tuin van het vorige huis was bewerkelijk omdat ik er duizenden bloemen in had. Diverse rozenperkjes met ouderwetse rozen, bloemen die je constant kort moest knippen om de groei van de plant door te laten gaan, maakte het bijwerken van de tuin een grote klus.

De tuin van ons nieuwe huis LIJKT minder bewerkelijk. Er staat [nog] geen bloem in, maar vele bomen maken er een parkachtige tuin van. Ik ging van het standpunt uit dat alleen maar snoeien en af en toe het gras maaien, het allemaal veel makkelijker voor mij zou maken.

De tuin bestaat uit verschillende delen en loopt rondom het huis. Toen wij voor het eerst het huis bezichtigden stond de hele tuin werkelijk in de schaduw van zeer dominante dennenbomen. Zelfs voor het huis stonden drie joekels pal voor het huis en ontnamen de andere heesters elke kans op een straaltje zon. Gelukkig zijn de bomen gekapt en stroomt de gouden zon, als een dijkdoorbraak de tuin in.

Je kan ook nu pas zien wat voor bijzondere bomen er staan. De oorspronkelijke aanleg van de tuin moet fantastisch geweest zijn, maar het geheel is nadien behoorlijk verwaarloosd. Voorlopig ben ik al dagen bezig om klimop te bestrijden. Overal waar je kijkt zie je klimop, ook in de bomen en dat is helemaal jammer en slecht. Het netwerk van klimop is gigantisch en ik ben blij dat we zeegrond hebben en geen zware klei, waar het gekrengte met moeite uit te halen valt.

Met Barbara heb ik afgesproken om volgend jaar voor de familie een klimop-plukdag te organiseren [met uiteraard een Indische rijsttafel als beloning].

Voorlopig blijft het genieten en ben al bezig weer stiekem en volkomen tegen beter weten in, leuke bloemetjes en rozen neer te zetten .