Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Tegen etenstijd werd ik gebeld door een woedende man die even zijn ei kwijt moest. Ik kende de man niet en hij mij ook niet, maar volgens het onsamenhangende verhaal, had hij mijn nummer gevonden in de gemeentegids.

Via mij wilde hij een klacht indienen tegen de Kunstuitleen in Den Helder en in dit geval tegen een mannelijke medewerker die hem al enkele malen onheus had bejegend. Ik interrumpeerde hem door te zeggen dat wij niets met de Kunstuitleen te maken hebben en nooit hebben gehad en sterker, op dit moment ken ik niemand die daar werkt. Als je aan de weg moet timmeren in het begin ken je iedereen en je zorgt wel dat iedereen jou kent.

De meneer was echt helemaal over de rooie en luisterde niet eens naar mij. Zijdelings werd ook de bibliotheek en het eetcafé voor ouderen naast de bieb, van langs gegeven. Aha, hij was dus al op leeftijd. Elke leeftijd heeft zo zijn gebruiksaanwijzing en ik probeerde hem van de hele Kunstuitleen-toestand te halen door het over het Tiende Kind te hebben. Natuurlijk kende hij het wel, maar was nooit langs geweest, zou het beslist nu doen. Ik voelde dat hij kalmeerde. Ik probeerde hem nog uit te leggen dat kunstenaars, kunstenaarsverwanten en kunstminnenden over het algemeen individualistisch aangelegde mensen zijn met verschillende karakters en meningen. Gelukkig weet ik uit ervaring dat vooral de eerste categorie de lastigste is [wat een zelfkennis] en dat vind ik genoeg. Maar voor hem vond ik het nodig ook de twee andere groepen erbij te betrekken

Ik moet zeggen dat het hielp, hij vertelde nogmaals dat hij vreselijk woedend was en het hogerop wilde uitzoeken. Ik heb het hem afgeraden. Nadat het telefoongesprek begon te eindigen zei hij nog dat hij vreselijk opgelucht was en dat hij niets zou ondernemen. En... "Ik kom beslist op het Tiendekind" . Zou hij denken dat ik een poeslief typje ben?

De laatste weken is er veel op ons afgekomen, ik realiseer het mij omdat ik waarschijnlijk te weinig tijd heb kunnen vrijmaken voor het schrijven in deze weblog. Spannende verhalen waren er zat, gebeurtenissen ook. Maar om mij tot de hoofdzaken te beperken, het nieuwe huis lijkt helemaal verbouwd te worden en zoals het er nu uitziet wordt het een plaatje. Vandaag was ik op controlebezoek bij de orthopeed [ vanaf klein jongetje patient van Piet]. Hij had van de operatie een CD gemaakt, zodat je kon zien wat er precies gebeurd was. Ik moest hem teleurstellen door te zeggen dat er wel beeld was, maar geen geluid op de CD. Hij had er zo zijn best op gedaan.

Ik heb hem maar niet verteld dat ik de voorgeschreven 48 uur rust naast mij heb neergelegd en de dingen heb gedaan die ik moest doen [bv. de tuin in het nieuwe huis]. Dat deed Piet dus en beiden moesten er vreselijk om lachen en zeiden dat dat eigenlijk de beste methode was.

De tentoonstelling loopt op zijn einde, nog een paar dagen. Ik vind het altijd moeilijk als een tentoonstelling wordt afgebroken, je bent er een paar maanden "in"  en je zorgt er voor. De galerie is niet dicht, maar wat wij " in stock` hebben  gaat aan de muren hangen.

Ik merk dat de mensen die de galerie bezoeken, het allemaal prachtig en mooi vinden, maar toch niet zoveel kopen als men vroeger deed. Het lijkt ook wel of er minder toeristen waren dit jaar. In de vele recreatie/parken in J´dorp staan veel huisjes te koop. Vroeger werden de huizen en recreatie/bungalows bewoond door Duitsers, veelal woonachtig in het Ruhrgebied. De frisse lucht is voor hun letterlijk en figuurlijk een verademing, maar kennelijk niet genoeg om hier te wonen.

Het seizoen van de Julianadorpers en de inwoners van Den Helder gaat weer beginnen, ook wel leuk.

Morgen gaat de overdracht van ons nieuwe huis vastgesteld worden. Afgelopen weken ben ik elke dag wel even langs het huis gereden om aan de buurt te wennen en niet in de laatste plaats dus ook aan het huis. Het voelt niet zo vreemd aan als in het begin, dit huis waar wij nog in wonen ligt mij nog steeds zo dicht aan het hart. Zal ik het gaan missen heb ik mij afgevraagd. Ik nam de proef op de som en ben vanmorgen naar het huis gereden, toen de kinderen nog in huis waren en wij zulke onvergetelijke gouden tijden hebben beleefd. Ik moet zeggen dat het mij helemaal niets deed, sterker nog ik kon niets meer voor de geest halen. Jaren nadat wij verhuisd waren zag ik in gedachten bepaalde tafereeltjes nog voor mij, nu dus niets. Het zal wel omdat het zo lang geleden was.

Vanmiddag ging ik door de tuin met z'n duizenden bloemen. Ach jé, elk plantje heb ik er in gezet, de appelboom was een dun staakje en staat nu majestueus en zeer dominant mooi te zijn, Het viel mij wel op dat de tuin het dit jaar niet prachtig heeft gedaan, zelfs de rozen die mij nooit in de steek hebben gelaten, hebben het laten afweten. De appelboom heeft dit jaar maar 5 appels gegeven, zou hij het hebben aangevoeld dat wij weggaan?

De straat lijkt, hartverwarmend, te treuren dat wij weggaan. Wat lief. Vandaag kwam de overbuurvrouw zeggen dat ze het "echt rot" vonden dat wij weggaan. De buurman gaat het bordje ' TE KOOP" uit de tuin halen, heeft hij gezegd. Hartstikke leuk, ik heb ze allemaal uitgenodigd om eens langs te komen.

Morgen dus, de overdracht wordt gedaan door een vriendinnetje van mij die notaris is. Meestal dat we heel wat aflachen en ik hoop dat het behalve serieus ook gezellig wordt. Het zal wel niet gelden voor de vorige eigenaars, omdat ze uit elkaar zijn gegaan. Ik leef echt met ze mee, ik weet hoe beroerd het is als je illussies in duigen vallen.

Vandaag 2 flessen " echte"  champagne gekocht [ er zijn zoveel mensen benieuwd hoe het huis er uit ziet] en dan overmorgen onder het mes. Een mens maakt toch wat mee.

De klant is koning is de lijfspreuk van menig winkelier, maar of dat ook voor galeriehouders geldt? Jazeker de klant is koning.

Afgelopen donderdag, even voor sluitingstijd kwam een man de galerie binnenstormen zonder enige groet of vraag of hij even rond kon kijken. Als een gek begon hij aan het keramiek te prutsen en te tikken. Langzaam begon mijn ergernis op te komen, bovendien heb ik een pesthekel aan het soort mannen die met een vette auto voor komt rijden, denkt dat ze de wijsheid in pacht hebben. en er kennelijk mee  kunnen wegkomen. "Als U nu zegt waarvoor U komt kan ik U misschien helpen", zei ik. Hij gaf geen antwoord en ondertussen begon de stoom uit mijn neus te komen. Ondertussen vertelde hij dat hij overal ter wereld was geweest, maar nooit bij tiendekind. Volstrekt nutteloze informatie voor mij, want ook daar ben ik allergisch voor geworden. Toen hij ook nog vertelde dat hij eigenlijk een cultuurbarbaar was en van de mededeling zeer  genoot, treeg hij mij bijna zo ver dat ik hem wilde adviseren zijn heil elders te zoeken.

Ank had de situatie door en lachte fijntjes toen zij mij suggereerde om naar huis te gaan. Ik heb het mij geen twee keer laten zeggen Het vervolg bij Ank was dat deze man bij Ank ook nog probeerde af te dingen voor 2,50 euro. Wat een beschaving.

Volgende week vrijdag krijg ik een kijkoperatie aan mijn knie, gelukkig het werd tijd. Een verzameling boekjes kreeg ik mee van het ziekenhuis, waar o.a. in staat dat ik voor de dagbehandeling een nachtjapon moet meenemen.

Nu zijn mijn pyama's van het makkelijk dragen soort, vrij modelloos mag ik wel zeggen en natuurlijk verwassen. Met de nachtjaponnen is het helemaal treurig gesteld. Een goede aanleiding om voor de ziekenhuisopname dus een nieuwe nachtjapon te kopen. Een lange wandeling door de stad met deze knie is bijna niet te doen, dus ik gokte maar op V en D, die pal naast de parkeerplaats ligt.

De nachtponnen die ze hadden hadden die teksten , waar ik absoluut niet in gezien wil worden: "Big Mama is watching you", was is er één van. Kan me voorstellen dat het voor een chirurg ook niet prettig werken is. Waarom moeten er teksten staan op nachtponnen vroeg ik mij af. In een andere winkel stond op borsthoogte "Oops", ja nou ja!!!

Ik heb mij daarna maar voorgesleept naar de Livera die wel wat neutraals had, wel 2x zo duur!!

Hoe oud moet Thijs toen geweest zijn toen hij met Opa aan het schaken was? 6 jaar denk ik, misschien zelfs wel 5. Er wordt niet meer geschaakt, helaas. Piet ziet slecht en Thijs heeft tegenwoordig andere dingen.

Toen hij in Italië woonde begon hij voetbal te spelen voor zijn Britse schoolteam. Interlandjes werden gespeeld tegen de Italianen of de Amerikanen. Ikzelf heb het een paar keer kunnen meemaken, zijn Opa hield hij telefonisch op de hoogte, Of als er een belangrijke interland op tv was en hij mocht opblijven, belde hij Opa op om de eerste helft te evalueren, want daarna moest hij meestal naar bed. Als ik bij hun logeerde nodigde hij me wel eens uit voor een potje voetbal. " Oma zullen we even foebele". Voetbal is een passie voor hem gebleven.

Vanavond hebben Piet en ik zijn eerste wedstrijd gezien op Nederlands grondgebied, Hij deed het goed, vind ik als trotse Oma. Hij heeft in elk geval 2 doelpunten gemaakt. Wat was het weer een heerlijke beleving om op een sportveld te staan kijken. Tijden herleven weer voor mij, wat heb ik vaak naar de kinderen gekeken, stomverbaasd dat mijn kinderen tot zulke prestaties in staat zijn.Een nieuwe sportieve orde heeft zich aangediend. Wanneer valt er weer een wedstrijd te beleven: Sam, Tessa, Sophie, Lotte, Hidde, Daan en Olivier. Als het even kan ga ik weer als vanouds lekker klappertanden aan de lijn.

Bij het opruimen van spullen met het oogmerk om met een schone lei te beginnen in het nieuwe huis, stuitte ik vanmorgen op 3 dikke ordners. Vele jaren was het ergens in een kast verstopt geweest en nooit had ik het bekeken.

Behalve notulen van vergaderingen bevatte de ordners verslagen die ik zeker wel 18 jaar geleden heb gemaakt van de diverse vergaderingen die ik bijwoonde om een nieuwe opzet te geven aan het kunstbeleid. In 1987 zat ik als afgevaardigde van de Nederlandse Vakgroep Keramisten bij het Ministerie wat toen nog Ministerie van WVC heette. Het was een commissie die de professionaliteit van kunstenaars moest beoordelen aan de hand van foto's, dia's, opleiding, tentoonstellingen enz. De vergaderingen werden toen gehouden in Rijswijk en behalve dat ik een aardig salaris verdiende, leerde ik veel om vlug te beoordelen hoe een schilderij of sculptuur in elkaar zat.

Daarna kreeg deze missie een vervolg door het maken van kunstbeleid tesamen met ambtenaren en minister. Ook enkele instituten werden in het leven geroepen o.a.de instituten voor vormgeving, architectuur, fotografie en beeldende kunst. Het zal nu ongetwijfeld anders heten en een andere opzet hebben.

Het was in elk geval veel vergaderen, veel van huis zijn, veel schrijfwerk en erg betrokken zijn met de politieke zaak van de disciplines. Het werd mij in elk geval vanmorgen allemaal duidelijk. Wat heb ik veel gedaan!! Wat heb ik veel geleerd!!!

En wat ben ik blij dat het allemaal niet meer hoeft.