Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Het lijkt net of het de afgelopen jaren drukker op ons dorp was dan nu. Vandaag [mooi weer], zie je wel de bekende tafereeltjes van toeristen en met name onze Oosterburen, gekleed in typisch Oosterburendracht, maar het was nog niet propvol. In elk geval kan ik de auto parkeren op het rustieke pleintje.

In de galerie komt af en toe een Oosterbuur, maar vandaag hield het niet over, waarschijnlijk was iedereen naar het strand. Warm weer houdt de mensen ook buiten winkel, galerie en museum. Vrijdag was het weer niet vreselijk goed, het regende een beetje. Perfect weer voor de verkoop. Er kwam een Pools echtpaar, ze vonden alles prachtig. Lieten me in de waan dat ze een bollenlandschap van Nelly Veer wilden kopen, maar ik ken de truc. Ze zouden zeker terug komen, zeiden ze, ondertussen druk foto's nemend van schilderijen, keramiek en zelfs van een antiek kanten gordijntje. Ooit meegenomen door een enthousiaste cursist.

Vandaag had ik bezoek van de zoon van Piet van Oosterum de schilder. Verleden jaar overleed hij, we missen hem, maar gelukkig hebben wij de schilderijen van hem waar ik elke keer van kan genieten. Ieder mens is natuurlijk uniek, maar de zoon lijkt zo veel op zijn vader dat ik af en toe werkelijk denk dat Pa weer voor mij zit.

Morgen weer dingen maken, heb het al helemaal in mijn hoofd. En nu maar zorgen dat het ook zo wordt.

Gisteren werkte ik sinds lange tijd alleen op tiendekind. Het was wel even wennen, maar nadat ik mijn favoriete cd-tjes had opgezocht, die stoffig en wel maandenlang werkeloos zich niet hadden bewogen, was het toch wel weer even lekker. Ik werd wel afgeleid door kater Alpo, die duidelijk aandacht tekort kwam. Hij vond het maar niks dat een vluchtige knuffel van mijn kant hem moest tevreden stellen. Ik had het druk en was geconcentreerd bezig, maar luid miauwend probeerde hij van alles te verzinnen om mij op andere gedachten te brengen. Als ik opstond liep hij mij voor de voeten en als ik aan het draaien was probeerde hij onder de draaischijf te liggen. Hij eiste meer aandacht op dan de honden, waarvan je zou denken dat die zo baasgericht zijn dat je helemaal geen stap kunt zetten zonder zo'n trouwe viervoeter aan je zijde.

Af en toe stelde ik hem gerust , klapte in mijn handen [teken voor hem om op de vensterbank te springen] en begon hem maar te aaien en te kammen.

Ik hen hem uiteindelijk maar toegesproken: " Alpo, ik moet toch hard werken om te zorgen dat je in dit huisje kunt blijven"

Hij was duidelijk niet onder de indruk.

Gisteravond zag ik bij Nova een reportage over de salariering van de top van de Sanquin bloedbank, de organisatie waar ik eens in de zoveel tijd bloed aan geef. Mijn overweging toen om bloed te geven was, dat men altijd wel van het standpunt uitgaat dat er bloed is wanneer men het nodig heeft, maar er niet bij stilstaat dat jezelf ook wel bloed kan geven aan slachtoffers van ongelukken, operatiepatienten en zoveel andere mensen.

De geinterviewden spraken geirriteerd over de salarissen van mensen [voor 3 mensen 8 ton], maar voor hen die al jaren bloed gaven, werden tegenwoordig de reiskosten al niet meer vergoed. Een keihard punt, waar ikzeer over heb nagedacht want vanavond zou ikzelf bloed geven.

Ik heb een gloeiende hekel aan de mensen met over-de-top-salarissen en dit soort mensen die ook nog de grote bonussen er boven op accepteren.

Wat het doneren van bloed betreft, de laatste dagen voor een donatie ben ik zeer voorzichtig met karweitjes in de tuin, ik eet supergezond en ik drink veel. Het kost mij wel 2 dagen voordat ik weer superfit ben, maar je   doet het. Er is geen sprake dat de verleiding om af te haken  groot is , maar de man die na 24 jaar afhaakte, staat ook volkomen in zijn recht.

Vanavond ga ik voor die mensen die het nodig hebben en die er niets aan kunnen doen dat de bestuurders zeer a-sociaal bezig zijn.

Toen ik in Napels de keuken aan het opruimen en inpakken was, stuitte ik op niet representatief servies, ooit door mij gemaakt. Bij de gehavende stukken [vakmanschap is dus kennelijk niet meesterschap], kwam ik ook soepbakken tegen. Grote bakken, waar je maaltijdsoep in kunt huisvesten. En opeens schoot het door mijn kop dat ik Barbara enkele maanden geleden had beloofd soepkommen te maken voor als ze terug zijn. "Ach jeetje vergeten, soepkommen"!!! Afgelopen tijd was er niet naar om aan de slag te gaan, maar vandaag begon ik aan mijn niet ingevulde belofte. 6 soepkommen en twee voor de breek.

Ik hoop dat ze voorlopig er niet over zal beginnen, want pas over een week of drie zijn ze gedroogd, gebakken, geglazuurd en weer gebakken. Mijn site leest ze regelmatig, dus ze zal dit onderwerp wel tegenkomen. Ik kan haar zeggen dat ze mooi en flinterdun gedraaid zijn en dat ik er vreselijk mijn best op heb gedaan. Groen-blauw Bar???

Afgelopen weken zijn als zand door de vingers gegleden, zoveel gebeurt er als je even niet oplet. En natuurlijk allemaal positief.

Vanmiddag was ik even bij Barbara en zag dat de verhuizing al behoorlijk geslaagd was. Alles stond, hing en lag zoals het er drie jaar geleden voor het Italiaanse avontuur er ook uitzag. Hoe bestaat het alsof het lijkt of er niets is gebeurd. Alles heeft zijn draai kunnen vinden en zelfs de twee honden hebben zich goed aangepast.

De honden [Nino en Luna] werden onder een bossage geboren in de buurt van Napels en door opmerkzame mensen gevonden toen de moeder dood naast het nest lag. De pupjes waren slechts 2 weken oud. Degene die de hondjes vond heeft de piepkleine pupjes daarna meegenomen en liefderijk met de fles grootgebracht. De prachtige honden die ze nu zijn zijn dermate gesocialiseerd dat het wereldhonden zijn geworden van onbekende vaders. De plaats waar zij in Napels woonden was niet geschikt om lange wandelingen te maken en hun eerste jaar hebben zij doorgebracht in een gigantische tuin, waar zij konden spelen en ravotten. Dus ze moesten eenmaal in Nederland wennen aan andere situaties en dat hebben ze fantastisch gedaan. In dit enorme losloopgebied zijn ze nu al [na één week] gewend om los te lopen en te luisteren naar het bevel als ze aan de kant moeten blijven, omdat er fietsers aankomen.

Met onze honden heeft het totaal geen problemen gegeven, een beetje jalouzie was er wel vooral aan de kant van Cézanne.

Tiendekind is ook doorgegaan en het is duidelijk te merken dat Het seizoen weer is begonnen. Leuk om te horen dat de bezoekers enthousiast zijn over de tentoonstelling. Ikzelf moet mij dwingen om weer de routine op te pakken van elke dinsdag draaien, en vrijdag afwerken en eventueel glazuren. Er moet nog veel gemaakt worden.

Afgelopen zaterdag had mijn moeder een familie-reunie georganiseerd en het werd een grandioos feest. Wat een leuke familie heb ik toch!!! Kortom het was een drukke week en ik bespeur bij mijzelf dat ik die drukte toch wel aan het missen ben.