Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Zonet hoorde ik van Piet dat er een aanslag is geweest op het vliegveld in Glasgow, wat naar en hoe goed is het dat er toch behoorlijk op de vlieghavens zo gecontroleerd wordt.

Toen ik naar Napels vloog merkte ik dat de controle behoorlijk is verscherpt, dus 2 uur van te voren op Schiphol werd aanbevolen. Een lange tijd wachten is wat er dan ook bij hoort, maar erg vind ik het niet, omdat ik maar van het standpunt uitga dat de veiligheid bven alles gaat.

Tijdens het wachten in de "gate" zat ik naast een man die een boek las. Ik ben altijd nieuwsgierig naar de titel van het boek, niet dat je de mensen daarnmee kan plaatsen, maar ik ben altijd geinteresseerd wat de mensen zoal bezig houdt. De titel van het boek was : "Willen is kunnen". Een merkwaardige titel, volgens mij heette een voetbalclub in Den Haag zo: WIK Achteraf gezien vond ik hem wel zenuwachtig, maar dat zijn wel meer mensen die een vliegreis moeten maken.

Nadat iedereen eenmaal in het vliegtuig zat en het tijdstip van starten was aangebroken, zag ik dezelfde man naar voren lopen . Hij zei wat tegen de stewardessen die verbijsterd de man lieten weglopen, het vliegtuig uit. Daarna kwam de mededeling van de hoofdstewardess dat, omdat iemand niet meer mee wilde vliegen maar toch binnen in het vliegtuig was geweest een security check zou plaatsvinden. Alle kastjes moesten geopend  worden en de handbagage voor de stoel moest vertoond worden. Natuurlijk was het oponthoud en ik bedacht mij dat het boek wat de man las "Willen is kunnen" kennelijk niet was aangeslagen. Arme man, hij zal wel vliegangst gehad hebben.

Het kan zomaar bestaan dat je uren bezig bent met een object [ditmaal een urn waar ik miniscule letters op heb geplaatst], waar je alle aandacht aan hebt besteed en wat niet uit te rekenen is aan arbeidsloon. Je geeft het alle tijd om te drogen. En dan uitgerekend de urn, klapt in de oven. Oorzaak... geen idee. In eerste instantie bedacht ik mij om tussen de bedrijven door een nieuwe pot te maken, maar ik moet het maar niet doen. Zoiets maken moet in alle rust gebeuren. Morgen zal ik de zoon bellen om het hem uit te leggen, iets waar ik vreselijk tegen op zie. Het zal uireindelijk wel goed komen.

Vanmiddag weer als vanouds 2 andere kinderen aan tafel, waarvan één mij volslagen onbekend. Een leuk kind, ze keek wel vreemd toen ze een omaletje kreeg voorgeschoteld. De eigen kleinkinderen weten van het woord, dit meisje dacht dat ze in een kannibalen-tent was neergestreken. Het ging erin als een eierkoek en het was weer  leuk.

Vanmorgen ook heerlijk weer naar tiendekind gegaan, de schappen zijn weer behoorlijk aan een nieuwe invulling toe. Volgende week ergens, vandaag heb ik plantjes gekocht om de door wind geteisterde bakken buiten weer te vullen. Hèhè, ik ben weer terug.

Voor het eerst in mijn leven dat ik met kleinkinderen op stap ben gegaan die afscheid moesten nemen van hun vriendjes, het land waarin ze 3 jaar hebben gewoond, van de hondjes en niet te vergeten van hun ouders. De hondjes en de ouders zien ze over een paar dagen weer terug, maar het afscheid moeten nemen van Italië en het Italiaanse leven viel niet mee. Ik zat naast Sophie, die strak haar boek inkeek toen wij opstegen en weigerde naar Napels te kijken vanuit het vliegtuig. Pas toen de laatste huizen van Napels uit beeld vlogen hoorde ik heel zacht naast mij : "Bye bye Italy".  Ze zal er vast wel eens terugkomen.

Eenmaal op Schiphol leek het of er een blik jonge honden was opengetrokken. Wat een indrukken moesten ze verwerken. Wat was Schiphol groot en mooi en druk. Eenmaal terug in hun stad waar ook andere vrienden wonen was het leed gauw geleden.

Ze zijn naar school gegaan en vanaf de eerste minuut werden ze weer enthousiast in de armen gesloten door hun vrienden en vinden ze alles leuk.

 En ik??? Tijden herleven. Waarom ben je als opvoeder constant in onderhandeling met kinderen van die leeftijd. Waarom ben ik weer aan het chanteren " Je krijgt pas ijs als je dit opeet" . Ik marchandeer met de tijden dat ze naar bed moeten. Ze slapen op zolder met z'n drietjes en gisteren was het tot 10.30 uur keten geblazen. "Morgen gaan jullie een half uur eerder naar bed ". Vandaag inderdaad een half uur eerder, maar ze mochten keten en kletsen totdat ik zou zeggen dat ze er mee moesten ophouden. Muisstil waren ze, morgen weer om 9 uur en ik betrap mij er op dat ik als een waakhond weer ga luisteren of ze zich er aan houden. [nu zeggen mijn kinderen dat ik vroeger absoluut niet consequent was].

Gelukkig vinden ze het gezellig [zeggen ze uit zichzelf]. Het lijkt wel of ik de hele dag bezig ben met eten maken , opruimen en nog eens opruimen. Maar wat is het oergezellig. Nu weet ik alweer dat die tijd de leukste tijd in mijn leven is geweest. Wat kan een mens genieten.

En opeens zijn deze schattige kleuters dus ook dames geworden. Ik heb een paar dagen geleden geschreven hoe ik zelf was, de schat rechts lijkt, vrees ik nogal wat op mij. Ik hoop dat ik die tijd vaak genoeg voor de geest zal halen

Overmorgen ga ik dus de kleinkinderen uit Napels halen, waar zij 3 jaar hebben gewoond. Ik kan het mij bijna niet voorstellen, omdat het voor mijn gevoel lang heeft geduurd. Ik kan nu best zeggen dat mijn hart bloedde toen zij 3 jaar geleden op een ochtend door ons werden uitgezwaaid. Voor die tijd hadden zij 3 jaar in J'dorp gewoond een paar honderd meter van ons vandaan. Voor die tijd hadden zij ruim twee jaar in Monterey in Californië gewoond, waar de beide meisjes zijn geboren. Voordat zij naar Amerika gingen was mijn oudste kleinzoon een babietje van nog geen jaar. Hij kon nog niet lopen en zijn eerste stappen heb ik meegemaakt, wat een feest. In korte tijd werden de twee meisjes geboren en had ik min of meer de zorg voor Thijs. Zijn eerste taal was Amerikaans, omdat hij daar ook naar kleuterschool ging en veel met de buurkinderen speelde. Wij spraken ook een gemengd taaltje met elkaar, ook toen ze terug kwamen. In de tijd dat ze in Amerika waren zijn ze voor een paar weken in Nederland geweest en dat was weer genieten met het kleine mannetje en zijn inmiddels geboren zusje. De dag dat wij afscheid moesten nemen ben ik de tuin ingelopen, omdat ik het zeer te kwaad kreeg. Hij zag mij huilen en ik zal het nooit vergeten dat hij toen zei: "Oma niet huiten" .

Terug in Nederland hebben wij hun veel geleerd over alles en nog wat: hoe de mollen hun holen graven, over vogels, bloemen, wolken, ze kookten met mij en ze hebben mij zien bomen zagen, pottenbakken en alles wat er op wandelingen zo te beleven valt en waar ik hun over kon vertellen.

Het feest was afgelopen toen ze weer voor 3 jaar weggingen en ondanks dat wij er een paar keer zijn geweest met de camper en ik meerdere keren voor een week of zo, besefte ik dat wij een deel van het opgroeien gemist hadden. En natuurlijk was er veel contact via telefoon, e-mail. website, maar de eigen levens gingen geleid worden. Ook van onze kant. Wat hebben wij het afgelopen jaren druk gehad met honden, camper, werk en de familie.

Ze zijn groot geworden, Thijs is nu 10 en Sophie en Lotte 9 en 8. Hoe zijn ze nu geworden?? Zijn ze veranderd? Hoe belangrijk zijn Piet en ik voor hun gebleven? " We gaan nu weer een nieuwe levensfase in" zei ik tegen Piet, met z'n allen naar sport kijken, weer net als vanouds naar sportwedstrijden kijken van de kinderen. Klappertandend langs de lijnen staan. Enorme hoeveelheden eten koken". "Sophie gaat mij vast voorlezen" zei Piet en met Thijs kan ik praten over voetbal.

Ik kan het mij bijna niet voorstellen. Ik heb altijd gezegd dat geluk zomaar altijd aan je voeten ligt.

Als je heimwee dreigt te krijgen naar Napels, dan kan je het best inderdaad deze tijden weer teruggaan naar het land waar zaken beter zijn geregeld dan in Zuid-Italië. Vandaag stuurde dochter Barbara deze foto's op van het straatbeeld in Napels waar de vuilnisdienst voor de zoveelste keer staakt. Enkele weken geleden zag ik op het journaal een nog hogere berg afval [4 meter] en de stank zou adembenemend zijn.

Volgende week dinsdag ga ik de kleinkinderen ophalen, die met mij terugreizen per vliegtuig op zondag. Hun ouders zullen enkele dagen later volgen met 2 honden. Ik ben benieuwd hoe de kindjes het vinden om weer terug te zijn, in elk geval in een schoner land. Ze hebben hun vrienden gemist en als ze afscheid nemen van hun vrienden daar, zal het moeilijk zijn.

Naar verluid is de volgende staking, het neerleggen van werk bij de benzinestations. Wat zal ik blij zijn als iedereen veilig en wel weer in J'dorp zit.

Toen mijn 4 kinderen in de pubertijd waren troostte ik mijzelf dat zij nooit zo erg zouden worden als ik was op die leeftijd. Waarschijnlijk omdat ik streng werd opgevoed [KNIL-officier als vader, dus van het oude stempel], zorgde ik dat ik mijn zaakjes voor elkaar had [ben nooit blijven zitten], maar ging toch mijn eigen gang en deed gewoon waar ik zin in had. Zelf heb ik nooit mijn kinderen iets verboden, maar voerde uitputtende gesprekken tot diep in de nacht, om hun een andere zienswijze proberen duidelijk te maken.

Dit weekend ontmoette ik mijn oudste jeugdvriendin in Goes. Samen met haar zat ik op de Lagere school. de Middelbare school en naderhand op Schoevers. Dus we kennen elkaar wel. Het gesprek kwam uiteraard weer op " vroeger ". Mijn selectief geheugen werd behoorlijk door elkaar geschud omdat Ellen feilloos dingen herinnerde, die ik natuurlijk al lang vergeten was. Toen zij er over begon, kwam mijn jeugd weer kristalhelder naar boven. Wat moet ik erg geweest zijn, trouwens zij ook. Onze eerste sigaretjes paften wij vanaf ons 8e [achtste] en kennelijk deden wij de meest vreemde dingen. Vaak logeerden wij bij elkaar en 's nachts braken wij het huis uit om op straat te gaan dolen en bij mensen te gaan belletje trekken [dan moet je toch gek zijn].

Ik lees wel eens krantenartikelen van meisjes die vechten en daar kan ik mij nu over verwonderen, maar wij deden niet anders, heb ik begrepen. Het zal wel zo zijn dat wij ons gediscrimineerd voelden [dat woord bestond toen niet], maar er werd wel vreselijk gespot en gescholden op mensen die uit Ned.Indië kwamen. En dat wekte weer agressie bij ons op. Feit is dat als iemand iets zei wat ons niet beviel hij of zij een ram voor de kop kon krijgen. Ik kan mij wel diverse vechtpartijen herinneren en de trucjes die wij elkaar aanleerden. Mijn zus deed in het geheel ook mee en als de overmacht te sterk bleek zeiden wij dat mijn zus de "zwarte band" had. Volgens mijn zus moest zij dan het " karwei" afmaken.

Met poppen heb ik dus nooit gespeeld, het waren gevaarlijke, ruige dingen die ons bezig hielden. Klimmen op het dak van de school via allerlei muurtjes en dan boven op het dak z.g. van het uitzicht genieten. Gelukkig bestond 112 nog niet. In de hoogste bomen klimmen en slootje springen [en elke keer weer een "zeikpoot" halen]. Gelukkig werd er altijd geklaagd bij de ouders van Ellen, waarschijnlijk omdat de beide ouders bij het onderwijs zaten.

Mijn ouders wisten dus van niets, of deden of ze van niets wisten. Ik kan me de angst voorstellen dat ik voor galg en rad zou opgroeien. Het is op een bepaalde manier toch goed gekomen en helemaal als je zelf kinderen krijgt. Nu zijn er kleinkinderen en van een paar denk ik dat zij toch wel bepaalde genen hebben overgeerfd van hun grootmoeder. Ik kan de ouders troosten: " Zo erg als hun grootmoeder zullen zij zeker nooit worden".

Een zware lucht van gerookte paling hing gisteren over Julianadorp. Ik ben blij dat tiendekind wat dat betreft in de gedoogzone zit en de inwoners weten dat er weer buiten gestookt wordt.

Voor de cursisten is het het half-jaarlijkse feestje waar je vroeg begint en laat doorrookt eindigt met altijd de standaardvraag: "wanneer hebben we weer Raku-stoken" . Het is hun dag, waar ik mij niet erg mee bemoei. Voordat de dag er is, circuleren er lijsten wie wat gaat maken op culinair vlak. Gisteren waren het taarten [zoet en hartig] soep. bladerdeeghapjes, wraps. gevulde eieren, kazen, en waarschijnlijk nog veel meer.

Maar wat is Raku?? Raku is een oer-oude stookmethode [waarschijnlijk honderden jaar oud]. Kortgezegd is het de bedoeling van een glazuur dat het gaat barsten door flinke afkoeling. Om dit te bereiken moet een voorwerp gloeiendheet gestookt worden in één van de buiten-ovens. Met een tang wordt daarna het voorwerp uit de roodgloeiende oven gepakt en in een houtton geplaatst. Omdat het voorwerp nog roodgloeiend is gaat het hout branden en wanneer de houtton wordt afgedekt door een deksel, dooft het vuur in de ton en gaat het hout verder smeulen.

De barsten die veroorzaakt zijn door de afkoeling gaan nu " gedicht" worden door het roet wat vrij komt door het smeulen. Zo krijg je op de glazuren prachtige craquelé-tekeningen. Ook gaan bepaalde glazuren waar koper-oxyde inzit werken door het onttrekken van zuurstof en krijgen prachtige gouden effecten. Het is een mooi schouwspel en de 13 cursisten die meededen voelden zich als blije kinderen. " Wat kunnen volwassen toch blij zijn als kinderen met zo'n glimmend ding" zei ik tegen Ank, die zelf nog steeds razend-enthousiast is om mee te doen.

Het nadeel is dat er veel breuk was deze keer. Het is altijd zoeken naar de perfecte klei en dan ben je uiteraard afhankelijk van de adviezen van de leverancier. Ikzelf stook bijna geen Raku meer. Als ik werk is het of een opdracht of ben ik met een productie bezig, waar ik mij geen breuk kan veroorloven. En zelfs dan....!

Kater Alpo [op de foto] vindt die drukte maar niets en zeker al dat vuur en die rook heeft hem gisteren op een afstand gehouden. Alles heeft hij vanuit zijn vroegere schuilplaats gadegeslagen. Rare mensen.

Hoe komt het toch, vraag ik mijzelf af, dat ik dat gevoel altijd heb na een vacantie? Ik heb niet eens de tijd gehad om de foto's die ik tijdens de vacantie heb gemaakt op de pc te zetten om dan nog eens te genieten van al die leuke momenten, Vanaf  dag 1 dat wij thuis waren, zijn de schilders geweest om het huis de jaarlijkse beurt te geven, heb ik al mijn aandacht moeten geven aan de opening op tiendekind die er dit weekend is geweest. En die zo geslaagd was en zo fantastisch dat het mij twee dagen heeft gekost om mijn voeten in een normale stand te kunnen zetten. Heb ik het heel gezellig gehad met een vriendin die bij ons kwam logeren en kwam vanmorgen op het onzinnige idee om een kastje te gaan verven. Dus eerst schuren en grondverven [heb ik gedaan] en morgen grijsgroen schilderen. Misschien was dat laatste idee nog niet zo gek, het betekent dat ik weer thuis ben. En de puinzooi heb ik weer zomaar erbij gekregen.

Over een paar dagen gaan wij weer voor enkele dagen weg en dan moet ik mij voorbereiden om naar Napels te gaan. Iets waar ik mij ongeveer al drie jaar op heb zitten te verheugen. Ik haal mijn kleinkinderen op met het vliegtuig en mams en paps en twee hondjes komen enkele dagen later om hier weer in Nederland bij ons in de buurt [een paar honderd meter] te gaan wonen. Ik ben nu al zenuwachtig!!