Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Thuiskomst is altijd iets heel bijzonders voor mij. Je bent thuis, maar je voelt je nog niet thuis. Onze eerste aandacht gaat altijd naar de tuin en zeker naar de bloemen die vreselijk hun best hebben gedaan om mooi te zijn tijdens onze afwezigheid.

Deze keer waren bij de grote stapel post 3 rouwkaarten, die ik zenuwachtig openmaakte. o.a. een kaart van de eigenaar van Tiendekind. De tijd stond even stil, zo onmogelijk leek mij dat overlijden. Ik had hem kort geleden nog gezien en een onmachtig gevoel maakte zich van mij meester omdat de begrafenis al was geweest. Verder met post kijken en uitpakken heb ik niet gedaan, maar ik ben ogenblikkelijk naar de kinderen gegaan, die nog volkomen lam geslagen mij het relaas vertelden van ziek zijn, operatie, complicatie en sterven. De begrafenisstoet heeft zelfs langzaam gereden toen ze langs tiendekind reed. Ach wat zou ik hem graag nog bedankt willen hebben voor de fantastische mogelijkheid die hij en zijn vrouw mij hebben gegeven door het tiendekind te kunnen huren.

De tentoonstelling en opening van Toos Huisman en Nelly Veer is al over twee dagen. Gelukkig hangt de tentoonstelling al in de galerie en alles ziet er spic en span uit. Het artikel in de krant trekt hopelijk mensen voor de tentoonstelling, het is in elk geval goed geschreven. Vandaag was een drukke dag met een nieuwe cursist, veel bezoekers, de exposanten om nog de laatste dingen te bespreken. Het was in elk geval druk en ondertussen liep de kat Alpo blij rond te huppelen, blij dat iedereen er weer was.

Een auto stopte en een echtpaar met een oudere dame kwamen in de galerie met de vraag of ik urnen maak. Ondanks dat het emotionele opdrachten zijn voor mij, weet ik dat ik mensen met een goed product toch een beetje troost kan geven. De voorbeelden van urnen die ik maak, moet ik laten zien om de nabestaanden zelf te laten kiezen welk model zij willen en in welke kleur. Het is altijd een emotioneel moment. Meestal dat ik de mensen uitnodig te komen als niemand in de galerie is ,omdat ik weet dat emoties vreemd met de mensen aan de haal kan gaan. Vooral bij ouders van kinderen is het een vreselijke confrontatie, waar ikzelf ook niet vrij ben van emoties. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik vreselijk hard mijn best zal doen om er iets van te maken.

Het leven gaat gewoon door, nadat de bedroefde familie wegging, de nieuwe cursist haar ogen uitkeek, de poes voor de honderste keer naar binnen glipte om voor je voeten te lopen, werd in de " draaikamer" afspraken gemaakt voor de komende demonstraties op zaterdag en zondag voor de opening van de tentoonstelling. Behalve de exposanten geven de cursisten ook allerlei demonstraties van hun kunnen. Wat een heerlijk gevoel dat iedereen zich zo betrokken voelt bij die kleine, artistieke leefgemeenschap genaamd 't Tiende Kind.

"Ik wil helemaal niet naar huis"  zei ik eergisteren toen wij wegreden uit Frankrijk. En ik denk dat Piet en de hondjes het beaamden. We zullen wel in een vorig leven zigeuner geweest zijn. Het kampeerleven in de natuur met een beetje water om je te douchen, eenvoudige happen en rust, rust, rust... het is allemaal prachtig. Een mens van deze tijd past zich aan en hoewel Piet ongeveer de oudste kampeerder is die in Frankrijk tijdelijk zijn heil had gezocht, was de luxe van de nieuwe camper wel overheerlijk.

Voor mij was het ietwat overdreven om in verantwoord design te gaan slapen, douchen en koken, maar het slapen, douchen en koken met dingen die het abrupt wel doen, is een ongelooflijke luxe. Alhoewel de vorige stokoude camper luisterde wel naar mijn gemopper als iets het weer eens niet deed, ferme trap er tegen aan en voilà. Deze high-tec machine op wielen, is zo geprogrammeerd dat ik er helemaal niets van snapte. Afgelopen 14 dagen heb ik mij 's avonds in plaats van het mijzelf beloofde boek waar ik mij al weken op zit te verheugen, verdiept in een loodzware gebruiksaanwijzing van de camper. Ik ben er waarschijnlijk te stom voor, maar waarom moet alles, maar dan ook alles op de tegengestelde manier open- en dichtgedraaid  worden zoals ik   al zo lang  gewend ben.  Ik draaide twee keer aan de knoppen om ze open te doen, eerst naar links: " oh neen" en dan naar rechts. Gelukt! dicht dus andersom. De designers krijgen er ook nog prijzen voor uitgereikt.

Waarom bestaat er tegenwoordig niet zoiets als vroeger: aan en uit. Open en dicht. Links en rechts. Gek werd ik van de aanwijzingen van de kwartslag naar links, drukken en dan naar rechts. Met het gevolg dat tijdens de ritten laden openschoven, verschrikte honden bang werden en nog banger als bij de volgende bocht de lade met een klap weer dichtschoof. De uitschuifbare mechanische trap hebben wij nooit gebruikt, de eerste de beste dag kochten wij bij de bouwmarkt in een klein plaatsje een lekkere stevige trap, die je plaatst of wegzet, zo simpel is het.

Het alarm, wat je dus moet aanschaffen als je je camper all risk wil laten verzekeren, is zo ingewikkeld dat ik er een intelligent familielid moet bijhalen on mij het te demonstreren. Voorlopig hebben wij twee honden, die dezelfde taak hebben als de fabrieksnaam van het alarm: Cobra.

Het alarm [ik kan nu even het woord niet meer noemen]. zorgde er wel voor dat tijdens de rit van Namen naar de Nederlandse grens, 5 uur lang , zonder onderbreken, heeft zitten gillen. Alles wat in de gebruiksaanwijzing van het alarm stond, is geprobeerd om het ding te stoppen. Niets hielp. Ik scheurde door België om het geluid niet meer zo hevig te horen en om ook vlug in Nederland te zijn om de Wegenwacht in te lichten.

Twee ontzettend aardige heren van de onvolprezen A.N.W.B. wisten tegelijk wat er aan de hand was. Het was niet Hèt alarm, maar een alarm in de camper dat er iets aan de hand was. De man schoof onder de stoel en bond twee draden aan elkaar met plakband. Terstond was het stil toen ik weer startte. "High-tec" zei hij lachend, waarschijnlijk is het het trapje geweest wat automatisch neergeklapt kan worden" .  Ik vertrouwde het kreng toch al niet.

Verleden jaar Oktober reed ik in een klein gehucht in Frankrijk een auto van een mevrouw aan. Met de camper wilde ik net naar achteren, links en rechts kijkend om weer de weg op te gaan. Op het moment dat ik naar het verkeer keek om in te voegen, kwam zij met zeer veel spoed aanrijden om de parkeerplaats vlak achter de camper te gebruiken. Gevolg was dat ik haar zeer vluchtig raakte aan de linkerachterkant van de auto. Wij hadden niets, maar de Franse auto ook nauwelijks. Lichte blikschade naar mijn waarneming. Enkele weken geleden kreeg ik een melding van mijn verzekering dat er 930 euro aan de mevrouw was uitgekeerd.

Voor dit geval kan ik mij niet heugen dat wij schade hebben veroorzaakt aan andere auto's. Op de verzekering van mijn auto [een andere verzekering waar de camper is ondergebracht] staat er zelfs een no-claim korting van 80%, ik bedoel maar.

Voor de nieuwe camper hebben wij dus een andere[ duurdere] verzekering nodig. Toen ik mijn eigen verzekering belde wilde hij mij wel verzekeren voor een veel te hoog bedrag, gezien de tijd dat je je op de weg begeeft. Misschien gaf de collectieve artsenverzekering van Piet, waar de personenauto is verzekerd, betere vooruitzichten. Inderdaad e.e.a. scheelde 800 euro. De voorwaarden om een camper te verzekeren bij deze maatschappij waren echter dermate extreem, dat ik verder ben gaan shoppen op het internet en ik kwam uit bij the good old A.N.W.B. Ja zeker wilden zij me verzekeren en omgerekend zou ik jaarlijks  1300 euro minder betalen dan mijn eigen verzekeraar. Er moest wel een royementsverklaring komen van de verzekeraar voor de oude camper. Ik had nog nooit van het woord gehoord en ik zit toch al heel lang op de weg. Zij wisten dat wij de oude camper uit de verzekering deden.

Gistermiddag werd ik gebeld door de oude verzekeraar, spijt betuigend dat wij de camper niet meer bij hem lieten verzekeren, maar met enige triomf in de stem verklarend dat GEEN enkele verzekering ons zou aannemen n.a.v. de -1 status op de royementsverklaring. Voor zover ik met -1 te maken heb gehad was dat de brilsterkte, maar in de verzekeringsbranche ongetwijfeld bekend, maar bij mij niet.

Het grapje van 930 euro schade [lichte blikschade] heeft mij dus een -1 status gegeven, wat betekent dat als geen enkele verzekeraar mij wil aannemen ik op dit moment dus eigenlijk vogelvrij ben. Dus als niemand mij wil verzekeren, rijdt er een onverzekerde camper op de weg. Dit is dus zwart-wit geschetst , maar het is wel geschetst door de verzekeraar.

Toen ik hem zei dat hij te duur was met zijn premie, stelde hij ogenblikkelijk een korting voor van honderden euro's minder. Verzekeringen!!!

jan janssen

3 jaar geleden brak ik mijn knie en voet en had ik de poppen aan het dansen. 3 dagen nadat het gips er af was zouden wij naar Italië gaan in de camper en ik zou rijden. Ik kon alleen geen schoen meer aan, mijn been had het formaat van een olifantspoot en ik kon met geen mogelijkheid één schoen ontdekken waar ik in zou passen. Mijn schoenmakertje toverde deze schoenen uit zijn hoge hoed, toen ik hem het probleem voorlegde. Behalve dat hij schoenen maakt, verkoopt hij ook niet gangbare merken. Wel moet je een paar maanden een krantenwijkje genomen hebben, want ze zijn niet goedkoop. Jan Janssen-schoenen dus, er is net over zijn werk een tentoonstelling geweest. Ik kocht deze roze schoenen en in hetzelfde model bruine. Ze waren kennelijk ook zo modieus dat mijn kleinzoon in Italië mij bij aankomst tegelijk beleefd informeerde of hij de schoenen mocht krijgen als ik doodging. Hij had net lessen gehad over de Romeinen en die hadden dus die bruine schoenen.

De Jan Janssentjes hebben helaas hun beste tijd gehad vond ik en bracht gisteren een bezoek aan het schoenmakertje. " Als je ze eens poetst kan het ook wel helpen" zei ze, toen ik uitlegde dat ze hun beste tijd hadden gehad, "volgens mij heb je zo nooit gepoetst".  Ik hoefde me nauwelijks te verdedigen, want ze kent me langer dan gisteren.

Al pratend viel mijn oog op andere schoenen, die mij heel makkelijk leken.Ook niet goedkoop, maar nou ja een beetje comfort aan je voeten is ook niet weg. "Als je deze aan hebt gehad, wil je nooit meer andere" zei ze. Ik ben dan wel geen Imelda Marcos, maar zo af en toe uit de band lijkt mij onverantwoord leuk.

Ik kocht ze en kreeg de schoenen mee met een prachtige gebruiksaanwijzing. Alles zeer " eco"  Volgens de gebruiksaanwijzing gaat het dus over schoenen:

de kleurstoffen zijn van plantenextracten en boomschors die enkele weken in een cylinder hebben gedraaid. Daarbij kwam ook olijfolie en zonnbloemolie aan te pas.

de schoenen zijn gemaakt van geitenleer en bij het proces is geen chroom gebruikt. Het zelfde proces wordt gebruikt zoals de boekbinders in de 15e en 16e eeuw toepasten.

En zo staan er nog 18 redenen om te geloven dat je meehelpt aan een verantwoord eco-systeem. Ja dat wil ik wel, alhoewel ik betwijfel of de mens alleen al verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde en ik ben niet de enige.

De nieuwe schoenen lopen heerlijjk, het is net één grote steunzool met veters er aan en dat alles milieu-verantwoord.

Straks maar met de auto naar tiendekind om de ovens aan te doen zodat ze kunnen branden op 1070 graden.

Al vele jaren zijn wij geabonneerd op twee kranten, van linkse en rechtse signatuur zogezegd. Voor mij is  niets zo heerlijk om vroeg op te staan, koffie te maken en de kranten te bekijken. Van uitspellen is weliswaar geen sprake, maar bepaalde pagina's hebben altijd mijn onverminderde aandacht. Mijn bewondering voor de krantenjongens en meisjes die voor dag en dauw de kranten in de bus gooiden is groot en zij werden met Kerstmis rijkelijk beloond.

Sinds een paar maanden gaat het niet goed. Er is kennelijk wisseling van de wacht geweest en ditmaal is een niet te snuggere jongeman ingezet om de kranten rond te brengen. Alles gaat via een bezorgdienst die de jongens en meisjes contracteert en ik heb begrepen dat het best aardig betaalt. Mijn eerste aanvaring met de jongen was dat hij [veel te laat]  een fiets aan beide kanten zwaarbeladen, langs de camper probeerde te rijden, waarna de fiets natuurlijk klem kwam te zitten. " Dat gaat niet goed en ik denk dat niemand het leuk vindt als je zo langs auto's schuurt" zei ik toen ik met een warrige kop de deur open deed. Daarna ging het goed " als" de kranten werden gebracht. Soms werden de kranten in de bus gestopt en soms dus ook niet.

Waar ze het jongmens vandaan hebben geplukt mag Joost weten, hij schijnt het niet te snappen dat een abonnement met zich meebrengt, dat er ook aan bezorging wordt gedaan. Eigenlijk is het heel humoristisch wat er gebeurt, maar op dat moment kan ik er niet de humor van inzien als ik met een bak koffie in een tijdschrift zit te loeren naar de laatste trends i.p.v. dat ik mij op de hoogte zit te houden van het laatste wereldnieuws.

Klokslag 8.30 uur bel ik de klachtenlijn van de kranten. De krant van linkse signatuur, heeft een  levende dame die de klachten aanneemt. Zij herkent mijn stem en spreekt oprecht haar excuses uit. De rechtse krant heeft een dame met ingeblikte stem, die je postcode wil weten en dan weet zij genoeg. Ze meldt je huisnummer  en dan moet je "ja" of "neen" zeggen.

Tegen de tijd dat je de lunch op hebt, wordt de krant pas bezorgd en daarmee mijn hele dagpatroon in de war schoppend. De jongeman,met pet en veel te korte benen, moet eigenlijk als hij het wist, zich een deuk lachen wat er in ons huis gebeurt, sinds de bezorging er niet of nauwelijks is. Ik sta dus vroeg op, zet wel de koffie en posteer mij voor het raam om te kijken of hij er aan komt. Vroegere bezorgers gooiden de krant in de bus bij de deur. Ik denk dat zijn geest overspannen zou raken als ik hem op die mogelijkheid wijs, dus elke dag loop ik naar de verplichte brievenbus, om te kijken of er wel twee kranten in zitten. Niet altijd dus, waarna ik hem roep " hallo, ik heb twee kranten" . En elke keer zegt hij hoofdschuddend " O ja" !

Vandaag liet ik Piet bellen en hem uitgelegd dat hij niets hoefde te doen, dan alleen maar " ja" of "neen" zeggen. Er waren  en bleven 10 wachtenden voor hem, maar ik adviseerde hem aan de lijn te blijven en ging mij douchen. Toen ik beneden kwam en vroeg of de operatie was gelukt zei hij dat de mevrouw zomaar het huisnummer zei.

Ik ben benieuwd wat er vandaag wordt bezorgd.