Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Enkele jaren geleden gaf ik mij op als lid van Schoolbank.nl. Enthousiaste verhalen werden toen verteld door vrienden dat je op zo'n manier oude vrienden van de schoolbank weer kon mailen of zien of contact mee krijgen. De schooltijd was niet bepaald de mooiste tijd van mijn leven, maar het leek mij inderdaad wel leuk om sommige mensen weer terug te zien. Die mensen moesten dan ook wel ingeschreven zijn. Vanuit mijn MULO klas in Voorburg hadden zich geloof ik 4 mensen gemeld o.a. Pieter v.V. Ik kon mij hem wel voor de geest halen, bovendien had hij me nog een klasse-foto gestuurd waarna ik een AH-erlebnis ervaarde. Na een of twee mailtjes over en weer hield het contact op.

Tot verleden week. Ik kreeg een mailtje van hem met de mededeling dat hij met zijn vrouw in Den Helder moesten zijn en wellicht was het leuk om elkaar te ontmoeten. Ik was net een tentoonstelling aan het inrichten en had het eigenlijk razend druk om voor iemand uit een ver verleden mij los te rukken uit de galerie. Hij zou pas na sluitingstijd in Den Helder komen en misschien daarna...? Ik gaf mijn telefoonnummer op en suggereerde hem om elkaar misschien de dag erna te treffen in de galerie.

Zondag werd ik gebeld dat ze op het punt stonden om te vertrekken en dat ze langs Julianadorp kwamen. Piet wilde wel meegaan, omdat hij zulke dingen wel leuk vindt. Ik had mijn twijfels. Waar moet je het over hebben? Op deze leeftijd is het lange termijn-geheugen ook meestal sterk ontwikkeld, maar ik kon mij  niet veel meer herinneren van die tijd, dus met spanning wachtte ik de dingen af. Pieter en vrouw kwamen kort na onze komst en vanaf het begin was het leuk. Wij vonden elkaar weinig veranderd [dat zeg je dan , maar het was wat hem betreft zeker zo]. Eigenlijk heben wij helemaal niet over de schooltijd gepraat, het was of je elkaar net had gezien. Na een half uur voelde mijn Piet zelfs de knie van de vrouw van Pieter die gebroken was geweest en waar ze een interessant medisch verhaal over vertelde. Pas op het eind passeerden sommige leraren de revue en zelfs dat was leuk.

In de zomer zien wij elkaar beslist en het lijkt mij nu al hartstikke leuk om ze weer terug te zien.

Onze trouwe camper bracht ons ook in 2003 in Dortmund waar de Wereldkampioenschappen gehouden werd voor honden uit werkelijk alle delen van de wereld. Ik kan mij herinneren dat er ongeveer 10.000 honden aan mee deden en zoiets heb ik nooit gezien en zal het denk ik ook nooit meer beleven. Dortmund was stampvol en stond in het teken van deze wereldkampioenschappen. Grote spandoeken met grote aankondigingen en reclames hadden de stad feestelijk opgesierd. Ik heb ook nooit zoveel campers en caravans bij elkaar gezien als toen. En niet de bescheiden maat die onze camper ook al niet heeft, maar campers van 10 meter en langer.

Het was snikheet en gelukkig waren wij de middag daarvoor aangekomen om ergens een plaatsje te zoeken om te overnachten [voor zover dat mogelijk was met zoveel honden bij elkaar]. Ik geloof dat de politie een oogje had dichtgeknepen want elke straat of parkje of perkje stond vol met campers. Na veel zoeken vonden wij tegenover het stadion van Borussia Dortmund een plaatsje in een perkje. De hondjes vonden het allemaal reuze spannend, zeker omdat de normale dingen gewoon doorgingen, koken, afwassen, wandelen, praten met mensen en dan slapen.

Van slapen kwam er niet veel. Om 3 uur in de nacht zetten mensen en honden zich al in beweging om een goede plaats uit te kiezen bij de ringen, die zowel binnen als buiten waren opgesteld. Honden in tentoonstellingskooien werden vervoerd en soms zoveel honden dat het gesnerp van de wielen die op breken stonden de rust verstoorden. Een man met 8 Setters in een kooi had pech toen de kooi door midden brak en de Setters de vrijheid opzochten. Voor onze camper was een groep Finnen met honden die ook moesten meedoen, die op straat sliepen en bier dronken en ook voor de nodige herrie zorgden. Wij hoorden van de buren dat er een camper bij was met 72 Italiaanse windhonden, die allemaal mee moesten doen. Of het werkelijk zo was heb ik niet kunnen checken.

De 1e juni 2003 was dus een kokendhete dag, Finn moest in de camper blijven die goed geventileerd was [niemand gaat toch in zo'n oude camper inbreken], want Finn had toch geen zin meer in tentoonstellingen.

Alle kampioenskooikers- of bijna kampioenen waren er. Ook de hond die het jaar daarvoor op de wereldkampioenschappen in Amsterdam had gewonnen van Cézanne, die in zijn klasse [open klasse] nr. 1 was geworden. Cézanne won weer in zijn klasse, maar moest het in de eindronde opnemen tegen een prachtige hond die wel mee mocht doen, maar niet met de prijzen naar huis mocht gaan, omdat het een zg. bijlage hond was [dus nog niet met officieel stamboom] Deze hond won, maar de eigenares was niet zo blij omdat ze moest lang nablijven om de " ereronde" te doen met de hond, die toch niet de titel zou kunnen krijgen als wereldkampioen.

Wij waren hartstikke blij dat Cézanne in zijn klasse had gewonnen en wisten pas vele maanden later dat hij de titel mocht dragen. Onze Cézanne die niet al te best tegen de hitte kan deed het prima en was na deze dag afgepeigerd. Toen wij later op een camping in de buurt neerstreken was hij doodop.

Naderhand hoorden wij dat in dat weekend en speciaal op die dag 8 honden waren overleden door de hitte.

Wat een kick om voor het stadion van Borussia Dortmund zoveel succes te hebben. Hij is overigens lang regerend wereldkampioen geweest, de volgende wereldkampioenschappen werden in Rio de Janeiro gehouden en de daaropvolgende in Sao Paolo [meen ik]. Pas dit jaar heeft hij een opvolger gekregen, alleen weet hij het gelukkig niet.

Dank zij de camper hebben wij zoveel dingen kunnen beleven die wij anders nooit zouden beleven.

Als twee verslagen mensen stonden Piet en ik vanavond nog één maal in onze camper waar wij zoveel mee hebben beleefd. Stormen hebben wij getrotseerd, op smalle paadjes gereden, bijna een ravijn ingekukeld omdat ik verkeerd reed zomaar de achtertuin van een pastorie in. Een halve meter verder was een diep ravijn en het enige wat ik kon doen was heel langzaam achteruit te rijden. Piet was uitgestapt [de held], en zoals hij later zei: "Er moest toch iemand zijn om je eerste hulp te verlenen".

De kachel deed het vaak niet en het enige wat hielp om het aan de praat te krijgen was er een ferme trap tegen aan te geven. De camper kochten wij via internet, de eerste reis die wij maakten was naar München [op één dag-900 km verder]. Ik wist niet eens hoe de lichten werkten. Trouwens niets deed het en ik had niet eens één gebruiksaanwijzing voor het huis op wielen. Vele uren later kwamen wij in Muenchen aan, gebroken, maar ik wist wel hoe ik hem moest rijden.

Vaak stonden wij niet op beveiligde campings maar ergens omdat de camping gesloten was. Vaak dus op de meest onveilige plaatsen [gottegot als de kinderen dat allemaal eens wisten], sleutels in het slot dat ik zo kon wegrijden en zoals ik Piet dan geruststelde "Ik heb een hockeystick van de jongens bij mij, ik zal ze toch een ram geven". 

Verleden jaar gebeurde er van alles met onze ouwe trouwe vriend. In de achterruitrijspiegel zag ik dat de halve zijwand los zat en aan de camper bungelde,daarna vloog de knalpot los en er gebeurde veel wat echt ons moest laten denken aan een nieuwere uitgave. Voor mij had het niet gehoeven, wij hebben een lief familielid, die hem altijd met vitamine-pillen en pillen voor pijnlijke gewrichten aan de praat kon houden. Ik was verknocht aan mijn oude campertje, die zo oud was dat er toch nooit ingebroken zou worden. Maar voor Piet was het genoeg.

Daar stonden wij dus vanavond, alles was brandschoon en hij zag er uit als 5 jaar geleden toen wij hem kochten. Al onze sporen waren uitgewist, het zand uit alle windstreken wat zich verzameld had in de kieren en op de matjes, was weg. Wij waren verdrietig en in-triest dat onze ouwe vriend misschien naar iemand anders toegaat. Morgen wordt hij door iemand van de garage opgehaald om de onderdelen over te zetten naar een maagdelijke andere camper. Even nog uit het raam kijken en dan niet meer er aan denken.

ben ik. Wij geven altijd veel geld uit aan drukwerk, voor mijn gevoel moet dat perfect zijn. Elk jaar laten wij prachtige folders drukken over de komende exposities. Alles in kleur en het papier is van zeer goede kwaliteit, Het gevolg hier van is dat de hotels en andere luxe aangelegenheden in de buurt altijd zeer bereidwillig zijn om de folders in hun schappen te plaatsen. En altijd krijg ik complimenten.

 Dit jaar heb ik weer zoiets moois laten drukken bij een drukkertje in Amsterdam. Hij had een aanbieding, op mooi dik papier maar dat zou dan wel gelden voor 5000 stuks. In mijn optimisme denk ik die wel kwijt te kunnen. Per koerier werden de folders aangeleverd in loodzware dozen, en wat was ik benieuwd. Prachtige kleuren, heel mooi vormgegeven, maar.... het adres ontbrak. sh.ttterdesh.t. Wat stom van mij, bij het controleren van de proef was mij dat helemaal ontgaan. Ik kan toch niet zo stom zijn.

 Op internet gekeken of er een goedkope aanbieding was van stickers waar ik alsnog het adres op kan vermelden. Jammer van de folder, maar het moet. Er zijn veel buitenlanders in Julianadorp en weten zij waar 't Tiende Kind is?

Nu ben ik heel slecht in internet shoppen, er gaat altijd wel wat fout dus ik doe het niet graag. deze keer moest het wel. Een aanbieder van stickers liet mij zelf iets ontwerpen en op dezelfde pagina had hij ook andere dingen in de aanbieding o.a. grote zelfinktende stempels. Ik moest een paar keer de hoeveelheid stickers bestellen, omdat er een maximum hoeveelheid aan was verbonden. In dit geval 240 per keer. Ik weet niet wat ik verkeerd heb gedaan, maar elke keer als ik de bestelling wilde bevestigen, drukte ik waarschijnlijk ook op een verkeerde knop erbij. Ik heb dus besteld, behalve de stickers: 3 zelfinktende stempels [wat doe je er mee?] en 100 visitekaartjes [nou ja dat kan dan net].

Mijn fiducie in de stickers was daarmee ook verdwenen, todat vandaag de eerste zending kwam. En wat is het mooi, beeldschone stickers met een mooie zee op de achtergrond [hoe toepasselijk]. Met veel plezier heb ik een deel van de folders beplakt en ik kan absoluut zeggen dat de stickers geen afbreuk doen aan de prachtige folders.

Het is een dure grap geworden, gelukkig heeft dochter Barbara ook inlegvelletjes ontworpen die precies passen in de folder. Met daarop het adres en een plattegrond en plaatsbepaling van Tiendekind.

Volgend jaar beter uitkijken.

Met schrik kwamen wij er vandaag achter dat Finn verleden week jarig was. Hij is tien geworden en zoals hij er uitziet en zich gedraagt hoop ik dat er nog vele jaren zullen volgen. Bruno van de Spoorkant vindt ik nog steeds de mooiste Kooikerreu die ik heb gezien en nog is hij prachtig. Ik heb wel eens geschreven over zijn fantastische conditie. Zoals hij als een luipaard naast mij loopt vindt hij genieten en ik ook. Cézanne niet, die vindt links en rechts snuffelen nog veel leuker.

Finns nageslacht is ook prachtig, soms zie ik ze terug en dan valt het mij elke keer weer op dat sommige kinderen van hem dàt hebben geerfd van hem wat zo typisch is voor Finn. Finn denkt dat hij van koninklijke bloede is, hij wordt door ons ook His Royal Highness genoemd. Cézanne heeft dat niet, vindt zichzelf een gezellige hond en dat moet iedereen dan ook weten. Finn heeft geen titels, zoals zijn zoon, omdat hij niet van tentoonstellingen hield en dat gepluk van keurmeesters vond hij allemaal vreselijk. Hij heeft een paar heel belangrijke tentoonstellingen gewonnen, maar het daarbij gelaten. Wat een fantastische hond is het!!!!

Gisteren werd er een zg. regio-bijeenkomst voor mijn Soroptimistclub [club voor werkende vrouwen] gehouden op het KIM {Koninklijk Instituut voor de Marine]. Hier worden jonge mannen opgeleid voor Marine-officier, een studie die tegenwoordig een universitair niveau heeft en nu 5 jaar duurt. Het is één van de mooiste gebouwen die Den Helder heeft en nog steeds een traditioneel bolwerk.

Ooit kwam ik er als "fee" d.w.z. het meisje wat uitgenodigd werd door een adelborst om het z.g. "Assaut" bij te wonen, een jaarlijks terugkerend groot galabal. De adelborst die mij uitnodigde was een vriend van mijn broer die dezelfde opleiding genoot. We werden smoorverliefd trouwden, kregen kinderen en leefden gescheiden verder. Eerst door het vele varen, naderhand door een simpele, maar gecompliceerde handtekening.

Het KIM is voor Den Helder een begrip, vele kinderen van officieren gaan ook naar het KIM of dochters worden zenuwachtig wat ze aan moeten doen voor het gala. Ik heb ergens nog foto's hoe ik met mijn toenmalige verloofde een trap afkwam en een staatsiefoto van enkele adelborsten met fee en op de achtergrond een treurige palmboom als decoratie.

Er werd een rondleiding gegeven en ik kon mij niets meer herinneren van zo lang geleden. Je zou toch zeggen dat bepaalde situaties op je netvlies zijn gebrand? Ik weet dat er drastisch is verbouwd, maar bepaalde afdelingen moeten er nog hetzelfde uitzien. De adelborst die een rondleiding gaf was zo piepjong, dat ik mij niet kon voorstellen dat mijn held van vroeger ook zo jong geweest moest zijn. Het leek of ik iets bezocht wat totaal vreemd voor mij aanvoelde.

Naderhand, toen de adelborst ongetwijfeld zat bij te komen van het vrouwelijk geweld en de vragen ,en de vrouwen aan het napraten waren, ving ik zo links en rechts op dat de meisjes en vrouwen van mijn club, die jongens in uniformen toch wel erg interessant vonden. Ik wist niet wat ik hoorde!! Hè?? anno 2007?? Een uniform?? Ik kon het van mijzelf niet voorstellen, ik houd het maar op dat de vader van mijn kinderen een heleboel andere , leuke eigenschappen in huis had waar ik toen ben op gevallen

p.s.Mijn dochter in Napels mailde mij net dat er ook meisjes worden opgeleid tot Marine-officier. Natuurlijk!!! en ze doen het nog goed ook.

links ian, rechts serge

Vandaag belde Ian mij op om te zeggen dat hij zo vertrok naar zijn zus Barbara in Napels, waar inmiddels zijn broer Serge al een paar dagen bivakkeert. Alsof ik dat niet wist!!! Voor Barbara is dit ongeveer het ultieme geluk om samen met haar eigen gezinnetje haar twee broers om zich heen te hebben. En dat nog wel voor een paar dagen.

Zij heeft altijd veel met de jongens opgetrokken en deed altijd dingen met hun, of ze liet hun dingen doen waar ik mij vreselijk over kwaad kon maken. Het was een drie-eenheid, wat voor de tweelingbroertjes best wel uniek is omdat ze altijd wel erg gefocust waren op elkaar. Ian heeft zelfs bij Barbara en man Peer een tijdje in huis gewoond.

Toen de dames in het spel kwamen fungeerde Barbara altijd als een soort ballotage-commissie samen met zus Laura. Arme jongens, het feest ging dus vaak niet door omdat de zusters anders beslisten.

Ik ben dus stinkjaloers de komende dagen, want ik weet hoe het er toe zal gaan. Waarschijnlijk gaan ze met z'n drietjes een beetje sporten en boekjes lezen [je kan hun geen groter plezier doen dan sporten en boekjes laten lezen]. En ik MAG vanavond bellen hoe het er allemaal is [vrees dat het gesprek niet te lang mag duren].

Veel plezier met z'n allen

Sinds kort wordt op de visafslag in Den Helder ook verse vis verhandeld voor particulieren. Zoals mij is uitgelegd door de beheerder is het vis die niet is opgekocht en verhandeld voor de export. De grote transporten worden volgens mij vrijdag verzorgd, pal nadat de boten binnengekomen zijn op donderdag.

Elke zaterdag dus verse vis, gisteren heb ik een bestelling  opgegeven, die vandaag op mij zat te wachten. Griet, tarbot, scholfilet en kabeljauw en alles kakelvers. Als echte Heldernaar doe je het ook voor de prijs [kilo kabeljauw 7,50 euro, kilo scholfilet 5 euro]. Een grote concurrent voor de visboer op de markt. Elke zaterdag moet je daar op de markt ook echt voor tienen zijn, anders is alles uitverkocht. Zeker door de Duitsers, die gek zijn op verse vis, en die om 9 uur al zitten te dringen voor de kraam.

Vis dus! Van de marktkoopman heb ik geleerd hoe je vis moet invriezen, om te voorkomen dat het uitgedroogd uit het vriesvak komt. Je vriest het in onder een laag water, die dus ijs gaat worden. Het kost een beetje ruimte, maar het is de moeite waard.

Morgen komt er tarbot op het menu te staan, in de restaurants peperduur. Ik denk dat ik het gewoon in de roomboter bak, mmmmm

 Oerhollandse hondjes in een oerhollands landschap

We laten ons niet kisten kreeg ik als onderwerp van een mailtje van een vriendin van mij. Zij is journaliste en haar eerste klus 35 jaar geleden was een interview met een rare pottenbakster die een boerderijtje huurde en ze was ook nog model. Dat was ik dus. Vanaf het eerste interview zijn wij bevriend gebleven.

Wij zijn nu met een project bezig voor het Uitvaartcentrum, dat wordt uitgebreid en behalve een heleboel "festiviteiten" [raar gekozen woord voor het onderwerp], ook nog een tentoonstelling over doodskisten gaat houden. Ik heb er al eerder over geschreven.

 Wij zijn op pad geweest en waren verbaasd over de bereidwilligheid van mensen om mee te doen. "We laten ons niet kisten" zei het mailtje dus, volgende week met z'n allen om de tafel dus om te voorkomen dat het project een stille dood sterft.

Vanavond kwam Piets dochter uit München om een weekje bij ons te logeren, knoertgezellig. Officieel ben ik dan wat ook stiefmoeder heet, maar we zijn door de jaren heen dikke vriendinnen geworden. Gelukkig weet ik dat zij het ook heel gezellig bij ons heeft, dus alles gaat vanzelf en zo hoort het ook. Ineke is een smulpaap en ik maak wel extra werk van het diner, wat dus ook altijd lang duurt met een hoop geklets en plannenmakerij. Ook deze keer hebben we elkaar allerlei leuke dingen voorgeschoteld die we deze week gaan doen. Het zal er wel niet van komen om alles af te werken. Morgen heb ik haar uitgenodigd om naar het Indiaas restaurant in Den Helder te gaan. Ik heb mij de hele avond zitten afvragen hoe die stijl van koken heet, het zat op het puntje van mijn tong en nu ik dit opschrijf weet ik het opeens weer: Tandoori kitchen. Ik kan mij er nu al op verheugen. Ik heb haar ook warm gemaakt voor een piepklein bioscoopje in de binnenstad, [er kunnen maar 50 mensen in], waar altijd films  worden vertoond die de grote bioscopen niet halen. Kwalitatief meestal goed.

We zouden ook een rondje bollenvelden doen, maar zeker ook een bezoekje Vomar, voor pindakaas, stroopwafels en sateh-saus.

Ik ben nu even vergeten dat ik ook werk heb.

Voor een nieuwe folder die wij moeten maken, vanmiddag vlug naar tiendekind gegaan om een foto te nemen. Verleden week heeft Toon de boerderij gewit met een oud recept [fijne cement, karnemelk en een vleugje dekwit]. Het pand knalde mij tegemoet. Helaas is Alpo op de foto niet te zien. Hij vertoeft het grootste deel van de dag links van het grote raam aan de voorkant, in de vensterbank.

Ik heb nu al zin om morgen weer aan het werk te gaan, als ik deze foto zie.

Ooit hing een foto van haar in mijn meisjeskamer tussen Esther Williams en Doris Day. Zij was filmsterretje en haar films werden geregisseerd door haar vader Willy van Hemert. Wanneer zij op de ouderwetse buis fladderde en danste, zat ik ademloos te kijken naar het fenomeen filmster.

Dit weekende logeerde zij bij ons en gisteren hadden wij het er over hoe lang wij elkaar al kenden. Het is 23 jaar geleden dat ik haar ontmoette, ergens in een galerie in Amsterdam. Haar vader kende ik al eerder. In die 23 jaar intense vriendschap werd de vriendschap tussen mijn Piet en haar man Coen F, heel intens, En zoals we al vaak zeiden:voor die mannen die eigenlijk nooit een "vriend" hadden gehad, was dat heel opmerkzaam. We gingen op vacantie en probeerden met elkaar zo veel mogelijk dingen te zien en te beleven. Coen was acteur [is overleden], en nam ons ook vaak mee naar de studios, om daarna gezellig een hapje te gaan eten.

Het leven lag aan onze voeten en niets is zo heerlijk om soms herinneringen op te halen aan die tijd. Bij de garagist in St Rémy of het restaurantje in Workum.

Ik had gisteren vreselijke pijn aan mijn knie, wat ik af en toe heb na een val uit een citroenboom in Napels. Ik had slecht geslapen omdat de honden mij wakker maakten, omdat ze leuke vogeltjes buiten hoorden. Ellen was een beetje misselijk en had ook haar dag niet,

Dus daar zaten wij 2 dames op leeftijd, een heel leven achter ons en hopelijk nog lang voor ons. Het eerste uur hebben wij gepraat over onze kommer en kwel en onze kwaaltjes [Piet was er toch niet bij]. Om 10 uur ging ik naar bed, afgepeigerd, met een pil tegen de pijn.

Ach jé wat waren het onbezorgde tijden 23 jaar geleden, wat hebben we gelachen en wat is het heerlijk dat je niet denkt aan ouder worden, rimpelcrèmes en aan andere zaken die je het lachen [voor even] doet vergaan.