Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Meestal belt mijn oudste dochter Laura, woonachtig in Engeland, mij op vanuit haar auto. Moeilijk te verstaan en ze spreekt nogal snel, maar ik neem het voor lief want ze heeft het razend druk. Ik heb wel eens eerder geschreven dat zij momenteel tot één van de deskundigen gaat behoren met betrekking tot stamcelonderzoek en daaraan gekoppelde onderwerpen. Zij is de woordvoerster van de Minister van Volksgezondheid aldaar en tevens beleidsmaker. Zij houdt zich niet bezg met de medisch-technische kant van het geheel, maar zij weet alles af van statistieken, logistiek, resultaten enz.

Gisteren belde zij mij vanuit haar huis op, en aan haar stem kon ik horen dat ze opgewonden was. " Mam, ik kreeg vandaag een mail van Buitenlandse Zaken . Volgende week komt de Israelische Minister van Volksgezondheid in Engeland om te praten en informeren over stamcelonderzoek. Het is geen congres, maar hij wil gewoon praten met deskundigen. En daarvoor ben ik dus uitgenodigd!!!"

Ach jé dat kind toch!!

Gisteren organiseerde tiendekind een feest voor iemand die 50 jaar werd. Het werd een feest voor 70 mensen,  iedereen concentreerde zich op de deel, er was fantastisch live jazz-muziek, genoeg eten en drinken, blije mensen. Verdrietige kat, die zich ellendig voelde door al dat lawaai en de dag buiten heeft doorgebracht. Dolblij was poes dat het feest was afgelopen. Ik ook, ik was bekaf. Toon en zijn vrouw Liesbet waarschijnlijk ook, ze hebben gewerkt als paarden. Voor mijn gevoel hebben wij alleen maar afgewassen.

Verbijsterd was ik te horen op het nieuws dat de coach van het Pakistaans cricketteam was vermoord, zomaar in zijn hotelkamer. En waarschijnlijk omdat de man, Bob Woolmer, zo groot was, vermoord door meer dan één persoon.

Toen de jongens nog klein waren zaten zij op cricket en als ouder, kan ik mij nog herinneren, was het een sport waar je de hele zondagmiddag mee zoet was. Het was allemaal zeer beschaafd. 's Middags werd de 'high-tea" geserveerd en op zich was dat ook al een evenement, omdat het er zeer chique toeging. Van de sport zelf snapte ik niet zo veel. Schertsend werd wel eens gezegd "Cricket is base-ball played in a coma",  en dat vond ik zelf ook wel. Er was weinig actie te bespeuren, behalve dus kennelijk op die hotelkamer van Woolmer.

Vanavond hoorde ik de cabaretier Erik van Muiswinkel  [zelf fervent cricketer] zeggen dat buiten de Nederlandse grenzen de misdaad in de cricket-kringen welig tiert. Hè??? cricket!!! Ik snap er helemaal niets van, welke sport is van smetten vrij zouik wel willen weten.

Voorjaar ook in Julianadorp aan Zee

Gisterenmorgen werd ik wakker gemaakt door een gekerm van een hond die beneden  het kennelijk erg moeilijk had. In twee tellen was ik de trap afgerend en zag Finn in miserabele toestand. Hij stond en zijn kop hing slap naar beneden , zijn oogopslag was intens zielig. Toen ik hem in de tuin liet strompelde hij naar achteren de bosjes in. Voor mij was alles duidelijkk genoeg om te weten dat Finn ziek was. Nu heeft hij nooit wat en is bij mijn weten nooit echt ziek geweest. Alom paniek. Ik maakte Piet wakker met de mededeling dat ik mij ging douchen en of hij dan de dierenarts wilde bellen, In de tussentijd was ik met Finn en Cézanne even naar buiten gegaan voor een kort wandelingetje om hun te laten poepen en plassen. Gelukkig konden wij tegelijk komen.

De dierenarts kon niets vinden, ondanks dat hij  zeer grondig werd onderzocht: hart, rug, kiezen, rectaal. Een opwekkende injectie deed wonderen. Na een uurtje leek het leed geleden. Maar daarna begon de ellende weer, Finn wilde of kon niet liggen of zitten. Hij bleef staan met zijn kop naar beneden gericht. Alles heeft tot 2.30 uur vannacht geduurd, zowel Finn als ik hebben geen oog dicht gedaan, daarna is hij naar beneden gegaan en ik heb hem daar maar gelaten.

Vanmorgen vroeg moe van de nacht, maar nieuwsgierig hoe het met hem was trof ik hem in zijn mand, in diepe rust . Vanmorgen waagde ik het erop om langzaam het rondje wat ik altij doe met hun, te fietsen. Naast mij liep hij in zijn luipaardgang, het ging hem allemaal te langzaam.

Zolang mijn kinderen sporten hoor ik altijd wel over blessures, verwondingen, breuken en allerlei zaken die ik als niet sporter nauwelijks heb opgelopen. Op jonge leeftijd kozen alle 4 voor hockey, hebben een geweldige tijd gehad en volgens mij kampen zij nog wel eens met de effecten van top-hockey spelen. De kroon wordt gespannen door zoon Serge, die nog steeds aan het hockeyen is, marathon loopt en golft. Dat laatste is voor mij als moeder die haar kinderen zo gaaf mogelijk heeft proberen af te leveren, een sport die er mee door kan. Maar hockey en de marathon!!, wat moet je er als moeder mee.

Voor zover ik mij kan herinneren was het een ruige hockeyer, maar dat zal wel met zijn plaats als middenvoor [toen] te maken hebben gehad. Hij heeft eenmaal zijn neus gebroken en ik heb nog nooit iemand zo'n pimpelpaars, blauw en later geelgroen gezicht zien hebben.

Verleden week had hij een bal op zijn oog gekregen[moet je toch niet aan denken] en inderdaad een blauw oog is het gevolg. Het komt hem niet al te best uit als fotomodel. Vandaag zou hij een belangrijke foto-shoot hebben voor een bank. Gezicht vanuit een andere hoek nemen wellicht?, wegschminken? het bureau waarvoor hij werkt had een betere oplossing. Vandaag neemt tweelingbroer Ian zijn plaats in, makkelijk.

Vanmorgen mijmerend over het onderwerp van gisteren, bedacht ik mij dat je als ouder ook zelf zo veel op de kinderen hebt gelet. Wat moeten ze gek geworden zijn van mij [alhoewel ik als groot compliment heb meegekregen dat ik ze behoorlijk vrij heb gelaten en "alles" kon altijd] Ik ben altijd en nog steeds blij geweest dat de kinderen goede vrienden hadden [en nog steeds hebben]. die allemaal sportief waren. Wel heb ik altijd vreselijk zitten zeuren over school- en studieprestaties. Feesten partijen die uit de hand liepen, konden ook wel mijn kritiek opwekken.

Het rare is dus dat je als ouder je ongemakkelijk gaat voelen als je eigen kinderen nu omgekeerd op jou gaan letten. Als ik namen vergeet en dat doe ik regelmatig, zie ik van die fronsende blikken [en dan wordt er niets gezegd]. Ze hebben het niet verleerd om kritiek te geven op mijn kledij, dat is er altijd geweest en zal nog steeds wel zo blijven. Ik luister er wel naar, maar ja...ik zie ze niet zo vaak omdat ze niet bij me in de buurt wonen. Alhoewel... toen Ian een paar jaar geleden zomaar zei dat de COCO van Chanel toch wel een hoog "pasar malam" gehalte had [ik droeg het al 25 jaar], heb ik de parfum naar de vuilnisbak verwezen en laat de VAM duften tot in eeuwigheid. Overigens kreeg ik van Laura een flesje Coco als cadeautje en wat ben ik er blij mee omdat het bij mij hoort.

Dus ik vraag mij af waarom kinderen zo op hun ouders gaan letten op een bepaalde leeftijd. Het lijkt mij vreselijk als je als kind merkt dat het slecht gaat met je ouder, maar je doet het je zelf zo aan volgens mij.

Gelukkig moet je niet zo veel meer en af en toe is het heerlijk om met leeftijdgenoten van gedachten te wisselen. De ervaringen zijn meestal eensluidend en meestal wordt je gesterkt omdat het zo eensluidend is. Altijd lachen geblazen.

Zonet uitgebreid met Barbara gesproken die vreselijk moest lachen om het stukje van gisteren [gelukkig] en die zei:  "Je met je pas zorgen gaan maken als Ian je elke week gaat bellen".

Vanmiddag had ik het met mijn zus erover dat onze kinderen ons kritisch gaan volgen. Zij betrapte zich er vaak zelf op dat ze wel eens 3 keer iets aan het vertellen was. Ik antwoordde haar dat het mij overkomt dat iemand mij iets vertelt en na twee weken komt hetzelfde verhaal [wat mij dan volkomen nieuw lijkt] en daarna wordt gezegd : " Dat heb ik je toch al verteld" . Dit soort discussies gaat altijd ontaarden en het eindigde dat wij stikkend van de lach elkaar onze wetenswaardigheden vertelden.

Onze conclusie was [en Piet en mijn moeder waren ook aan het meegenieten] dat Piet en mijn moeder de leeftijd al hebben overschreden dat je je als kind zorgen maakt om de geestelijke vermogens van je ouder. Ik zei dat wij op zo'n leeftijd zitten dat je links-om of rechts-om kan gaan, uitgaande dat met één van de twee je goed zit. Volgens ons worden wij ook druk bediscussieerd door de kinderen, soms in de trant van: " ze wordt al echt oud" . Maar waarom maken ze zich dan ook constant zorgen? Gillend van de lach werden mogelijke opties besproken, waarvan hier enkele: Ze zijn hartstikke bang voor het schema wat ze moeten aanleggen om ons te gaan opzoeken "elders". Of ze zijn bang dat hun Kerst in het water valt, als ze zich verplicht voelen om ons uit te nodigen 

En ik weet dit is allemaal zo gemeen van ons gedacht en haar en mijn kinderen zijn niet zo, maar o-o-o wat hebben we gelachen. Toen ze wegreden draaide ze het raampje open en zei: "Straks zegt Mam nog, "God wat waren dat  aardige mensen"

Gisteren zagen wij het toneelstuk "Kentering van een huwelijk" van Sándor Márai in de Schouwburg van Den Helder. Een grandioos geschreven en geregisseerd stuk met fantastische acteurs. Er was geen pauze ingelast in het 2 uur durend stuk, dus de acteurs moesten werkelijk een topprestatie afleveren en hebben het ook gedaan. De bezieling en betrokkenheid met de inhoud van het stuk was voor ons toeschouwers duidelijk te ervaren.

Wij realiseerden ons ook toen het stuk afgelopen was en wij naar huis reden, elkaar een wijntje belovend maar eigenlijk omtollend van de slaap door een lange dag, dat de acteurs nog naar huis moesten. Ongetwijfeld een borreltje na de voorstelling, afschminken en dan een douche en met een beetje geluk ga je twee uur later naar huis.

Wij kenden de verhalen zo goed van het toneelechtpaar Flink-van Hemert. Helaas stierf hij meer dan 6 jaar geleden, maar de privé toneelvoorstellingen die vooral hij gaf, zitten nog steeds op ons netvlies en van de kinderen. Vaak vertelden zij over het rare ritme wat je als acteur moet hebben. Als Coen terugkwam van een voorstelling midden in de nacht ging Ellen nog koken en maakten  ze zo van de nacht de dag [ook toen de kinderen nog in huis waren, was het voor Ellen schipperen met tijd en nachtrust]

Verleden weekend logeerde Ellen bij ons en hadden we het weer over de tijd dat zij in Julianadorp bij ons woonden en de verhalen over toneel, mensen en toneelervaringen zo vaak werden verteld. Even was die reus weer bij ons.

Gisteren kreeg ik op mijn naam een groot pakket toegezonden en bij opening bleek het een Princess haardroger te bevatten [met toebehoren]. Een Princess haardroger,? zeker niet besteld, dus niet betaald. Waar heb ik het aan te danken. kan me niet voorstellen dat ik mee heb gedaan aan een puzzle en dat dit de prijs is. Misschien het panel waar ik eens in de zoveel tijd een enquete instuur en waar je, als je de eindvraag goed invult, een prijsje krijgt. Dit heb ik ook opgezocht, maar ik sta niet bij de gelukkigen. Ik snap er niets van, heb het ding ook helemaal niet nodig. Wel de verpakking bewaard voor het geval dat ik een rekening krijg.

Zou zo verstandig moeten zijn het ding niet te laten werken, je kan nooit weten. Maar op Tiendekind hebben we in elk geval haardrogers nodig om de klei een beetje harder te laten worden.  Raadselachtig!!

Ik doe altijd boodschappen als Piet bij de Trombosedienst is. Het is een geruststellende gedachte voor Piet dat hij niet de enige is die bij die dienst moet zijn, want het is er altijd druk en je moet vaak wachten. Vanmorgen gebeurde hetzelfde en toen ik terugkwam vertelde Piet enthousiast het volgende verhaal.

Voor hem waren 4 wachtende mannen en nadat er gesproken was over het mooie weer, zei één van de mannen: " Is Uw vrouw nog druk met het Tiende Kind". Daarna werd het onderwerp "weer" verschoven naar onderwerp Tiende Kind. "Zakt het ondertussen niet helemaal in elkaar??" Piet vertelde over de verbouwinkjes waarmee wij bezig zijn.  "De schoorsteen is er zelfs vanaf gehaald" " Noa joh heb ik nog niet sien joh" . Of er koeien zijn geweest in de boerderij en hoe oud het pand was. "Noa joh 35 jaar!"  Of het klopte dat er een stratenmaker was en wat hij precies allemaal deed. Piet wist bij God niet wie de mannen waren, maar kennelijk is de sociale controle groot [leuk hoor]. "Het is echt een instituut geworden" zei iemand en toen werd Piet binnengeroepen. Toen Piet mij het vertelde glom ik van trots.

Toen hij binnenkwam zei de verpleegkundige: " Wat heeft U een mooie honden, ik was aan het trimmen en zag U lopen met de honden. Wat zijn ze mooi" . Onze hele dag is goed.

Deze jongetjes en meisjes zijn geboren na een korte, maar liefdevolle kennismaking tussen Cézanne en Zazie. Zondag hebben we de hondjes kunnen aanschouwen en het gaat zeer goed met hun. Ook het zorgenkind [op de foto het hondje dat staat, met de brede bles] heeft kennelijk al het leed achter zich gelaten en houdt van de spanning om haar heen. Op de foto wordt broer gemolesteerd en ze vindt het allemaal prachtig dat gepiep van onschuldige nestgenoten.

In mijn herinnerbare leven  ben ik slechts één dag zonder hond geweest. Het was zo schrijnend dat wij na de dood van onze bastaard Jim, onze Finn uit de krant vonden en het is één van de beste beslissingen die wij hebben genomen om altijd omringd te zijn door dieren.

Ik had dus helemaal niets met katten. Totdat mij werd gevraagd of ik bij tiendekind een wilde kat eten wilde geven. Dat deed ik dus trouw, zelfs in het weekend en als ik het niet kon doen waren er andere bereidwilligen om die wilde, schuwe kat zijn maaltje te geven. Meestal zagen wij hem niet en dat was een rare ondankbare taak om aan een anonieme kat eten te geven. Totdat hij ernstig verwond raakte en min of meer onze hulp zocht. Vanaf dat moment nam ik mij voor om hem een goed tehuis te geven, dit tegen beter weten in, omdat het een zware klus is om wilde katten tam te maken. Ik heb er uitvoerig over geschreven, feit is gelukkig dat Alpo [zo heet hij dus] helemaal tam is en bijna niet meer buiten komt. Hij heeft zijn vaste plaats op de vensterbank en als het heel koud is ligt hij beschermd in een dichte kooi. Elke dag staat hij mij op te wachten, laat zich uitgebreid knuffelen en loopt mij achterna als een hondje. Ik kan hem zelfs tillen en dat vindt hij best.

Ik ben dus dol geworden op die kat, geen moeite is mij teveel en sinds ik hem heb ben ik geinteresseerd geraakt in katten, gedachten van katten, kattenlevens, kattenvoer en kattengewoontes. Onze Ank en Toon hebben deze kattenadoratie ook bespeurd en Ank stelde verleden week voor om naar de Kattenboet te gaan.

De kattenboet is een opvanghuis voor wilde katten, die niet meer terug geplaatst kunnen worden bij mensen. In Hoorn is ook een opvangcentrum , maar daarmee houdt het dan ook op. Donderdagavond ben ik met vriendin Ellen naar dit opvanghuis gegaan, een krakkemikkige schuur bij het kerkhof tegen de duinen aan. Toen wij er kwamen was het al aan het donker worden en de sinisterheid van het kerkhof onderstreepte alleen maar het merkwaardige, erg sociale fenomeen van een kattenopvang voor wilde katten. Op dit moment waren er 32 katten in de opvang, waarvan een paar uit Texel kwamen en 3 bij Schiphol waren gevangen. De opvang wordt gedaan door louter vrijwilligers, die 2x per dag de opvang schoon maken en de katten eten geven. Het zag er allemaal heel huiselijk uit, alof je in een huiskamer zit, met alleen maar mandjes, draagzakken en speelapparaten waar de katten kunnen spelen en bewegen.

Alles zag er zeer vreedzaam uit, de katten waren zeer nieuwsgierig maar lieten zich niet betasten. En net zo als ik bij Alpo zie, vonden ze bezoek heel leuk. Wat fantastisch dat dit helemaal op de been wordt gehouden door vrijwilligers en donaties. Je moet wel een echte kattenliefhebber zijn om tijd te maken voor een kat en naar zo'n onherbergzaam deel van Den Helder te gaan, zeker als het aardedonker is.

Nou ja, meer dan een donatie geven kan ik niet doen, per slot onze Alpo heeft een heel legertje van mensen om hem heen die hem eten geven, knuffelen, [honden]luik voor hem hebben gemaakt, sponsoren en alle moeite doen om deze Koninklijke Hoogheid van liefde en aandacht te voorzien.

Enkele maanden geleden suggereerde één van de cursisten dat het misschien handig was dat er bij de voordeur een heel klein stenen plaatsje werd gelegd " Ik heb nog een paar mooie geeltjes liggen thuis".

Een groepje heeft een ochtend een schattig plaatsje gelegd, wat er zo mooi uitzag dat er daarna te kennen werd gegeven dat het ontzettend leuk zou zijn als we een klein terrasje zouden maken. "Moet je je voorstellen voor in de zomer, zetten we een paar draaischijven buiten" . Leek mij ook wel een leuk idee, niet zo zeer voor de draaischijven als wel voor het algeheel aanzien van de boerderij. Plannen werden gemaakt, stenen werden aangeboden door een lieve cursiste wiens man stenen over had. Helaas verstond haar echtgenoot haar verkeerd toen zij het had over 14 m2 die gelegd moest worden. Zoals ik al eerder schreef werd er een berg stenen voor tiendekind gedeponeerd. [man had 40 m2 verstaan] Nou ja een groot terras is eigenlijk nog leuker! de stratenmaker werd besteld en wilde de klus gaarne uitvoeren, maar hij stelde wel de vraag : "wie gaat het graven". Wie gaat het graven, ja wie??? Er is in de 35 jaar behoorlijk veel puin in de grond gekomen [elke pottenbakkerij heeft altijd een berg afval van gebroken potten, dat hoort nou eenmaal zo] en om dat met de hand uit te scheppen is ondoenlijk. Soms heb je een bepaald onvoorzien punt bereikt , waar je daarna niet meer terug kunt. In dit geval een berg stenen!!

Uiteindelijk is een loonbedrijf donderdag er aan te pas gekomen om de grond weg te scheppen. Helaas trok de grote schep een aardegeleidingsdraad stuk, die daardoor de waterleiding met zich mee stuk trok. Het water spoot binnen alle kanten op. Gisteren kwam de loodgieter en stelde voor om de leiding maandag a.s. te maken, maar dan moest de stratenmaker wel een geul graven om zijn werk te vergemakkelijken. Toen was het punt gekomen dat ik de cursiste met de gele steentjes een beetje begon te vervloeken. Na een kwartier was de bui over, uiteindelijk kan zij er niets aan doen en weet ik zeker dat het allemaal dik voor elkaar komt. Over een paar weken zitten we allemaal op het terras en ik vraag mij af of er van werken wel iets zal komen.

Het leek op de filmavondjes die mijn vader vroeger organiseerde voor familie en vrienden. Ik kan mij niet voorstellen dat zulke dingen vroeger nog bestaansrecht hadden en ik geloof dat het in die tijd nog leuk was. Mijn familie had hele oude films over het koloniale Ned.Indië met baboes die de was ophingen en mannen die de prachtige sportauto van mijn vader aan het wassen waren. Mijn broer en zus die nog  kindjes waren en ik was zelfs nog niet geboren.

De filmavondjes bestonden dus uit dit soort films en films over vacantie in kleine tentjes op weilanden waar de koeien nieuwsgierig de tent aan het besnuffelen waren. Vacanties in de Dordogne, in Spanje [toen je nog met visum moest reizen]. En de gasten vonden het allemaal reuze spannend. Mijn moeder was altijd in de weer met drankjes en hapjes of soms was zo'n filmavond het vervolg van een uitgebreide rijsttafel die mijn moeder tezamen met mijn Oma maakte.

Maar altijd gebeurde er wel iets met het oude filmtoestel, een loodzwaar ding wat voor de gelegenheid was opgetuigd op de strijkplank. Ik denk dat mijn vader het leuk vond om beelden in de herhaling te zetten, waardoor het celluloid ging branden. Het was altijd prijs, soms was er kortsluiting, soms moest mijn vader met een soort lijm de celluloiddelen weer aan elkaar plakken.

Eergisteravond kreeg ik hetzelfde gevoel toen wij  Soroptimisten waren uitgenodigd om de film "the inconvenient truth" van Al Gore te bekijken. Het kleine bioscoopje was te koud om lekker gezellig een film te bekijken , maar nog erger was dat de vertaalde tekst in het Nederlands niet te zien was. Na een minuut of 10 werd de film stopgezet en een pauze ingelast om de "technische dienst" in de gelegenheid te stellen handelingen te doen om het geheel weer aan de praat te krijgen. Niet iedereen spreekt voldoende Engels om de lange, vaak technische monologen van Gore, te kunnen volgen.

De pauze was om en dus ging iedereen van het standpunt uit dat het nu wel gelukt was, neen dus. Gore liet zich niet weerhouden om zijn verhaal van voren af aan te beginnen. Geschuifel, gegiegel. ik keek weer naar het filmavondje van mijn ouders.