Galerie/Potterie 't Tiende Kind

 

Wij zijn druk bezig met de komende zomerexpositie die 4 maanden gaat duren. Altijd spannend om nieuwe, onbekende exposanten te vinden. deze keer heb ik 2 dames binnen de muren van tiendekind, te weten Nelly Veer en Toos Huisman. Toos Huisman ontdekte ik per toeval toen ik dit jaar een dag met schilderijen van Piet van Oosterum in het Verpleeghuis exposeerde. In een hoek zag ik een aardige vrouw die schitterende, kleurrijke objecten maakte in stof en zijde. o.a. deze kraag die dochter Barbara aan heeft. Barbara moest verleden week in de bibberkou even poseren bij de appelboom. De kraag is dus gemaakt van zijdes en staat perfect op elk kledingstuk. Toos maakt deze kragen ook in opdracht.

Behalve kragen maakt zij prachtige kleurrijke schilderijen in zijde en andere tere stoffen o.a. bollenvelden en landschappen. Heel apart!

Ik had met spanning uitgekeken naar het programma over Sylvia Kristel. Ze was vroeger niet bepaald mijn heldin, ik vond haar vreselijk irritant en over het paard getild. Dat ze prachtig was om te zien kon ik met moeite toegeven, maar ze was het. Haar levensverhaal is wel zo'n beetje bekend, het heeft genoeg stof opgeleverd voor de roddelbladen. De interviews die zij gaf deed ze verveeld, maar de antwoorden waren eigenlijk vreselijk geestig. Voor mij zeer fascinerend.

Nu vele, vele jaren later kwam een vrouw in beeld waar het Leven diep de sporen had nagelaten. Ze zag er uit als een Hollandse huisvrouw die er niets meer aan deed. Maar wat een geweldige, authentieke vrouw. Zij die amper het provoceren had uitgevonden [ik herken ze], provoceerde op een geweldige manier door juist het publiek te wijzen op haar onvolkomenheden. Ze zette haar bril af om de camera in te laten zoomen op haar wallen onder de ogen " Feestje gehad, het was nogal laat",  Ze zei dat ze slecht kon staan: " ik heb een scoleose-been hè, daarbij is het ene been langer dan het andere".  Ze moest haar boek presenteren en had absoluut geen zin in de aandacht van de pers. Ze moest te vroeg op en het bier wat ze dronk maakte haar alleen maar moe.In een dure hotelkamer lag ze uitgeteld in  bed, niet van plan de diva te spelen, met sokken aan . Ze zag er niet uit en het interesseerde haar geen barst. Wat heerlijk voor haar dacht ik, dat ze zo ver is.

Op één of andere make-up partij in het Gooi, zag ik het icoon van de plastische chirurgie Marijke Helwegen , die druk bezig is met het uitstel van de executie. Sylvia liet duidelijk merken dat ze geen zin had in de partij, en waarschijnlijk waren er meer, maar in andere fase daarvoor laat je dat dus niet duidelijk merken.

Wat heerlijk in deze levensfase dat je jezelf kan zijn en dat dan ook accepteert. Zij heeft bagage genoeg om voor haar zelf uit te komen en te staan. In Nederland" is de norm het "maaiveld" en alles wat daaronder en daarboven uitsteekt wordt afgehakt. Types als Sylvia zal het een wordt wezen, fantastisch.

 Deze knuffels van hondenlijke bloede zijn de kinderen van Zazie en Cézanne. Ze zijn prachtig en gezond. Het kleintje wat op leven en dood heeft moeten vechten is er nu dankzij de dierenarts er goed aan toe. Over een paar weken ga ik naar de hondjes kijken en heb voor de mama een etensbak met naam erop gemaakt.

Sommige cursisten [er valt hun niets meer te leren], zitten al 10 jaar bij mij en hebben besloten nooit meer weg te gaan. Geleidelijk aan zijn wij allemaal Oma's en Opa's geworden met de 70tiger jaren als ferme basis voor verzet en eigen mening hebben. Om te zeggen dat men zodra men binnen is, gaat werken om de klok geen kans te geven, neen. Tiendekind is meer een soort werkplaats geworden, waar men kan werken als men wil en er wordt niet zo nauw gekeken. Het houvast wat wij gaan krijgen is dat we Tiendekind gaan inrichten als "Het Rosa Spier-huis van het Noorden" . Voor de gezelligheid [hete zomers]zijn wij op het idee gekomen om een leuk terrasje te maken van stenen en daar leuke bankjes te plaatsen. Een deel van de groep is enkele weken geleden begonnen om de eerste aanzet te geven aan het terras. Alleen waren zij in "no time" door de stenen heen.

 Een lieve cursiste bood een lading stenen aan. waar wij intens dankbaar voor zijn. Gisteren was ik vroeg in Tiendekind en opeens meldde een aardige man zich met de mededeling dat hij een partijtje stenen had , en " waar moet ik het storten"? Ik wees hem een plaats aan en hij draaide zich om en zei in het voorbijgaan: "het is wel een hele vrachtauto vol". Voordat ik iets wilde zeggen werd een grote vrachtauto het veldje opgedraaid, de laadklep ging open  en fffffrrrroooom, met donderend geweld vlogen [volgens mij] duizend stenen naar beneden. "Och jé" bracht ik tegen de poes uit, die van schrik onder de tafel was gesprongen.

Ik begon maar stuk voor stuk de stenen tegen de muur te stapelen [je moet beginnen!!]. Gelukkig kregen we versterking van de andere Rosa Spierders. Wat zijn we er blij mee, en wat zal het een mooi terras worden. Jammer dat ik geen fototoestel mee had.

Lees verder...

Mijn oudste dochter Laura is in Engeland voorzitter van een door het Ministerie van Volksgezondheid opgerichte stichting die zich bezig houdt met eicel- en spermadonatie. Zij is zelf ook donor geweest van eicellen om daarmede onvruchtbare paren te helpen. In Engeland is zo'n daad louter liefdadigheid en idealisme, want je wordt er niet voor betaald, maar je moet zelf hormoonkuren en pijnlijk onderzoek doorstaan om te kunnen doneren.

Afgelopen jaren is zij vaak op de Britse televisie geweest als spreekbuis van de Minister. Eén en  ander had te maken omdat de anonimiteit van de donoren opgeheven ging worden. Laura heeft zich vooral bezig gehouden met statistieken en de inhoudelijke kant van "wat te doen als na zoveel jaren een kind aan je deur klopt". De medische kant heeft ze aan zich voorbij laten gaan, dat werd gedaan door de vele gynaecologen . Het spreekt vanzelf dat ze ferme debatten heeft gevoerd op radio en BBC met ethici en tegenstanders.

Gisteren belde ze me op dat er een uitspraak is gedaan over het wel of niet toestaan van het verkrijgen van eicellen voor stamcelonderzoek. Dit heeft natuurlijk consequenties omdat het er van zal afhangen of stamcelonderzoek wel of niet zou kunnen doorgaan in Engeland en sowieso een toekomst heeft. Zij weet dat ik een voorstander ben van stamcelonderzoek omdat daarbij vele ziektes bestreden kunnen worden, o.a. Parkinson.

Gisteren is zij door het Ministerie van Volksgezondheid naar voren geschoven om haar zegje te doen en door de jarenlange [autonome] mediatraining is zij verschenen op GMTV, Sky News, BBC en de radio-programma's van de BBC. De debatten die zij voert zijn o.a. met wetenschappers en aangezien deze discussie al jaren lang bezig is en zij nog steeds gevraagd wordt, ga ik van het standpunt uit dat zij het goed doet.

Of zoals ze wel eens zegt: "Wie had nou kunnen denken dat een Helders meisje in Engeland een woordvoerster is geworden van de Minister van Volksgezondheid?"

Ik dus wel.

Gisteravond laat zag ik bij het programma Pauw en Witteman een opmerkelijk interview met Bram Moszkowicz, de nu verguisde strafpleiter. De ondervraging van de journalisten was zo scherp en "to the point" dat het mij opviel dat Moszkowicz om zich te verdedigen zich omhulde in een juridische conversatie.Als hem een vraag werd gesteld zei hij niet ja of neen, maar beantwoordde hij het zo cryptisch dat je eigenlijk alle kanten met zijn antwoord op kon. Afgelopen dagen werd het door journalisten, collega's en officieren van justitie verweten dat hij tè joyeus was, tè amicaal , tè persgericht was. Zijn pakken waren allemaal te veel op maat, en zijn kapper ging iets te zorgvuldig om met zijn gestileerde lokken.

Ik kan het mij allemaal wel voorstellen dat dit beeld naar de buitenwereld toe soms irritaties opwekt bij kennelijk minder bedeelden, alhoewel ik ook het idee heb dat het hoort bij de imago van de strafpleiter.

Ik had het een tijdje geleden met mijn succesvolle dochter over, dat ik mij in vroeger tijden ook altijd moest inhouden en mijzelf moest degraderen tot een grijs muisje om toen "in de smaak te vallen" . En dat deed je eigenlijk alleen maar om roddel en verhalen te voorkomen omdat je 4 kinderen had. Heel raar dat de mensen meer met mijn uiterlijk bezig waren, dan dat ik er zelf mee bezig was. Het kwam mij ook buitengewoon goed uit om bij tijd en wijle de soort debiel te spelen, want al te intelligent en bijdehand voor een vrouw is ook niet om trots op te zijn.

Het is typisch Hollands om van mensen zoals een soort Adje [hulp van Paul de Leeuw] een nationale held te maken ["hij is zo lekker gewoon"] Het maaiveld is ook typisch zo'n norm waar je als je verstandig bent niet boven uit moet steken. Ik had verleerd om te praten over mijn goed-uitziende kinderen, die later nog succesvol werden ook nog. Het schijnt mensen te steken dat ik niet onder stoelen of banken steek dat ik prachtige kleinkinderen en honden heb waar in de laatste categorie één zelfs wereldkampioen is.

 Gelukkig ga je de leeftijd krijgen dat je lak hebt aan dingen, bovendien kan ik met een fijn gevoel zeggen dat ik steengoeie mensen om mij heen heb, waar ik mijzelf kan zijn. Dus ik ga mij niet meer inhouden om de mensen te plezieren en ik kan zeggen dat dat een heerlijk gevoel is.

Bram M. is helaas nog in de situatie dat hij zichzelf moet verdedigen en hij voelt zich er miserabel onder. Het zal wel wennen Bram!!

Piet heeft zich afgelopen tijden diverse keren afgevraagd of de band die hij met mijn oudste kleinzoon Thijs in elk geval "had" nog steeds in tact is. Vanaf baby trok Thijs altijd naar Piet, wilde altijd bij hem op schoot zitten en toen hij ietsje groter werd leerde hij veel over de natuur van deze Opa die boerenzoon is. Inmiddels is Thijs dus al bijna 10 en Opa voelde de bui al hangen. Ze hadden elkaar al een tijd niet gezien, want Thijs woont in Napels en bovendien beginnen jongens van die leeftijd per definitie zich af te zetten tegen grootouders in de eerste plaats [dit alles volgens Piet].

Niets is minder waar, er hoeft maar een kleine aanleiding te zijn om op zijn schoot te zitten of pal naast hem, of Thijs doet het. Gisteren keek ik naar de twee. Tegen elkaar aangeperst! Thijs was bekaf en dreigde in slaap te vallen, Piet verroerde zich niet. Te bang dat Thijs weg zou gaan , hij straalde alleen.

Als uit 5 landen familie komt, iedereen het oergezellig vindt en Piet en ik nog steeds niet moe zijn, is het een grandioos feest geweest. Wat fijn dat ons beider families elkaar zo goed hebben leren kennen. Zoals Piet zei: " Het is één van de gelukkigste dagen van mijn leven" .

Hij is al bezig geweest met zijn vak, kleindochter Sophie heeft of teveel gegeten, of  is te vermoeid. In elk geval is zij ziek en heeft buikpijn. Gelukkig heeft iedereen een veilig gevoel dat Opa in de buurt is.

Het ligt niet in mijn aard mensen de grond in te boren en tijdens mijn politieke belevingen heb ik zeer geleerd om op basis van conscensus resultaten te boeken. De weinige toeschietelijkheid van de Kooikervereniging en tijde van de "cataract" toestand [en waarmee overigens de club 2 prachtige dekreuen heeft laten schieten], heeft de factor bestuurlijk haantjesgedrag en zeker vermeende "macht" , een nieuw licht op zich doen werpen. Zeer tegen de regels in handelt het bestuur van de club in een soort familieverband . [vader voorzitter-dochter redactie-moeder bij nestbemiddeling]. Het zijn dingen die niet mogen en moeten.Afgelopen dagen heeft het drama zich voorgedaan dat 2 pupjes van Cézanne zijn overleden omdat de [onervaren] fokster z.g. begeleid wed door de fokster van haar hond [de dochter en moeder van de club]. Volgens de eigenaresse van de moederhond heeft één van de twee een verkeerd merk voeding laten bestellen[kopen], waar op de gebruiksaanwijzing tevens de verkeerde dosering stond. Verder is er niet geadiseerd om bij de geboorte een dierenarts te laten komen [moeder is tamelijk oud voor een eerste nestje] Volgens de eigen beschrijving van de dochter is er druk overleg geweest.

Het trieste doet zich dus voor dat er dus wel 2 puppen dood zijn! Op de website van de club is dus een andere versie komen te staan. De eigenaresse van het teefje is razend en verdrietig, ik ben verdrietig, Uiteindelijk is het Cézanne's kind. En de enige hoop heb ik dat de mensen een beetje kunnen voelen hoe het is om kritiek [en voor ons toen onterechte]op je bord te krijgen.

Morgen komen al de eerste gasten, Piets kinderen uit Duitsland. Zaterdag is de familie-reunie waar wij ons zo erg op verheugd hebben. Uit 5 landen komt familie en ze hebben het er allemaal voor over om bij ons te zijn om in de eerste plaats Piets verjaardag te vieren.

Afgelopen maandag was ik bij mijn moeder en zei haar dat het toch fantastisch moet zijn om haar grote familie te zien, Niet alleen de "eerste-graads" , maar ook neven en nichten en mensen waarvan wij vermoeden dat ze aangetrouwd zijn. m.a.w. er komen ongeveer 90 mensen die zaterdag in het Fort Kijkduin,[waar ik ooit één van de eerste rondleiders was], weer lekker tegen elkaar kunnen aankletsen.

Voorlopig heb ik mij bezig gehouden met de logistiek voor de mensen die de dag erna bij ons komen lunchen en weer eten, de logé's [de familie uit Italië], diverse wassen gedraaid, alle glazen in de afwasmachine gegooid [met spoelglans], de bedden opgemaakt en gepoetst en geboend [alsof ze het zal opvallen]. En dit allemaal tussen de bedrijven door, want....

mijn werk gaat door, de verbouwing in tiendekind is ook niet zonder slag of stoot voorbijgegaan, de cursisten hebben hun aandacht nodig [alsof er niets verder gebeurt]. Zo ook de honden, de poes, mijn gedachten over het nieuwe nest van Cézanne, en vanavond ikzelf.

Ik ga dan ook vroeg naar bed.

Zonet belde de eigenaresse van Zazie op dat haar kleinste hondje het had overleefd. Danzij de dierenarts die werd ingeschakeld om naar het kleintje te kijken. Hij stond voor een raadsel waarom het kleintje wat op bijvoeding leefde, omdat zij niet van de moeder wilde of kon drinken, nog steeds zo klein was en er zo slecht aan toe. Op advies van haar fokster had ze het beestje voeding gegeven van een merk, wat volgens de dierenarts absoluut fout was. Ook de dosering was veel te laag. Het kleintje is bijna omgekomen van de ondervoeding. Maar het meest erge is dat de overleden hondjes gered hadden kunnen worden als er een andere voeding was gegeven. Het maakt me kwaad en verdrietig.

Als 2 hondjes elkaar ontmoetten en een gearrangeerd huwelijk moeten ondergaan, al is het maar voor een half uurtje, hoop je als eigenaar dat er gezonde, mooie hondjes uit voortkomen. In het laatste geval vonden beide hondjes elkaar zo vreselijk leuk, dat zelfs nu nog Cézanne blij verrast opkijkt als je, met een beetje opruiende stem "Zazie" roept.

Het is eigenlijk maar 1 keer voorgekomen dat uit Cézanne's nest een hondje overleed. Bij het laatste nest van Zazie en Cézanne zijn 2 hondjes overleden. Ik hoorde dit enkele dagen nadat ik blij verrast was dat er 6 hondjes waren geboren. Toen Piet en ik het hoorden waren wij toch verdrietig, ondanks dat je de hondjes nooit hebt gezien. Uiteindelijk zijn het kinderen van Cézanne.

 Het waren er dus in wezen 8. Hij heeft over het algemeen grote nesten gehad. Gezonde boy!

De fokster sprak ik eergisteren en zij was druk doende om nog een kleintje in leven te houden. Een spannende tijd voor haar en voor ons.

Gistermorgen  toen het nog een beetje schemerig ,was zag ik op de wandeling in het bospad langs de duinen uit de verte een man naderen. Toen hij mij zag spreidde hij zijn armen open en aangezien het een verlaten stuk is, schoot mij als eerste binnen : "O God een potloodventer". Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het Martien was. Martien is een opmerkelijk figuur, had een dierenspeciaalzaak in de binnenstad, nam het  begrip heel ruim en nam het niet zo nauw met de bestrijding van knaagdieren. Hij heeft veel processen aan zijn broek gehad, tot aan de Raad van State toe, uiteindelijk heeft hij het rattenparadijs verkocht en ging rustig op het golfcomplex in J'Dorp wonen.

Zijn moeder kwam uit Schagerbrug en was een dorps- en leeftijdgenoot van Piet. Oorspronkelijk was de dierenspeciaalzaak van de ouders, maar toen die overleden moest Martien het doen [elke keer als ik in de winkel was zei de moeder tegen mij : "Martien heeft wel HBS-B"]. Moeder was een reuze kwek en wist alles van Den Helder en de inwoners. De wijk waar de winkel stond en waar zij woonden heet de "Pilo", een wijk waar vissers woonden. Als er niet gevist werd, hingen de vissers op straat met een shaggie uit de mond, de wereld te verbeteren. En iedereen werd besproken.

Martien, was zo vroeg op omdat hij had besloten aan sport te doen. Hij was dus heel blij om mij te zien, informeert altijd naar "de dokter" [bekend figuur in de Pilo] en heeft ons tig- keer uitgenodigd om bij hem langs te komen ["ja dat doen we!!"] en hebben het vervolgens te druk met ons eigen leven.

Hij gaf mij weer een hand en zei uit de grond van zijn hart: "Wij zijn zo dankbaar dat U zo goed voor de dokter zorgt, hij was altijd zo fantastisch voor onze mensen". Toen ik het Piet vertelde straalde hij van oor tot oor.

Gisteren kreeg ik het bericht dat Cézanne vader is geworden van 3 reutjes en 3 teefjes. Moeder heet Zazie en woont in Amsterdam. Toen ze elkaar leerden kennen waren ze tegelijk heel dol op elkaar. Over een paar weken ga ik naar de kleintjes kijken, Cézanne is altijd nieuwsgierig.

Tijdens het gehamer en gezaag gisteren kwam een dame schilderijen bekijken van Piet van Oosterum. Ze was in de zomer al eerder geweest en ik herkende haar terstond omdat ze er zo chique uitzag [het weer gisteren leende zich niet echt voor een chique outfit]. Ik stond in de tussenkämer bij de aquarellen, toen zij mij verlegen aankeek en zei:

"Tijden geleden las ik een interview in het Noordhollands Dagblad met U en een zinsnede is mij zo bij gebleven. U had het over de Eenvoud van de Aristocratie , en dat is zo waar".

Ik keek haar aan, dacht na en constateerde dat ik dat nooit gezegd kon hebben. waar sloeg dat op? Toen ze weg was herinnerde ik mij , omdat voor mij wel zo is, dat ik het heb gehad over de Aristocratie van de Eenvoud. En mijn fascinatie daarvoor. Ik wil niet zeggen dat het tegengestelde begrippen zijn, maar het één heeft niets met het ander te maken.

Zo komen de misverstanden in de wereld.