Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Gisteren las ik in een overlijdensadvertentie dat Koosje K. is overleden. Ik denk dat ik haar ak zeker 15 jaar niet heb gezien. Zij was lerares Engels aan een Scholengemeenschap in Den Helder. Mede door haar inzet slaagde mijn zoon Serge met vlag en wimpel voor zijn VWO-examen. Niet voor Engels, maar wel met zo'n hoog cijfer voor Engels dat hij daarmee de rest van de vakken kon compenseren. Ik weet dat Koosje hem bijles gaf om hem zover te laten komen. Hij zat op die scholengemeenschap omdat hij op de middelbare school waar hij zo lang had opgezeten, weg moest omdat hij was blijven zitten. De enige die nog op die school zat was tweelingbroer Ian. Koosje had dus een bijzondere band met Serge en was ook zo vreselijk blij dat hij slaagde.

Enkele dagen later kwam ik Koosje tegen, ik was vergezeld door Ian die Koosje dus niet kende en Koosje wist kennelijk niet af van het bestaan van een tweelingbroer. Koosje groette mij en Ian, Ian was druk bezig met andere dingen en groette haar niet terug .

 Zij vertelde met verdriet haar teleurstelling over deze ondankbare leerling aan een vriend van mij die ook leraar was. Ik heb Koosje een brief geschreven om haar de situatie uit te leggen.

Eén van deze twee is sinds kort te zien op een spot op de televisie. Ik mocht het aan niemand zeggen , hij zelf schaamt zich er dood om [het is niet het soort reclame waar hij voor staat]. Maar het punt is dat ik er al een paar keer om ben gebeld "Of het klopt dat Serge op televisie is geweest"? Voor zijn gerusstelling : er is nog geen kritiek op geleverd, Serge.

Hij vertelde mij laatst dat hij er nooit op is aangesproken als hij te zien is geweest in een tijdschrift of brochure. Wel zijn tweelingbroer, die er meestal niets mee te maken wil hebben. En omdat zij in verschillende steden wonen en de mensen de combinatie nog niet kennen, is het logisch dat er enige verwarring ontstaat. Na de televisiereclame hoopt Serge nogmaals dat zijn broer er op wordt aangesproken. Wat maakt het uit, zo slecht was de reclame ook niet.

Afgelopen dagen was het weer zeer genieten van een kind in huis, in dit geval schoonkind. Langdurig tafelen, veel kletsen, veel eten, snoepen, wijntjes drinken, huishouden verslonsen, dingen niet doen die eigenlijk zouden moeten gebeuren. Jammer dat hij morgen weer weg gaat. Zal me wat worden Peer als jullie over een paar maanden weer terug komen en enkele honderden meters van ons af wonen.

Het Uitvaartcentrum in onze stad gaat zeer uitbreiden, ik ben er wel een keer of wat geweest om afscheid van iemand te nemen en was dan vervolgens blij als ik weer thuis was. Verleden week belde een vriendin van mij op die de PR voor het uitvaartcentrum verzorgt en zij begon het gesprek al "het is misschien een beetje luguber en staat je hoofd er niet naar" ... Waar het om ging is dat zij me wilde vragen om samen met haar een project te maken over doodskisten. Het Uitvaartcentrum wil bij de opening een tentoonstelling houden over anders-dan -anders doodskisten. Ondertussen ken ik al zoveel mensen die met kunst of ambacht bezig zijn dat ik de vraag niet eens luguber vond, maar heel interesant. Door de telefoon gingen wij het rijtje af van mogelijkheden, en dan niet eens dat wij personen in gedachten hadden, maar meer de creativiteitsvormen.

Ik attendeerde haar op een winkel in de buurt die artikelen verkoopt vanuit het creativiteitsdeel van het instituut voor verstandelijk gehandicapten.In de winkel zelf is een afdeling waar stoffen geweven en verwerkt worden. Op het immense terrein zelf is een kaarsenmakerij, pottenbakkerij en atelier waar veel en leuk geschilderd wordt. Vanmiddag zijn wij eerst naar de winkel gegaan, waar dus de stoffen verwerkt worden. Het creatieve deel van mijn geest was razend enthousiast, want wat ik zag was zo mooi en zo kunstzinnig. Van geperst papier en stof waren prachtige guirlandes gemaakt, waar je zo een kist mee kan inpakken. Daarna gingen wij naar het terrein zelf,  waar elke kunstenaar met gebrek aan werkruimte,  jaloers van kan worden.

Wij spraken de coordinator/teamleider die niets lugubers aan het plan vond en ogenblikkelijk aantekeningen maakte en "het wel zag zitten". Ze vertelde ook dat het haar niets zou verbazen als het plan weerklank zou vinden bij de "clienten".

Ik ben benieuwd en stel mij er veel van voor. Af en toe maak ik wel eens urnen, waar de mensen heel blij mee zijn. Het kost mij moeite, zeker als het voor kinderen gaat. Gelukkig is dit project voor een tentoonstelling en ik denk dat ik er minder moeite mee zal hebben. Wat een rare baan heb ik toch.

Morgen is mijn man Piet jarig, 90 wordt hij. Wat een leeftijd, hij is er zelf verbaasd over. Wat kan ik hem benijden dat hij zo oud is , zich zo goed voelt en nog steeds zo happy is. Waar schuilt het geheim in? en dat is iets wat ik mij afgelopen jaren zo heb afgevraagd. Hij heeft een schitterende carrière gehad als huisarts, erg geliefd bij zijn patienten geweest en nog. Als ik zaterdagmorgen met hem naar de markt ga wordt hij altijd staande gehouden door "zijn" mensen, "dokter wat missen we U" is vaak wat de mensen tegen hem zeggen en dat moet toch een fantastisch gevoel geven.

In de familie en bij vrienden is hij nog steeds een vraagbaak, of het nu gaat om economische zaken, politiek, sport of wetenschap. Hij weet het en voelt zich altijd au serieux genomen. Hij is nog steeds geinteresseerd in alles en alhoewel zijn zicht buitengewoon slecht is heeft hij de moed niet laten zakken. Als ik hem zo 's morgens zie een beetje stuntend met een altijd vieze loupe en een brilletje van fl. 7,50 [vast gekocht bij een tankstation of zo] en zich probeert op de hoogte te houden van het wereldnieuws, dan bedenk ik mij altijd dat dit ook iets is waar je je geest scherp bij kan houden. En wat moet het negatief uitpakken voor iemand die Holland heeft meegemaakt toen er nog amper of geen electriciteit was, één keer per jaar een moord werd gepleegd en je de achterdeur kon laten openstaan.

Hij wandelt per dag zeker 4 km met de honden, hijzelf houdt het er op dat dit zijn spieren soepel houdt. Hij helpt mij met de tuin doen en met zijn slechte zicht kan het wel eens voorkomen dat hij het onkruid laat staan en de goede planten gaat wieden. Ik kan mij niet herinneren dat ik er ooit door geirriteerd was. 2 maal per jaar gaan wij met de camper weg en dat is vaak echt kamperen. Hij vindt het machtig en verheugt zich nu al op het voorjaar dat wij weer voor langere tijd weg kunnen.

Hij is iemand die het ouderwetse aanhangt, een natuurmens. Ik kook zoals men vroeger kookte, Niets uit het pakje, niets uit het schap van de diepvries ["want daar zit zo'n troep in met al die chemische toevoegingen"]. Als boerenzoon verbaast hij zich dagelijks over de natuur en zeker nu, nu de opwarming van de aarde zo'n belangstelling heeft, laat hij zich op de hoogte houden van de invloeden van CO2, zonnevlekken, veranderende ellipsen om de zon door veranderende cycli.

Al met al dit lijkt allemaal op een liefdesverklaring, en dat is ook zo. Wat een gigant!!! 

"Zullen we vanavond uit eten gaan" vroeg ik mijn schoonzoon. Ik had er enorm veel zin in om met z'n drieen naar een goed restaurant te gaan dicht in de buurt. Ik vond dat ik in elk geval er recht op had omdat de laatste tijden druk en enerverend waren. Ik verheugde mij er de hele dag op en tegen een uur of zes stond ik mij enthousiast op te tutten en te bewolken met Mitsouko van Guerlain. Piet zou "even" nog de honden uit laten. Een tijd later kwam hij zonder honden thuis. De heren waren gevlogen op zoek naar dames die hun spoor van willigheid hadden achtergelaten. Na drie kwartier kwam Cézanne thuis, zeer schuldbewust. Maar Finn was in geen velden of wegen te bekennen. Meestal ga ik met de auto zoeken, alhoewel we aan een gigantisch losloopgebied wonen en het niet zo veek kwaad kan als de heren weg zijn, maar leuk vind ik het niet. Finn was niet te vinden.

Gelukkig had ik geen tafel besproken en na twee uur verkondigde ik dat ik wel wat  van de Italiaan zou gaan halen. Het eten is heerlijk, maar ik had mij er ietwat anders bij voorgesteld. "Als wij nou ruim van te voren gaan zoeken en op de tijd bij de Tialiaan zijn om het op te halen, dan heb ik tenminste het gevoel dat wij op zoek zijn", zei ik Piet Om half acht gingen wij verder met onze zoekactie en besloten naar een plaats te gaan waar ik op dat moment niet had gezocht.Een verlaten pad tegen de duinen aan gescheiden door een sloot van een bungalowpark. Het is er zo donker dat ik mijn grote licht op had. En ja daar zag ik Finn, kennelijk herkende hij het geluid van de auto. Terug moesten wij, naar het bungalowpark en hij was er niet te zien. Wij liepen er door verlaten tuinen, roepend, in de handen klappend ,maar Finn leek in rook opgelost.

Wij besloten, via de Italiaan naar huis te gaan. Het eten was heerlijk, dat wel. Na een half uur meldde een blafje dat hij thuis was gekomen. Wat waren we blij. Maar ons gezellig avondje uit, moeten we maar uitstellen.

Ik denk dat hij adelborst was toen hij voor het eerst bij ons over de vloer kwam. Een verdrietige onrust had ik al bij dochter Barbara opgemerkt en jawel enkele dagen later, tijdens een wandeling door de duinen vertelde zij dat ze verliefd was geworden op de held van de hockeyclub. Ik zie hem nog komen, piepjong, een onervaren jongeling maar zeer bewust van zichzelf. Voor hem was het een cultuurschok om in onze "vrijgevochten" familie te komen, het was een schok maar na heel korte tijd wennen vond hij het heerlijk. Hij was een kind aan huis, als zovelen in die tijd. hij werd huisgenoot en toen gewoon kind van mij. Dit is allemaal zeker wel 23 jaar geleden. Hij en Barbara trouwden, kregen kinderen en zijn nog steeds even dol op elkaar. Hij heeft in Amerika gestudeerd en nu wonen ze nog even in Napels.

Ik schrijf dit allemaal omdat hij een klein weekje bij ons logeert. Vanmorgen moest hij vroeg op en ik voelde me happy omdat er weer een kind in huis is. Aan de ontbijttafel [ongewassen, mijn haren alle kanten op, alsof ik een zware ziekte onder de leden heb en het doodnormaal vinden omdat het toch familie is] kletsen over alles en nog wat [vroeger had hij een ochtendhumeur, zullen de kinderen er wel uitgemept hebben] en dan nog even nog een verhaal..."o jé ik kom te laat" .

Dit is nou echt luxe!!!

Vandaag en gisteren waren wij bij mijn moeder. Toen ik het tuinpad opliep wist de familie dat ik "iets" aan mijn rug had, hoe erg je je best ook doet om het niet te laten merken.

Enkele jaren geleden heeft mijn zuster José een opleiding gevolgd om een bepaald soort massage-behandelingen te geven, een combinatie van drukpunt massage en andere technieken o.a. door het wegmasseren van afvalstoffen. " Ik zal je straks wel helpen" beloofde ze en dat deed ze. Op de één of andere manier weet ze precies waar de pijnen zijn, ze voelt het trouwens ook bij haarzelf. De sessies duren niet lang, maar gisteren heeftze een stuk of drie sessies van 10 minuten gegeven. "Joos, het is wonderlijk maar waar, het doet me een stuk minder pijn" zei ik, voor dat ik ging slapen. Vandaag gaf ze mij nog een laatste sessie en ik heb nergens meer last van.... Knap hoor José, hartstikke bedankt. Dat we beiden met onze handen werken, wel leuk en wie had dat vroeger gedacht.

Soms is je oog groter dan je maag en in mijn vak is soms het oog groter dan je spierkracht. Ik heb een achterstand weg te werken in mijn draaiproductie. De tentoonstelling met Piet van Oosterum loopt goed en ik heb het druk met geinteresseerde bezoekers, aan mijn eigen werk kan ik niet veel beginnen.

Gisteren, waarschijnlijk door het weer, zag het er niet naar uit dat veel mensen zouden komen. Meestal draai ik de dingen die ik moet doen, zoals opdrachten en daarna ga ik dingen maken die ik al lang van plan was. Ik was een giga vaas van plan te maken en alles werkte mee. Een grote bonk klei gooide ik op de draaischijf, meestal dat mannen deze formaten kunnen maken en geen vrouwen die al een tijd niet hebben gewerkt. Er is veel spierkracht voor nodig en aangezien ik die wel bezit, zou het een fluitje van een cent zijn. Ik weet niet wat er gebeurde, een snerpende  pijnscheut schoot in de onderkant van mijn rug....auauauau! Op dat moment ging het nog wel, 's avonds deed alles pijn. Spit!! en vooral een gewricht wat dik is en pijn doet.

In kan weinig en moet van alles. Toch vanmorgen met de hondjes gefietst [viel mee], boodschappen gedaan [zware tas- morgen komt mijn schoonzoon logeren], de gebruikelijke huishoudklussen, Alpo en straks nog met de camper kamperen.

Het is allemaal leuk, dus ik denk dat het morgen over is.

 Piet, Finn en Cézanne, geschilderd door Piet van Oosterum

Piet S. neemt altijd de laatste wandeling met de honden voor zijn rekening. Ik ben er blij mee, het is net dat laatste stukje puf wat ik mis. Hij gaat niet te lang en ik houd het in de gaten omdat zijn zicht slecht is Hij blijft nooit langer dan 5 minuten weg, de honden kunnen hun laatste plassen doen.  Gisteren begon de storm hier nog meer aan te trekken en als een zuidwester storm aan land komt, is het wel hier, aan de zijkant van ons huis waar je de duinen kunt zien. Piet bleef weg en ik keek uit het raam om hem het pad te zien opwandelen.Geen Piet, wel Finn. Finn blijft altijd bij hem en dat was ik niet gewend. Bange voorgevoelens besloten mij om hem te gaan zoeken. Piet en Cézanne waren niet te vinden.

Toen ik naar huis wilde gaan om een lantaarn te halen kwamen beide doodgemoedereerd aanwandelen. "Hé  wat doe jij hier"? vroeg Piet. Toen ik hem uitlegde dat ik hem was gaan zoeken omdat hij zo lang wegbleef, zei hij dat hij , omdat er zoveel wind stond, een andere route had genomen. Finn was naar huis gelopen, omdat hij daar geen zin in had.

                                                  

Gisteren hield voor mijn clubje een leuke vrouw een lezing over gevaarlijke transporten in het luchtruim. Zij was zoveel jaar geleden voorzitter van de commissie belast met gevaarlijke stoffen voor de enquete/commissie Bijlmermeerramp. Zij houdt zich nog steeds bezig met dit onderwerp, waar je af en toe maar bij stilstaat. Zij verbaast zich erover wat mensen allemaal in hun koffer gooien, verwachtend dat het in de boodschappentas nooit voor gevaren heeft gezorgd ,dus hoog in de lucht ook niet. Mensen die een tweede huisje in Turkije hebben, gooien hun koffers vol met schoonmaakmiddelen van de ergste agressieve soort bijvoorbeeld. Zij vertelde dat enkele maanden geleden een oproep in de kranten werd gedaan om batterijen van Dell en Sony computers terug te geven. Oorzaak was een transportvliegtuig dat neergestort was door de bagage, in dit geval de batterijen van de computers.

Met de grootst mogelijke omzichtigheid worden aan de hand van paklijsten en steekproeven gevaarlijke stoffen vervoerd. Voor zover ik haar begrepen heb is sjoemelen met de transporten bijna onmogelijk, omdat bij elk transport behalve de officials van de luchtvaartmaatschappij, ook ambtenaren van de ministeries keuren of alles wel goed gaat. Onze eigen luchtvaartmaatschappij vervoert dus, naar ik heb begrepen geen transporten met radio/actieve materialen. Merkwaardig dat deze transporten over de weg gaan naar het buitenland om daar met minder kritische maatschappijen vervoerd  te gaan worden. En zoals zij haar lezing begon, het gevaarlijkste transport is de route van huis naar het vliegveld

Vandaag zag ik op het nieuws dat een Italiaanse journalist "undercover"  als schoonmaker in het grootste Italiaans ziekenhuis had gewerkt. Wat hij had gezien [en de kijkers dus ook] was een grote troep van radioactief afval, hondenpoep en sigarettenpeuken. Om niet te spreken van de enorme troep.

2 jaar geleden dreigde ik ook in een Italiaans ziekenhuis te belanden toen ik uit een citroenboom in Napels viel. Ik voelde wel dat het er niet al te best uitzag met mijn linkerbeen en voet. De kinderen wilden wel dat ik naar het ziekenhuis ging, maar ik realiseerde mij dat onder een bepaalde grens in Italië [ik geloof ten Zuiden van Rome],je voor een behandeling in Nederland geweigerd kon worden als je daar in een ziekenhuis was behandeld. Goede greep dus. Met de liefdevolle zorgen van de familie heb ik het een week zonder gips kunnen uithouden.

Toen ik terug was in Nederland, werd de vraag wèl gesteld of ik sowieso in een ziekenhuis was geweest. Neen dus. Ik heb daarna dus 6 weken in het gips gezeten om mijn knie en 2 middelvoetsbeentjes op de plaats te krijgen waar ze behoren. Ik vraag me af of ze mij een behandeling geweigerd hadden als ik toch Italiaanse medische behandeling had gekregen.

Bij alle schilderijen die de familie van Piet van Oosterum had gedeponeerd in tiendekind, was o.a. dit halfnaakte meisje. Er waren zoveel naakten bij dat ik niet op de details had gelet toen ik de boel aan het ordenen was.

De eerste keer dat ik te horen kreeg dat dit naakt wel heel veel op mijn dochter Laura leek, was notabene van een ex-schoonmoeder van haar waar ik goed bevriend mee ben. Ik ken Laura's reacties en bovendien woont zij in Engeland, dus ik had het moeten weten als het wel zo was dat zij voor Piet had geposeerd. Elke keer als ik dit schilderij zag, schoot ik in de lach. Jeetje die kop alleen al.

Enkele weken geleden was Laura hier en ik vertelde haar dit verhaal en alhoewel zij dingen met behoorlijk veel korrels zout neemt, was zij toch wel geinteresseerd wie dat onbekende evenbeeld wel was en of Zij het ook wel zou vinden lijken.Laura was verbijsterd toen ze het naakt zag, "verdomd Mam ,je hebt gelijk[Ïk moest  er wel aan toevoegen dat Laura een ietsje frelere indruk maakt]

Deze foto heeft zij zelf genomen en haar man laten zien. Het is allemaal opmerkelijk. De familie heeft het schilderij gekocht. Toch wel raar iets te kopen wat ontzettend veel op jezelf lijkt, maar je bent het niet.

Dit stukje vond ik vanmorgen toen ik aan het opruimen was. En met de hand op mijn hart kan ik zeggen dat ik mij nergens van bewust ben!! Allemaal heel lang geleden.

Openingstijden galerie: woensdag t/m vrijdag van 14.00 tot 16.00 uur