Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Windkracht 10 beukt op ons huis. Ik heb net de honden uitgelaten en ik voelde mij net Mary Poppins. Gelukkig stormt het zo erg dat er geen rotjes worden afgestoken op dit moment. Mijn zorgen gaan wel uit naar tiendekind, wat het altijd doet als het zo stormt. Het staat midden op het land vlak bij de zee. Ik hoop dat kat Alpo stormbestendig zal zijn, ik denk dat hij al zoveel gewend is dat de wind hem daar binnen in zijn heerlijk kooitje, als muziek in de oren moet klinken. Ik zal morgen kijken en verdere schade opnemen. Wordt vervolgd.

Vandaag kreeg ik op tiendekind 5 van de 8 kleinkinderen op bezoek . Eens in de zoveel tijd bestaat er kennelijk een behoefte bij hun om weer eens te kijken wat die rare grootmoeder allemaal zo doet. Collega Ank, heeft natuurlijk gezag en leerde de kindjes om een draak van klei te maken. Heel ingespannen waren ze bezig en tot mijn verbazing werd het geen puinzooi. Pas toen Ank klaar was met uitleggen en ik aan de beurt kwam, begon het ouderwets te ontaarden. 3 kleinzonen posteerden zich op mijn draaischijven en probeerden met een oliebol een potje te maken. Ja hoor nog steeds als vanouds. Zoon Ian die ook 2 was toen ik tiendekind begon en toen ook al op dezelfde draaischijf zat, zag zijn jongste zoon stralen en stouten. Alsof er 35 jaar werd teruggedraaid.

Gisteren nam ik Suzanne mee naar tiendekind om ook te kijken naar AanLooPoes Alpo, die wij na zes jaar ontberingen een heerlijk leven hebben kunnen geven in de boerderij Deze verwilderde kat is nu tam geworden. Het heeft veel moeite en geduld gekost na hem twee jaar lang eten gegeven te hebben zonder dat wij hem zagen. Hij beloerde ons ergens vanuit het kreupelhout en ging pas toenadering zoeken toen hij ernstig gewond raakte, hoogstwaarschijnlijk door een landbouwvoertuig. Inmiddels heeft hij een kattenluikje gekregen [nieuwe deur, nieuwe sponning!!] en ook dat kostte geduld om hem zover te krijgen dat hij naar binnen ging. Nu zit hij zo'n beetje de hele dag binnen, vindt het reuze spannend als wij er zijn en bezoekers bekijkt hij vanuit de grote tafel in de werkkamer. Hij heeft zijn vaste plaats in de vensterbank en slaapt daar ook.Als hij zijn eten heeft gehad moet ik hem uitgebreid knuffelen en aaien, eerst was ik de enige, nu laat hij het anderen ook toe.

Suzanne kwam dus gisteren en er ontstond een soort chemie tussen de twee die ik nog niet eerder had gezien bij andere mensen. Zoals ik gisteren al schreef, als zij een dier ziet gaat ze hem uitgebreid onderzoeken. Ik had nooit gedacht dat Alpo dit zomaar toeliet. Wat een moeite heeft het mij gekost om te kijken of hij oormijt had. Kriebelen aan zijn oor vindt hij leuk, maar daar houdt alles mee op. Suzanne kon zelfs in zijn bek kijken! Haar eerste diagnose: hij heeft ooit zijn kaak gebroken, hij heeft een luxatie in de staart en zijn verwonde poot was ook gebroken [maar dat wist ik al]. De wond is prachtig geheeld door de Rescue Cream van Bach. Voor de rest zag hij er prachtig en tevreden uit.

Alpo vond het allemaal prachtig!!! Suzanne schijnt ook iets met paarden te hebben.

Een gekrijs van de honden maakte ons duidelijk dat Suzanne was gearriveerd. De honden zijn gek op haar. Suzanne is Piets kleindochter, dus ook van mij. Zij is dierenarts en haar leven bestaat uit dieren. Jaren geleden heeft zij ooit een vis gereanimeerd, ik bedoel maar. Finn en Cézanne vinden het dus fantastisch als Suzanne bij ons logeert.Zoals Piet het leuk vindt om gratis spreekuur te geven, vindt Suzanne het ook leuk om onze hondjes grondig te onderzoeken op bulten, puisten, oorsmeer en alles waar een hond last van kan hebben. Het is altijd opvallend hoe leuk de honden het vinden en hoe makkelijk ze zich laten onderzoeken. Zelfs Finn, die aan zijn lijf geen polonaise wil hebben, vindt het voor deze ene keer leuk. Hij wil Suzanne zelfs zo graag bezitten, dat Cézanne geen schijn van kans heeft om bij haar te komen. Hij kan op een bepaalde manier kijken, wat voor zichzelf spreekt.

Ooit hebben Suzanne en ik een reddingsactie van haar hond gedaan die heel bijzonder was. Haar hond ,een zware Labrador [dus zwemmer] was in de verkeerde sloot gedoken en zonk naar beneden de modder in. Het bleek een snelwerkend drijfzand te zijn, Suzanne bedacht zich geen moment en sprong de hond Lobo achterna, maar ook zij werd naar beneden gezogen. Ik stond aan de andere kant van de sloot in een bos waar op dat moment niemand was, behalve Piet, de Kooikers en wij. De zware lijn waar de hond aan vast zat werd ,naar ik mij kan herinneren naar mij toe gegooid en aan de andere kant van de lijn was Suzanne die Lobo met zijn kop boven het troebele water hield. Gelukkkig had ik met één voet houvast op een vastere grond, de actie kon beginnen, Wij waren heel koelbloedig en ik wist dat wanneer ik zou gaan het er slecht voor iedereen zou uitzien. "Suzanne als ik tel en bij drie kom dan trek ik uit alle macht en dan trek jij Lobo.` Eén, twee. drie en nog eens één, twee, drie. Mijn voet in de modder werd naar beneden gezogen én, twee. drie tot aan mijn knie lag ik in een brij/achtige pulserende massa. Het werkte, Suzanne kreeg haar grip terug. Voor haar was het moeilijke deel om Lobo in zijn nekvel boven haar macht te trekken. Cézanne had in de tussentijd ook besloten om een handje te helpen en dat was op dat moment niet iets wat wij konden gebruiken.

Het is allemaal goed gekomen. het was allemaal heel bijzonder.

Als er t.z.t. de club opgericht gaat worden voor samenwerkende fokkers van Kooikerhondjes, heeft zich in elk geval één enthousiaste, deskundige dierenarts aangeboden.

Gelukkig kerstfeest, ook namens mijn kleintjes uit Napels

Ik ben langzamerhand zo gewend dat ik of aangesproken wordt op straat of door mensen  in de galerie, die mij vragen hoe het met de dokter is. Vervolgens krijg ik zoveel onbekende verhalen te horen, waaruit in de eerste plaats blijkt hoe geliefd Piet was als arts. "Hij lachte en huilde met zijn patienten", is een zin die zo vaak gebezigd wordt. Hij heeft altijd klaar gestaan voor zijn mensen, soms sliep hij maar een paar uur per nacht, 's morgens was hij precies op tijd op het spreekuur.

Gisteren kwam er een vrouw in de galerie om haar opdracht af te halen. Ze was vergezeld door haar man, die mij vroeg of ik de vrouw van de dokter was. Ja dat was ik, zei ik en wilde naar het vervolg luisteren van zijn vraag. "Mijn moeder viel zo dood neer bij zijn bureau". Stilte. "Ach jé [wat moet je anders zeggen?]. Ik keek hem verschrikt aan, niet gewend aan zo'n verhaal. "Gelukkig was ze al ziek" zei hij, wat bedoelde hij er mee? Was Piet door het oog van de naald gekropen??

Thuisgekomen vroeg ik hem er naar, hij kon het precies herinneren. Ik vroeg hem wat hij had gedaan. Hij vertelde dat het niet zo eenvoudig was, omdat dode lichamen alleen maar vervoerd mogen worden met een lijkwagen. Hij had de ambulance gebeld [het ziekenhuis was 1 minuut van zijn huis] en die kwam direct. De officiële versie heeft in elk geval geluid dat zij op weg naar het ziekenhuis was overleden.

Je maakt toch wat mee in tiendekind.

Vanmorgen deed ik heel vroeg boodschappen om de drukte voor te zijn. Ik had het mis, andere mensen waren op het zelfde idee gekomen, o.a. een opvallend  gezinnetje. Hij, cowboyhoed/ zonnebril, zij lange rok/spijkerjack met een kindje van een jaar of 5, hoogstwaarschijnlijk geboren in een ander continent. Mensen stootten tegen elkaar met de wagen hoog opgeladen met eten, eten en nog eens eten. Het gezinnetje leek enigszins geergerd door de drukte en bij de kassa riep hij luidkeels : "Mensen mijn kerstmaal wordt boerenkool met worst". Ik moest er vreselijk om lachen, omdat zoon Serge hetzelfde had gevraagd.

Op de één of andere manier zijn deze dagen niet de favoriete dagen voor mijn familie, sterker nog mijn kinderen hadden altijd vreselijk de pest aan Kerstmis. Waarschijnlijk omdat er vroeger teveel van hun geeist werd: "Jullie doen wel gezellig hoor!!" En wat altijd gezellig was, dat werd dan een ramp. Ik heb een gezellig familieleven gehad, behalve met Kerstmis want dan had iedereen ruzie met iedereen. De lange tafelsessies vonden de kinderen een ramp ["alweer een gang"] Toen de kerstdiners werden afgeschaft, werd er iets anders verzonnen om toch wel bij elkaar te zijn, maar Gewoon.Een paar jaar geleden vierden wij Kerst met de familie bij Barbara, die [buiten] een barbecue had georganiseerd. Het was koud en oergezellig.

Ook dit jaar willen we graag bij elkaar zijn, maar omdat ik geen zin had in het gedoe vroeg ik iedereen wat ze wilden eten. Serge dus boerenkool [krijgt hij]. Kleindochter Suzanne vond Indisch wel lekker [vandaag al begonnen] en Ian heeft aangekondigd dat hij morgen met familie komt voorproeven van het Indisch [worden wel 4 gerechten]. Vriendin Ellen heb ik het maar niet gevraagd, ik ben nu al bekaf bij de gedachte alleen al.

Vele jaren geleden ben ik mede-oprichter geweest van de Soroptimistclub in Den Helder, een internationale serviceclub [vergelijkbaar met Lions en Rotary]. Het is een club voor vrouwen die een vak hebben. Vele beroepen zijn vertegenwoordigd: een hoteleigenaar, 3 advocaten [wel veel, maar het geeft een veilig gevoel], een dierenarts, een anesthesist, 2 galeriehouders en nog veel meer. De service-gedachte kan af en toe als arrogant worden uitgelegd en ik moet wel eens slikken, maar gelukkig is de houding van de vrouwen allerminst arrogant. Eén keer per jaar beraden wij ons op de projecten waarvoor wij geld inzamelen. Het varieert van een bijdrage aan de nieuwe hospice tot aan een bijdrage aan de slachtoffers van een natuurramp, of iets dergelijks. Veel geld werd altijd bijeen gebracht door een boekenmarkt en een serviesmarkt te organiseren, waar voor niet al te veel geld, boeken en serviezen konden worden gekocht. Al enkele jaren was de kledingbeurs ook een hit. Afgelopen zondag werd dit onderdeel van een kerstmarkt , gehouden in de Schouwburg alhier. De te verkopen kleding moest schoon zijn en niet stuk, en wat enkele jaren geleden als feestkleding werd ingebracht. was het dit jaar "van alles en nog wat" , omdat de feestkleding ook niet zoveel meer in de kasten heeft gehangen na de verkoop van verleden jaar.

 De opbrengst werd voor een groot gedeelte bepaald door de koop van de leden zelf, omdat we geen zin hadden om met het restant weer de zolders op te gaan.

Gisteravond had de club een kerstdiner. waar er natuurlijk over afgelopen zondag werd gesproken en op een goed moment werd de uitwisseling van kleding ter sprake gebracht. "Wie heeft mijn slangenleren tasje"en wie heeft mijn rode jasje" . Het leek wel een soort kwartetspel. In elk geval ben ik een slangenlerentasje van Ciska S, en 2 spijkerrokken van Fredy K. rijker. Ik ben er vreselijk blij mee.

Mijn dochter Laura belde mij zondagavond op dat het "iets later" zou kunnen worden. Het kwam mij allemaal zo bekend voor. Vroeger wachtte ik heel wat uren af, knikkebollend in mijn dustertje, wachtend tot de kinderen thuis kwamen van een feestje of stappartijtjes. Toen ze ouder werden ging ik gewoon naar bed, maar sliep ik heel licht.

Zondag was Laura bij enkele Universiteitsvriendinnen van vroeger, ik ken ze ook nog toen ze amper de pubertijd waren ontgroeid. Nu zijn het veertigers met vette banen, zoals twee van hun  Officier van Justitie, 1 chirurg en zij Laura, buitengewoon geslaagd in zaken voorzitter van een organisatie die zich bezighoudt met vruchtbaarheidsproblemen, stamcelonderzoek enz. Zij woont en werkt in Engeland, is vaak op de televisie te zien en is de woordvoerder van de Minister van Welzijn aldaar. Ze heeft het druk, maar als ze hier is is zij kind. Ze vindt het heerlijk, helaas is ze niet al te vaak hier door al die drukte.

Zondagavond kwam zij terug van de vriendinnen, ik viel om van de slaap en zij gelukkig ook. Dus na een uurtje lekker kletsen, kozen wij voor ons bed. Maandagmorgen keek ik uit het raam en zag haar auto èn mijn auto. Die eenvoudige bestel is van de moeder, die luxe sportauto van de dochter. Ik moest er vreselijk om lachen, we lijken wat dat betreft niet op elkaar. Bij sommige dingen is het echt een kind van de moeder. Het was leuk en gezellig en nu is zij weg. Business-afspraken!

Als mijn familie terugkomt uit Italië, dan wordt het de kinderen tamelijk makkelijk gemaakt om naar school te lopen. 2 minuten van het huis waar zij opnieuw gaan wonen, staat de lagere school [basisschool heet dat tegenwoordig geloof ik] In Italië was het een dagelijkse kamikaze-actie die mijn dochter moest ondernemen haar kinderen door het ongeorganiseerde Italiaanse verkeer te loodsen. Sinds kort worden de kinderen per schoolbus vervoerd. Alleen de ouders mogen de kinderen van de bus ophalen .

In Julianadorp wordt er gebouwd aan een nieuwe middelbare school, waar de onderbouw opgeleid gaat worden. Voordien moesten de kinderen vanuit Julianadorp fietsen naar Den Helder, in de winter een koude aangelegenheid. Nu zal het hooguit 5 minuten kosten. Vandaag stond het Junior College in de grootste landelijke ochtendkrant. De aannemer, zat van de diefstallen die op grote schaal plaatsvinden op de bouw van het te komen object, heeft voor zichzelf bewaking bedacht door electriciteitskabels om het gebouw aan te leggen die bij aanraking een stroomstoot van 220V geven. Hij is al tijden bezig om de Politie te waarschuwen dat er zo veel gestolen wordt, de buit wordt kennelijk doorverkocht aan andere malafide aannemers in den lande. Kennelijk heeft de politie er niets mee gedaan, maar reageert nu wel woedend. De discussie wordt voor de zoveelste keer gevoerd dat het slachtoffer van een diefstal aangeklaagd gaat worden als hij zich op zo'n manier wil verdedigen of beschermen.

Als wij in de camper reizen, heb ik altijd achter mijn stoel een oude hockey-stick en ik ben er absoluut van overtuigd dat mocht er iets gebeuren er ik op los sla. Schijnt dus niet te mogen, als ik een sleutelbos bevestig op de kop van de stick, kan dat dus wel. De boef is dus k.o. geslagen door een sleutelbos [!!]

Eergisteren zag ik beelden van de viering van honderd jaar Onderzeedienst van de Koninklijke Marine. Even werd ik teruggeplaatst naar een boeiend en ver verleden. Ooit ben ik getrouwd geweest met een commandant van een onderzeeboot. Soms als ik hem met de kinderen afhaalde als  de boot binnen was, bleven wij nahangen in de longroom. Een kleine kamer die de afmetingen had van een camper, met voor zover ik mij kan herinneren aan weerszijden 2 bedden ingebouwd in de kale wand van deze cabine. De commandant had zijn eigen kamer in een hut die niet groter was dan een kleine badkamer. En overal zag je bedden ingebouwd in de gangen en op plaatsen waar je geen oog zou kunnen dichtdoen.De bemanning bestond uit meer dan 100 man en omdat niet iedereen tegelijk kon slapen, dook men dan het bed in van zijn voorganger die dan dienst had. Op de televisiebeelden zag ik een bed boven een torpedo. Overal rook het naar dieselolie, een lucht die accuut mijn neus binnenschoot toen ik naar de herdenking keek. Na een reis van enkele weken werd een plunjezak in het washok gestort met vuile was. De lucht van dieselolie vervulde het hele huis.

Mijn kinderen kunnen zich nog goed herinneren dat zij wel eens een kinderpartijtje aan boord van hun vader mochten houden, ik kan mij nu pas voorstellen dat het toch wel heel uniek geweest moet zijn. Ik vraag mij af of in deze tijd van strenge bewaking dat nog kan gebeuren. Na een ander partijtje in dit geval een opening van een tentoonstelling die ik in samenwerking met de gemeente had georganiseerd, bezochten de legendarische schilders Paul Citroen en Carel Willink  ook een onderzeeboot. Het was zo uniek, dat de kranten er van berichtten en beide vrienden waren diep onder de indruk van al deze technische vernuftigheden.

Nu liggen de boten veilig afgemeerd aan een streng bewaakte haven. In die tijd lagen de boten voor de Onderzeedienstkazerne, aan de andere kant van de weg, een boeiend schouwspel voor toeristen en wandelaars. De enige boot die nu nog voor het publiek te zien is is een boot die bij het Marinemuseum ligt. Ik was bij de te waterlating en ik verwachtte mijn tweede dochter, dus het is inderdaad een hele tijd geleden. Als de schepen binnenvoeren dan stond je met je gezin op de kade te wachten op echtgenoot en vader. Maar voordat het zo ver was, zag je het enorme gevaarte de kade naderen met de bemanning en commandant op het dek, het was een magnifiek schouwspel alleen besefte ik het toen niet zo.

Mijn herinnering kwam los eergisteren, het was een leuke tijd geweest. Het is me wat om getrouwd geweest te zijn met een toen 32-jarige Paul Newman-achtige onderzeebootcommandant.

Sinds een paar dagen heb ik begrepen dat het fokken met rashonden niet per definitie moet gebeuren via de club. Jaren geleden werden wij lid van de Vereniging Het Nederlandse Kooikerhondje om door bemiddeling van de club te zorgen voor een goed nageslacht van de honden en een goed ras. Zelfs door de club werd bevestigd dat er buiten de club om wordt gefokt en dat het verkrijgen van stambomen via een andere schijf gaat, in dit geval de Raad van Beheer. Sinds gisteren heb ik begrepen dat de meeste fokkers niet lid zijn van de club.

In wezen is er dus totaal geen meerwaarde die de club biedt omdat tentoonstellingen b.v. ook bezocht kunnen worden door niet-leden. Nestbemiddeling dan? Bruno hebben wij uit de krant en er is in de club een wachtlijst voor pupjes, dus er is grote vraag naar dit mooie ras. Testen op ziektes kan ook door persoonlijk initiatief plaatsvinden. Dezelfde kritische criteria voor wat combinaties betreft kan altijd behouden blijven. Er is dus totaal geen meerwaarde door  het kiezen voor een een lidmaatschap.

Piet, bijna het prototype van de man die normen en waarden toepast ,verzuchtte gisteren toen wij UIT HET MEDEDELINGENBLAD moesten lezen dat Finn vanwege een speels kind van hem [die hij nooit heeft gezien] uitgesloten is voor de fokkerij [en ik zeg met nadruk IN DE CLUB] : "Weet je wat ik het meest erge vind? Dat zondag op de vergadering voor fokkers het bestuur allang wist over de uitsluiting. Een beetje vent als voorzitter had ons desnoods even gevraagd voor een onderhoud om desnoods mondeling deze uitzetting toe te lichten o.i.d. Dat ik in een club heb gezeten waar men zo onbeschoft met hun leden omgaat! Een bestuur dat niet het fatsoen heeft om met een brief de eigenaren [wij dus] op de hoogte te stellen van hun besluit. Dat ze niet deskundig zijn en over medische zaken denken iets te kunnen zeggen...alla...maar we gaan toch niet in een club zitten waar het niveau van de bestuurders dit gehalte heeft. Vanuit het mededelingenblad!!!!

P.s. Gentleman Piet vroeg of ik het woord onbeschoft wilde vervangen door onfatsoenlijk. Bij deze

De "buitenwereld" vraagt ons regelmatig af waarom wij in Godsnaam zo met die honden bezig zijn. Zeker mijn kinderen hebben zich het afgelopen half jaar zich echt afgevraagd of ik niet gek was geworden toen ik al mijn tijd en energie[die ik normaal gesproken nodig heb voor mijn bedrijf en familie] vastzette als zaken als "cataract" bij een hond en, en dan nog niet eens onze eigen hond. In dit geval was het ook niet wat letterlijk cataract is, maar wat wel als cataract wordt benoemd. Het antwoord is, omdat wij idealistische en integere fokkers zijn.

Om kort samen te vatten: onze kampioensreu Bruno van de Spoorkant [Finn] heeft een fokuitsluiting gehad omdat een nakomeling van hem een krasje op zijn oog heeft van 2 mm. Toen de oogarts dit tijdens een algeheel oogonderzoek constateerde hebben meerdere mensen gehoord dat de oogarts tegen de eigenaar van het desbetreffende hondje zei dat het waarschijnlijk een traumatisch cataract was, veroorzaakt door misschien een takje. Een half jaar later moest de hond zich opnieuw laten onderzoeken om te kijken of het proces was uitgebreid. Dit tweede onderzoek is inmiddels geweest, de kras zit er nog steeds, maar het proces is niet uitgebreid. Omdat het krasje er nog zit is er "een niet vrij" op het formulier gezet.

Afgelopen zondag [de fokkerijbijeenkomst] na de bijeenkomst , is er "in de wandelgangen" gesproken over het op basis van de "niet vrij" verklaring dat het hondje definitief uitgesloten gaat worden. En dus ook Finn, waarvan  de 46 nakomelingen de gekeurde honden geen cataract hebben, Finn ook niet en in zijn voorgeschiedenis komt het ook niet voor. Tijdens de bijeenkomst werd door een biologe helder uiteengezet hoe fokwaarden bekeken moeten worden. Volgens haar onderzoek zou het in de verste verte onmogelijk zijn dat Finn iets zou vererven, waarvan overigens de over-erfelijkheid  tegenwoordig ook op losse schroeven staat.

Het is triest  om dat wij, kritische mensen als wij zijn, de dekaanvragen die er tot nu toe zijn geweest altijd zorgvuldig hebben afgewogen. De meesten hebben wij geweigerd op basis van verkeerde stambomen, te dichte lijnen. De hondjes die er geboren zijn zijn prachtige, gezonde hondjes. Wij hebben het meegemaakt dat tijdens de fokuitsluiting van Finn gesuggereerd werd dat Finn maar eens moest proberen, omdat [het was niet de juiste tijd] Cézanne er geen zin in had. Maar dan wel Cézannes naam op de stamboom. Het heeft mij de ogen geopend hoe fokkers bezig kunnen zijn. Er is nooit onderzoek gedaan naar de juistheid van de opgegeven vader op de stamboom. Wel is men hysterisch dus over een krasje van 2 mm op een oog van een andere hond.

Wat ik wel jammer vind en in- en intriest dat wij gedwongen zijn om buiten de club om te moeten fokken met de honden. Het zal mijn houding jegens de fokkerij niet veranderen, maar het maakt mij somber en mijn idealisme wordt behoorlijk de grond ingeboord.

Hondjes met romantische namen uit een ver verleden. De namen klinken Frans, maar zowel de dame als de heer zijn zo hollands als de klompen en de molens. Er zijn heel wat meisjes voor de boys geweest en meestal deden de heren wat er van hun werd verwacht, maar nu is Cézanne ziek van verliefdheid. Zazie kwam zaterdag en Cézanne benaderde haar met alle zachtaardigheid die hem kenmerkt. Toen Zazie wegging na twee uur, heeft hij de rest van de dag intens zielig naar buiten gekeken en hij leek veel verdriet te hebben.

Gisteren gingen wij voor een tweede amoureuze ontmoeting naar Amsterdam, waar Zazie in een heel mooi, statig huis woont. En weer viel het mij op dat hij zo vreselijk aardig voor haar was, dat zij haar aanvankelijke afwijzende houding liet varen. Ook daarna waren ze nog steeds verrukt van elkaar. Wat leuk om dat te zien.

Over 9 weken weten we meer, de hondjes zullen in elk geval weten dat hun ouders elkaar erg leuk vonden. Zou dat invloed hebben, vraag je je af.

Morgen wordt mijn oudste kind 42 jaar. Ze zal wel uit haar vel springen als ze deze foto ziet als brildragende 42-jarige. Onze vriendschap kan het hebben, ze is mijn maat.

Gefeliciteerd Laura, ik ben trots op je.