Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Ank, mijn collega heeft een uitgebreide biologenfamilie om haar heen. Je hoort wel eens wat en zeker zij. Onderzoeken die worden gedaan naar alles en nog wat, moeten vaak betaald worden door de overheid en het onderwerp van het onderzoek moet regelmatig verfrist worden om de geldkraan open te houden. De lobby moet zich vaak dus zelf in stand houden. Regenwouden die aan het uitsterven zijn, zo ook de verschillende diersoorten in de regenwouden, zijn zoiets. De vele onderzoeken naar de CO2 uitstoot zijn tegenwoordig belangrijk [zeker], als ook de opwarming van de aarde. Het zijn levensbelangrijke zaken. Maar soms zijn de uitkomsten van de onderzoeken tegengesteld aan de meningen waar je jaren naar geleefd hebt. Enkele weken geleden las ik ergens dat het gebruik van zonnebloemolie absoluut niet zo gezond is, als we gedacht hebben. Neen toch!! Roomboter was weer helemaal terug in het vakje van de koelkast. Wat moet ik nou als consument?

Gisteren las ik in de krant dat er een onderzoek was gedaan naar het rookgedrag [en af en toe steek ik een sigaretje op, dus mijn belangstelling was zeer opgewekt.] De uitkomst van het onderzoek stelde vast dat mensen die minder zijn gaan roken en dachten dat halvering van de dagelijkse hoeveelheid sigaretten, bedrogen uitkomen. Volgens het artikel hadden de rokers dan dezelfde kans om te sterven aan bv. longkanker als de periode daarvoor. Voor mijn gevoel was het bericht gecreeerd door de anti-rokerslobby, want de eerste reactie die bij mij opkwam was dat het dus een genetische kwestie zou zijn. Onvolledige informatie die zijn doel heeft gemist.

Het grote verpleeghuis "Den Koogh" in Den Helder werd, voor zover ik mij kan herinneren in de volksmond altijd genoemd als "het laatste station". Tientallen jaren kende ik alleen het gebouw van de buitenkant. Naarmate je ouder wordt, meer mensen gaat kennen en dus ook je meer mensen bezoekt op ziekenbezoek, kom ik wel eens in "Den Koogh".

Dit jaar ging er een zeer goed initiatief van een werkgroep uit om de patienten in contact te brengen met "Kunst". Toen ik nog aan de weg moest timmeren en nog zin had om mee te doen, heb ik op vele braderieën of kunstmarkten gestaan. Het is weer een tijd geleden dat ik voor mijzelf had besloten om mijn energie te sparen en wimpelde  elke uitnodiging af. Mijn collega Ank, die als vrijwilliger veel te doen heeft met het verpleeghuis, wist mij enkele weken geleden toch over te halen om  de schilderijen van Piet van Oosterum aan een breder publiek te laten zien. Ik had in het hele gedoe aanvankelijk geen zin, het ophangen van schilderijen kost veel spierkracht en inzicht.

Gisteren werden enkele schilderijen opgehaald en de "kunstcommissie" ,in dit geval vertegenwoordigd door één man, zou de schilderijen ophangen. Gelukkig hoefde dat niet door mij te gebeuren. Vandaag heb ik de hele dag in de hal van het gebouw gezeten en dat niets van Piet is verkocht, maar wel veel belangstelling heeft gehad wist ik van tevoren, maar is absoluut onbelangrijk. Ik ben helemaal blij thuis gekomen om datgene wat ik 6 uur lang heb kunnen aanschouwen. Ik heb het geduld gezien van het verplegend personeel, de liefdevolle gebaren van de verpleegsters [vrijwilligers?], de ontzettend lieve, leuke sfeer die er heerste, en bovenal het respect waarmee iedereen werd behandeld. Ik heb in de eetzaal gezeten met rochelende, demente bejaarden en iedereen werd behandeld zoals oude mensen behandeld moeten worden. Ik was diep onder de indruk.

Het is zeker wel 43 jaar geleden dat ik in een sigarenzaak in Den Haag, waar ik toen woonde, een pocketboekje kocht, geschreven door een zekere Ian Fleming. Waarschijnlijk kocht ik het boek omdat op de achterkant stond dat de schrijver bij de Britse Geheime Dienst had gezeten. Ik las het in één adem uit en was totaal verkocht aan zijn spannende schrijfstijl, hij was de geestelijk vader van James Bond. Kort daarna kwamen de eerste films uit, waar ik diep van onder de indruk was. De films werden gemaakt, zoals de schrijver zijn boeken had bedoeld, alles anoniem en vol met intriges. De boeven waren net zoals het wapentuig van Russische makelij . Latere films werden met zoveel bombarie gemaakt, dat de filmische effecten de overhand kregen op het spannende plot. Na Roger Moore als 007, heb ik geen film meer gezien.

De vergiftiging van Alexsander Litvinenko en zijn ongetwijfeld vreselijk pijnlijke dood, bracht de sfeer van de eerste Fleming boeken weer helemaal terug. Ook Rusland als dè gevaarlijke tegenstander was weer helemaal actueel. Stel dat het waar is wat de arme man wist en waarom hij om het leven is gebracht dan hebben wij een heleboel zaken òf niet geweten òf zaken zijn met de mantel der liefde bedekt [door regeringen, geheime diensten??] Ben ik zo naief om te denken dat er een transparantheid is ontstaan in de betrekkingen tussen Rusland en het Westen? Een hele krantenpagina werd gisteren gewijd aan deze gebeurtenis en ik moest weer even denken aan mijn eerste Fleming boek. Voor iemand als ik die op gezette tijden het heerlijk vindt om knuppels in hoenderhokken te gooien, is het een hele andere wereld, maar wel oerspannend.

Gisteren werd onze tafel bevolkt door een opmerkelijk gezelschap en de conversatie was buitengewoon interessant en leerzaam. Een vriendin van ons liet ons kennismaken met haar man, wij wisten dat hij hoogleraar was, maar niet in welke faculteit. Vanaf het moment dat wij deze Belg ontmoetten klikte het tegelijk en de avond duurde veel te kort. Deze man, geoloog, is expert op het gebied van de invloed van de zon op alles wat op de aarde gebeurt. Het gesprek kwam natuurlijk op de gevaren van de CO2 uitstoot en de opwarming van de aarde. Hij leek door een wesp gestoken toen wij het verband meenden te leggen door de uitstoot van de fabrieken en auto's e.d. Invloed daarvan schatte hij op een miljardste.  Volgens hem heeft de opwarming van de aarde praktisch alleen maar te maken met de zon en de cycli van de zon. Hij meldde dat in het tijdperk van de dinosaurussen zoveel CO2 uitstoot was door de opwarming dat daardoor, behalve de gigantische afmetingen van dinosaurussen er ook libellen rondvlogen zo groot als een Boeing . Dit alles opmdat door de CO2 uitstoot botten groeiden en groeiden.. Dus niet wat wij mensen doen is bepalend, maar de cycli van de zon, die miljoenen jaren duren bepalen het gebeuren op aarde. Geologen weten dit al 200 jaar. Ons denken en handelen wordt heel erg bepaald wat de klimatologen en de media ons allemaal vertellen. Een overvloed van klimatologen gaat in wezen af op korte-termijn theorie.

Dat er andere gevaren zijn door de uitstoot en effecten op de gezondheid hebben en ook dat langzamerhand de energiebronnen uitgeput raken, is een volstrekt andere discussie volgens hem

In wezen is wat er nu gebeurt al vele malen gebeurd in het aardse bestaan en niets bijzonders. Zoals er ook vele ijstijden zijn geweest.  Eén ding is zeker: de zon is op de helft van de lengte van zijn bestaan en als dat voorbij is, is het ook het einde van de aarde. Tot troost: dat duurt nog miljarden jaren.

Elke ouder met puberende kinderen zal het verschijnsel wel kennen van muziek die dag-in-dag-uit wordt gedraaid. De repeteerknop vol bij. In de nadagen van mijn kinderen nog in huis, was de keuze van de beide jongens gevallen op een groep genaamd Level 42. Ik weet niet of het in de Top 10 stond, maar de groep zeurde de hele dag door hard aan mijn hoofd. Veel later als ik hun weer hoorde, dacht ik met weemoed weer terug aan die tijd.

Vandaag belde mijn inmiddels 37 jarige Serge mij uit de auto, Hij praat al niet erg duidelijk, maar zo'n telefoongesprek vanuit de auto vind ik helemaal een ramp.Elke vraag die hij mij stelt of alles wat hij zegt, moet hij dan herhalen. Automatisch begint hij dan te articuleren. Maar het gesprek vandaag ging ongeveer als volgt: "Ik ben op weg naar Heerhugowaard". "Wat doe jij in hemelsnaam in Heerhugowaard".`Mompelmompel...concert..`` Mompelmompel..broer..` Wat doen mijn zonen in Heerhugowaard bij een concert`. Hij legde uit dat hij kaarten kon krijgen en dat hij met zijn broer naar een concert van Level 42 ging. Wat vind ik dat leuk, jeugdsentiment!

Het is wonderbaarlijk heerlijk, nu onze honden niet meer de leeftijd hebben om prijzen binnen te halen, te aanschouwen hoe "alles" zo werkt op hondenshows. Winnaars van verleden jaar die al in de eerste ronde eruit vlogen, teleurgestelde mensen en honden die het helemaal zat zijn. Wij hebben er afgelopen jaren grif aan mee gedaan, met alle Adrenaline-stoten incluis. Het is ook heel leuk om jong aanstormend talent te zien, hondjes die "het" hebben.

Vrienden van ons uit de Kooikerfamilie, hebben kort na elkaar 2 teven verloren, moeder en dochter. Eén van de teefjes heeft prachtige jongen gekregen, waarvan Finn de vader is. De moeder was een teef met ook een roemrijk geslacht. Beide dames waren meervoudig kampioen. Piet en ik hebben de ziektes en uiteindelijk het sterven van de hondjes op de voet gevolgd en het verdriet van de familie was, zoals het altijd is als je om dieren geeft, immens. Het gevoel dat het voelt alsof je een kind verliest, is niet overdreven. Ik heb de familie jaren meegemaakt met de honden, wij hebben enkele keren hun bezocht als er weer een nestje was geboren, waarvan Finn papa was. Ik kan mij voorstellen dat niet dierenliefhebbers, het ontzettend overdreven vinden, maar de liefde voor hun honden is heel herkenbaar.

Er kwam een pupje in huis, van een andere moeder en een andere vader. Ik had het idee dat het even wennen was, het beestje had een ander karakter en ik geloof dat het in het begin het toch niet zo vertrouwd aanvoelde als bij de andere honden.De laatste weken hebben de eigenaren tentoonstellingen bijgewoond, en Ghirindi [want zo heet ze] scoorde zeer hoog, heeft ook een tentoonstelling al gewonnen. Ik zag haar zaterdag, een klein gracieus ,dapper, beeldschoon ding. Ook hier won ze in haar klasse. De prijs was een mooie wisselbeker, de zg. Willem de Zwijgerbeker. Wat was het leuk om de blijdschap van de eigenaresse Tineke te zien! Toen de eigenaar Arnold de beker in handen kreeg, barstte hij in tranen uit. Eén van de vorige winnaars heette Udanya, kind van de beroemde Phae, hun hond die enkele maanden geleden overleed. Haar naam was in de beker gegraveerd. Ik denk dat ze weer even in gedachten bij Phae waren, ik kan mij het zo voorstellen. Maar het leven gaat door, kleine Ghirindi lijkt de successen over te nemen, ontzettend leuk.

Op weg naar de hondententoonstelling hoorden wij door de radio een aardig praatje van Hubrecht Duyker, een wijndeskundige over de heilzame werking van Cabernet Sauvignon. Volgens allerlei proeven aan de Universiteit te Swindon, Engeland blijkt dat Cabernet Sauvignon hèt middel te zijn om Alzheimer te voorkomen. Je hoort wat je wil horen, nietwaar, dus nauwelijks geinstalleerd om de nacht in de camper door te brengen, toverde ik uit de hoge hoed tttaaaadddaaa... een fles Cabernet Sauvignon. Ik kan mij herinneren dat wij buitengewoon verstandige dingen hebben gezegd.

Het was weer leuk om een hondententoonstelling bij te wonen. In dit geval heel ontspannen omdat de honden toch niet meer voor de prijzen gaan. Maar soms kan je je "finest hour" zo beleven. Er is veel te doen geweest over de beschuldiging van cataract bij een nakomeling van Finn, waarna niet de nakomeling een fokverbod is opgelegd, maar Finn die volkomen cataract vrij is. Er zullen een heleboel moverende redenen geweest zijn bij het bestuur, wij zullen het er maar op blijven houden dat Finn te mooi is om ongestraft zoveel mooie en gezonde nakomelingen te hebben. Mijn rationele strijd tegen het bestuur, op basis van argumenten, heeft in zoverre geresulteerd in een "voorlopige" opschorting van het fokverbod. Na dat bij de nakomeling geen voortschrijding van het proces is geconstateerd , is er van erfelijkheid geen sprake geweest . E.e.a. volgens de regels van de E.C.V.O. waar oogartsen hun rapportage moeten doen. Door onze hardnekkige houding, gesteund door rapporten van bevriende dierenartsen en oogartsen,is de club nu genoodzaakt om regels bij te stellen of te veranderen. Het zal mij niet in dank zijn afgenomen.

Er is dus in de club ook veel over gepraat en er is gisteren veel op Finn gelet. Het verschijnen in de z.g. ere-ring betekent dat de aanwezigen in grote getale deze finale bekijken. Finn zat dus in de finale. Hij kreeg de hoogste kwalificatie "Uitmuntend". En.... op zijn leeftijd twee dekaanvragen. Er is gerechtigheid.

Zonet las ik in de krant dat één of andere Universtiteit ergens [zo komt de krant behoorlijk vol] voorspelt dat in de toekomst mensen in staat zijn de gedachten van dieren te kunnen "lezen". Ik vind dat wij behoorlijk ver zijn om te weten wat onze Kooikerhondjes denken. Ze zijn niet zo bedreven om zich verbaal uit te drukken, maar elke blik verraadt hun emotie. Ze associëren ook bepaalde kleding met voor hun vervelende gevolgen. Zodra ik "Joy" van Patou opspuit en ik doe vreselijk ongemakkelijke schoenen aan [die zij ook herkennen] dan weten ze dat zij enkele uren zichzelf moeten vermaken.

Sinds een paar dagen weten ze dat er ook een "tentoonstelling" boven hun hoofd hangt. Deze hondjes die nooit zijn aangelijnd, krijgen opeens een tentoonstellingskoordje om hun nek, de stoelen worden weggeschoven en ze moeten een rondje draven. Afgelopen dagen heb ik hun ook gekuist, dat wil zeggen dat ze dagelijks geborsteld werden. Cézanne vindt alles heel leuk en dat laat hij ook merken. Finn zie je denken : "Daar begint het gedonder van die mensen die aan mij gaan plukken".

Het is hartverwarmend, vleiend en vooral lief hoe de "rest"van de familie zich met ons bezighoudt. De "rest" [tweedegraads heet het geloof ik] zijn de kinderen van mijn zus en hun kinderen. Het stamhonk is op de één of andere manier het huisje van mijn moeder geworden. Als de "restfamilie" aanwezig is, is het een bijzonder kijkspel van honden, die in het midden van het kamertje van mijn moeder met elkaar spelen, kwetterende mensen met veel humor [dus er wordt veel gelachen] en een genietende moeder van mij. Wij gaan vaak naar Friesland waar mijn moeder dus woont, en elke keer als wij daar zijn duikt er wel iemand van de familie op om ons te groeten.

Afgelopen zondag hebben wij met mijn zus, haar dochter en man en hun drie kinderen in het Wokrestaurant gegeten. Ik weet dat kinderen zoiets fantastisch vinden, omdat je [als kind] niet uren zit opgeprikt aan een tafel. De kinderen genoten en vonden het allemaal fijn. Toen één van de zonen recht vanuit het hart zei "O wat vind ik dit leuk" was onze dag helemaal compleet leuk . De vader is een echte Fries en heet Baete en Piet en ik zijn ook dol op hem. Hij heeft een zo goed lopend garagebedrijf [gespecialiseerd in banden - ook voor tractoren] dat het bedrijf uit het jasje is aan het groeien.

Gisteren toen wij weer even bij mijn moeder waren, kwam laat Baete aan, met tekeningen voor een nieuw te bouwen bedrijf. Wat was hij trots en wat vond hij het leuk dat wij zoeel belangstelling hadden. Maar wat wij nog leuker vonden was het vertrouwen en de vriendschap die hij ons hiermee liet zien om ons ook te laten delen in zijn plannen. Ontzettend leuk!

Ongeveer 14 jaar geleden kwam zij in mijn leven en na 5 minuten wisten wij dat ze voor altijd in mijn hart zou blijven. Waarschijnlijk omdat ik veel van mijzelf in deze vrouw herken, zij is ook niet de makkelijkste. Gisteren belde haar moeder [Piets dochter] ons laat op dat Angela geslaagd was voor haar studie. Ik denk dat niemand ooit heeft getwijfeld of ze het zou halen,  zij is een superslimme vrouw. Helaas heeft dat af en toe zo ook zijn beperkingen. Ik zie het vaak bij die superslimme mensen dat als zij studeren niet als een trein door hun studie gaan, waarschijnlijk vinden zij andere dingen ook interessant en gaan zich dan splitsen, met alle gevolgen van dien. Angela heeft dus lang over haar studie gedaan. Eerst in Amsterdam, waar zij een tijdje heeft gewoond in het studentenhuis waar ook mijn zoon Ian woonde. Zij was denk ik, te jong om vanuit het strikte Duitsland opeens verzeild te raken in het hippe Amsterdam. Niets is weggegooid, alles wat ze heeft meegemaakt neemt ze als bagage met zich mee. Daarna heeft ze zich vastgezet op deze studie met een discipline die ook goed is voor de mens.

Jammer dat een mens met zo veel talenten nu van onderaf moet beginnen in de Maatschappij. Gefeliciteerd Angela, wij zijn trots op je.

Het verbaast mij keer op keer dat kennelijk mensen het heerlijk vinden om beledigd te worden. Ik heb 2 keer naar de X-factor gekeken, het programma waar jong en oud auditie kan doen in de hoop een schitterende zang/dans carrière voor de boeg te hebben. Behalve dat je moet zingen moet je ook "uitstraling" hebben. Voor het gebouw waar de opnamen gemaakt worden wemelt het van de mensen, allemaal gelovend in hun eigen droom. Dat moet haast wel. Waarschijnlijk voor de kijkcijfers [waar ik ook dus aan mee doe], is de drie-koppige jury terecht hard in haar oordeel. Ik kijk omdat de meest vreselijke dingen worden gezegd door de jury-leden en kennelijk vind ik dat leuk [sadistisch niet?]. Maar ik vraag me af of de kandidaten zich zo kleden en zo zingen dat ze van te voren weten [of hopen] dat ze neergesabeld gaan worden.

Het zal wel in dezelfde categorie vallen als een programma wat herhaald gaat worden, waar je mensen met allerlei afwijkingen en andere kommer en kwel, kunt bekijken. Net zoals vroeger mensen op de kermis vertoond werden. Naar dit soort programma's kijk ik niet, evenmin naar de programma's waar ik een voorbeschouwing van heb gezien. De mensen zijn zo wanstaltig dik dat je daar als kijker al onpasselijk van kan worden.

Wat is dat toch in sommige mensen??

Vanmorgen las ik een artikel in de Zondagsbijlage van onze krant, waar een huisarts , bijna verontschuldigend , uitlegde waarom huisartsen zoveel op de computer kijken. De argumenten zijn logisch. ,maar het geeft toch een kijk op de veranderde geneeskunde.

Tot de tweede wereldoorlog gingen mensen dood of ze gingen niet dood als ze ziek waren. Mondjesmaat kon je als arts geneesmiddelen toepassen, zoals aspirine, kinine en huidzalfjes. Penicilline en sulfa werden tijdens de oorlog per toeval ontdekt en dat gaf de doorbraak om patienten langer in leven te houden.

Als student [en dat was voor de oorlog]  leerde mijn Piet een paar gouden regels nl. de klinische blik [anamnese], dan uitvoerig praten met de patient, dan pas onderzoeken. Zoals hij zegt: "Ik wist vaak al , als ze mijn spreekkamer binnenkwamen wat ze hadden". Ook heeft het altijd geholpen, volgens hem dat hij veel thuisvisites  deed. Het komt natuurlijk dat in die tijd er weinig of geen vervoer was voor de zieken. Al heel vlug kon je dan de thuissituatie inschatten. Bovendien deed de huisarts in die tijd veel bevallingen . Hij heeft er meer dan 2000 gedaan. Nazorg voor kinderen werd ook thuis gedaan, iets wat nu absoluut niet meer voorkomt. Er kwam ook meer op de schouders van de huisarts toen. Enkele dagen geleden zagen wij een programma op televisie, waar o.a. in werd gemeld dat stuitliggingen bij geboortes nu altijd in het ziekenhuis per keizersnede worden behandeld. Piet zei dat hij stuitliggingen altijd zelf deed en hij legde uit op welke manier [zo bedreven was hij er in, dat hij het nog weet ]  Het is logisch dat er toen meer contact was tussen huisarts en patient, dan vaak nu het geval is.

Bovendien zijn er veel handige mensen op de computer, die vaak veel eerder dan hun huisarts weten wat ze hebben. Een levensgevaarlijke toestand want als je er niet voor hebt doorgeleerd moet je niet zelf gaan dokteren. Dit las ik enkele dagen geleden in een krant overigens. Maar dat de computer tegenwoordig in de spreekkamer een prominente plaats inneemt. is een feit.

Dat Piet nog steeds wordt omschreven als "Ouderwetse dokter" en dat ik nog steeds hoor dat zijn vele patienten [hij had er op een goed moment 6000]  hem nog steeds missen, is voor hem natuurlijk zeer vleiend. Maar het was een man die de kunst van het genezen verstond, met een feilloos instinct voor een goede diagnose. De geneeskunde van nu heeft zeker ook zijn voordelen, maar of je je als patient er echt prettig bij voelt weet ik niet.

Morgen 11 november. Met blije gezichtjes komen kindjes uit de buurt morgen langs met leuke lampionetjes en zingen hun liedjes over Sinte Maarten , de koeien hebben staarten. Ik geef ook blij dan snoep weg. Wat een leuke dag>

De werkelijkheid: Ik heb altijd vreselijk de pest gehad aan Sinte Maarten. Vroeger [toen de kinderen nog klein waren], was dat één van de dagen dat de spanning thuis hoog opliep. Ik was normaal gesproken blij dat mijn schatjes na Meneer de Uil naar bed gingen, maar voor 11 november hadden zijzelf een uitzondering gemaakt. De meisjes gingen op pad, vaak vergezeld met hun broertjes die al omtolden van de slaap. En wat vonden de mensen waar zij aanbelden het tafereeltje schattig, die lieve zusjes met hun aanbiddelijke tweelingbroertjes. Ze werden dan ook beloond met enorme hoeveelheden snoep, die ze na deze bedeltocht in vuilniszakken op de grond drapeerden. Daarna stortten ze zich als hongerige hyena's op de meest gruwelijke dingen, waarvan ze natuurlijk prompt misselijk werden. De volgende dag was het snoep er niet meer, met ruzie als gevolg.

 Er zijn nog steeds aanbiddelijke kindjes bij, dat wel. Ook hyena's. Er is een jaar geweest dat ik vergeten was snoep te kopen en Piet en ik met de lichten uit, achter in de kamer een kaarsje hadden aangestoken om in elk geval nog elkaar te kunnen zien. Verleden jaar waren wij gelukkig uitgenodigd om ergens te eten. Dit jaar kunnen wij geen kant op. Een overigens leuke moeder, suggereerde mij enkele vreselijke dingen en sprak voor mij de hoop uit dat het vreselijk zou gaan regenen. [de naam? "het begint met een B, eindigt met een R en er zit een A-klank in.

Een paar dagen geleden werd op het televisienieuws gemeld dat ouderen boven de 65 jaar, meer en meer alcohol drinken. Er werd zelfs gesproken over een alcoholverslaving. Piet [voorstander van het Mediterranee voedselpatroon: veel verse groenten, niets uit het pak, veel fruit, vis en... 2 glazen rode wijn per dag] en ik keken elkaar aan, benieuwd wanneer de alcoholverslaving in deze [onze] desbetreffende groep benoemd gaat worden. In beeld kwamen plaatjes van glazen wijn en de gebruikers, dus vrouwen en mannen. Als vrouw mocht je slechts per dag 1 [één] glas wijn drinken om je niet alcoholverslaafd te noemen. Hoe moet dat nu met dat Mediterranee-dieet , waarmee zo veel mensen zo oud worden. Of zouden ze inplaats van één glas wijn één fles bedoelen?

Het is natuurlijk in-triest dat het zo heeft moeten gebeuren, maar ik geef grif toe dat ik met heel veel spanning vanavond ga horen of er inderdaad een mes is gevonden in het graf van de weduwe en dus vermoord is door de klusjesman. Jaren geleden heb ik met dezelfde spanning gekeken naar een live uitzending hoe duikers  een schip openmaakten, omdat er een schat [?] in zou liggen. [was het niet de Andrea Doria?]. Er werd niets gevonden. Ook kan ik mij herinneren dat eens  een pyramide werd opengemaakt, want die bewaarde eeuwenlang kostbare geheimen. Ook dat was een teleurstellende oefening.

Dus vandaag het mes, volgens de mensen van het kerkhof hebben ze daar de klusjesman gezien niet lang nadat de weduwe er begraven werd. Nog even een uurtje wachten, dan lekker wijntje erbij en een sigaretje. Spannend.