Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Afgelopen dagen heb ik de tuin winterklaar gemaakt en heb mij verbaasd over wat er ook in mijn tuin gaande is met de natuur. Er zitten dikke knoppen in de sering, die nu al denkt dat het lente is. Mijn weigelia bloeit weer, het gras is nog steeds groen en na een overheerlijke oogst van vijgen, is een tweede bloei aan de boom alle zeilen aan het bijzetten om nog 10 vijgen hapklaar af te leveren. Ik heb mij, al mijmerend mezelf zitten afvragen, of deze heerlijke "Indian Summer"ook effect heeft op het gedrag van mensen. Afgelopen dagen heb ik hele vriendelijke, blije mensen om mij heen gezien en de ontmoeting met mensen met een herfstdepressie heb ik gelukkig ook niet gehad. Volgens mij reageert het lichaam meer op natuurelementen dan wij wel denken. Ikzelf reageer op wisseling van drukgebieden, vroeger met hoofdpijnen, nu met onbestemde afwezigheid in mijn kop. En ik ben niet de enige, heb ik begrepen.

Ik las gisteren in de krant dat er een voorspelling is gedaan door een paar onderzoekers naar de mens van de toekomst. Volgens het nieuws wordt in de verre toekomst een type mens geboren, extreem lang, café-au-lait-kleurig, aantrekkelijk en gezond. De mensen kunnen, volgens de onderzoekers, 200 jaar worden. Enkele jaren geleden was de prognose voor de gemiddelde leeftijd van mensen die nu geboren worden, vele malen hoger dan nu. In elk geval zouden de mensen 120 kunnen worden. Het grappige met die onderzoeken is dat het nogal verschilt wie er mee bezig is, waarom en hoe. Ik kan mij herinneren dat enkele tijd geleden gemeld werd dat geleidelijk aan de mensen "uitgegroeid" zijn en weer iets kleiner zouden gaan worden. Ook de gemiddelde leeftijd is bijgesteld naar een lagere norm dan nu[voor vrouwen].

Hoe dan ook, dit soort informatie blijft boeiend. Ik leef maar met de dag en zo lang de natuur wonderbaarlijk is en de mensen opgewekt, vind ik het allang best.

Als verjaardagscadeau van de 4 kinderen vroeg ik enkele tijd geleden aan mijn dochter Laura, of zij zo kon regelen dat ik een web-site zou kunnen gebruiken voor 't Tiende Kind. Ik wil nooit dat mijn kinderen cadeaus geven, dus Laura was  zeer blij verrast [hoop ik]. Ik kon het gerust aan haar overlaten, want ter plekke regelde zij iets met de maker van haar eigen website. "Het is een Engels bedrijf, maar je komt er vast wel uit" zei ze. Ik kwam er zeker uit, maar toch was het gezoek en geprobeer mij te tijdrovend en bovendien wierp het technische Engels een grote barriere op. Het registreren naar www.tiendekind.nl ging via een Nederlandse firma, de firma Best online. Nadat ik een paar keer per e/mail vragen had gesteld en vlug hun antwoord daarop kreeg, stond mijn besluit om over te gaan naar deze firma al heel vlug vast. De "verhuizing" wordt ook helemaal door deze firma gedaan en de vragen die ik op hun heb afgevuurd zouden waarschijnlijk andere firma´s hoorndol hebben gemaakt. Zij zijn er zeer geduldig en serviceverlenend mee omgegaan.

Barbara heeft de moeite genomen om mij te coachen naar deze nieuwe weblog, die waarschijnlijk morgen of overmorgen in werking zal treden. Dus [maar ik kan het mij niet voorstellen] mocht U opeens de melding krijgen, "dat deze pagina ís verlopen" dan weet U wat er aan de hand is.

Wat ooit dus is begonnen als vermelding van ´t Tiende Kind, waar ik dus verder niets aan hoefde te doen, is uitgemond tot een nieuwe hobby. Ik weet niet wie mij aanklikt om onze wetenwaardigheden te lezen, maar wel hoeveel mensen. Het aantal lezers geeft mij elke dag de stimulans om U verder op de hoogte te houden en ik vind het enig. Uiteraard geef ik niet mijn hele hebben en houwen bloot en ik schrijf alleen maar wat ik los wil laten. Ik ben benieuwd of ik de volgende weblog met nog meer plezier ga doen.

Mijn vorige weblog ging via een Engelse firma, mijn website adres was ook in het Engels gesteld. Het heeft mij altijd moeite gekost om het technische Engels goed te doorgronden, zodat ik bij het begin van het nieuwe abonnementsjaar  besloot om met de Nederlandse website-maker verder te gaan. De contacten en raadgevingen van deze firma waren zo enthousiast en behulpzaam en van dien aard dat ik blij ben dat ik verder met hun in zee ben gegaan. Ik hoop dat ik met nog meer plezier het wel en wee van 't Tiende kind en alles wat er mee te maken heeft, kan opschrijven en vertellen.

Eergisteren liet de redactie van het Journaal beelden zien van een Engelse tweeling die heel opmerkelijk zouden zijn. Eén kindje van de twee-eiige tweeling was donkergetint en de andere een blank kindje. Ogenblikkelijk dacht ik aan mijn eigen twee-eiige tweeling-kleinkindjes, kindjes van Laura. Hier is duidelijk te zien dat het meisje Tessa donkergetint is, het exotisch popje heeft donker haar en donkerbruine ogen. Sam haar broer, is zo wit [vind ik] als je wit kan zijn, hij heeft blond haar en groenachtige ogen. In beide kindjes is de wereldmix duidelijk te zien:  met als boventoon Hollands en Surinaams, met een vleugje Indische Archipel. Voor de rest zijn ze onmiskenbaar een tweeling, uitsluitend gericht op elkaar. Volgens de nieuwslezer was het een kans van 1 op de miljoen dat een tweeling zo de specifieke eigenschappen van de ouders verdeelt. Ik wist wel dat ik een rare familie heb.

Gisteren had ik mijn oudste kleinzoon aan de telefoon die mij snikkend probeerde uit te leggen dat de bal die ik hem bij zijn laatste bezoek aan Nederland had gegeven, beland was in de "afgrond" voor zijn huis. Ik probeerde hem te sussen door te zeggen dat zodra hij in Nederland was, wij gewoon een nieuwe bal gaan kopen.  Met gevoel voor drama ging hij verder en dit betrof zijn vader die slachtoffer was voor zijn verdriet. Hij had voor het maken van een gezellige groeps foto op de tenen van zijn vader getrapt en de reactie was normaal, zoals je hebt als je op iemands tenen trapt. Thijs was woedend. Het wraakzuchtige, temperamentvolle mannetje van mij bezwoer mij subiet dat hij NIET meer voor de foto ging poseren. Ik adviseerde hem niet zoveel energie te verliezen in dit soort ruzies. Waarschijnlijk had zijn vader daarvoor gezegd dat hij wel uitkeek om de bal ergens vauit de doornen te halen.

De weg voor hun huis is de oude weg van Napels naar Rome. Vroeger zullen ongetwijfeld vele legers lags de weg getrokken zijn, nu suist de armoede je voorbij. Het is een gammele weg en het verkeer wat er voorbij raast valt niet onder de norm Bovag goedgekeurd. APK-keuring is een onbekend begrip, dus als het meevalt kan een auto remmen en sturen. Het zou dus levensgevaarlijk zijn om van de weg uit iets te ondernemen om de bal te pakken.

Ik houd niet van matineuze telefoongesprekken, omdat ik altijd bang ben [zoals vaak is gebleken] dat er iets is met een dierbare. Vanmorgen vroeg ging de telefoon: Thijs! Opgewonden vertelde hij dat ze de bal te pakken hadden. Met behulp van een ladder[voorzover ik hem kon begrijpen, zo opgewonden praatte hij]. Ik weet niet wie deze poging had verricht, maar gaandeweg begreep ik dat het zijn vader was. Hij verslikte zich amper in het vertellen van deze heldendaad en eindigde zijn relaas met een trots : "Hij had wel overreden kunnen zijn".

Godzijdank de familieband is hersteld.

over de fransen. Het heet dan nu officieel te zijn dat toeristen de Fransen arrogant en afstandelijk noemen. Wie zijn de toeristen? Zijn dat de mensen die met gebrek aan stijl dit prachtige land bevolken voor een paar weken? Ikzelf heb heel andere ervaringen met de Fransen. Ooit heb ik eens de moeite genomen om goed Frans te spreken en ik weet dat dat hogelijk gewaardeerd wordt door de mensen. De mensen zijn afstandelijk en persoonlijk vind ik dat hoogstplezierig, want dat ben ik ook voor mensen die ik niet ken.

Enkele weken geleden in Frankrijk, zag ik tot grote schrik dat de zijwand van de camper erbij hing. De monteur die ik aansprak in de dichtstbijzijnde garage nam de moeite om tegelijk er iets aan te doen. Ik denk dat hij een kwartier bezig is geweest om enkele schroeven te vervangen. Hij wilde niets van betaling weten en toen wij hem toch betaalden "voor iets lekkers", was hij  heel blij. De moeite die een andere garagist had genomen om de camper te repareren, toen de knalpot afbrak. was hartverwarmend. Een Nederlands bedrijf had ongetwijfeld er een nieuwe uitlaat"unit" opgezet en daar dik voor laten betalen. Deze Franse monteur die helemaal naar de kampeerplaats ging om te kijken wat hij er aan kon doen, stelde vast dat het niet nodig was om een nieuwe unit er op te plaasen, hij kon het vastlassen en dan was er niets meer aan de hand. Ook hem hebben wij zeer dik beloond op de [zeer lage] rekening die wij van hem kregen. Ook hij was dolblij. Als dat geen gastvrije gestes zijn dan weet ik het niet meer. Dat deze mensen niet hun hele hebben en houwen wereldkundig maken aan elke voorbijganger zal wel, in tegenstelling tot de Nederlandse mentaliteit, des Frans zijn. Zowel Piet als ik hebben alleen maar goede ervaringen met de Fransen en niet voor niets willen wij acuut emigreren als wij Nederland binnenkomen en de onbeschoftheid meemaken van de automobilisten en de "zeggen wat je denkt mentaliteit".

Gisteren werd ik door deze knappe man begeleid . Hij haalde mij van de trein op en ik was verrast en blij hem te zien. Hij vergezelde mij bij een kerkdienst en in dat grote, prachtige gebouw voelde ik mij heel veilig bij hem. Af en toe keken we elkaar eens aan en glimlachten we naar elkaar. Vanaf de kerk naar het etablissement waar wij verder zouden blijven gingen wij te voet. Hij sloeg zijn arm om mij heen, ik was verrast. Dat had hij nog nooit gedaan. Ik realiseerde mij opeens dat mijn zonen een nog grotere rol gaan spelen dan ze toch al hadden gedaan. Zijn tweelingbroer reageerde toen ik  een paar dagen geleden zei dat ik net een boom uit de grond had gespit, dat als ik het had gezegd dat hij het wel gedaan zou hebben. Ik word oud. Deze zoon ontpopte zich als de ideale begeleider, wat ben ik trots op je Serge.

Vandaag heb ik deze foto genomen. Ze zijn  klaar voor de tentoonstelling in Zaltbommel. Voor Finn [Bruno van de Spoorkant in het tentoonstellingsjargon ], achter Cézanne.

 

 

 

Het heeft een tijd geduurd dat wij de wilde boerderijkater Alpo [AanLoopPoes] zo ver hebben kunnen krijgen. Alpo laat zich nu al aanhalen, geeft zelf kopjes en kopstoten en vindt gezelschap heerlijk. Enkele maanden geleden zag ik een zwaar gewonde Alpo. Hij had al dagen niets van zich laten horen en daar verscheen hij, zwaar vermagerd. Maar wat nog erger was was dat een groot stuk vlees uit zijn pootje hing. Hij moet vreselijk veel pijn geleden hebben, toch liep hij nog gewoon, de keiharde bikkel. Mijn vriendin Renée H. bood aan hem te opereren en hem tegelijk te castreren, nadat hij eerst een penicilline-kuur  moest krijgen. Het was wel zaak dat hij de kuur zou krijgen en niet een andere bezoekende kat, die lekker eten rook. Die tijd werd Alpo met de meest geurige, overheerlijke kattenhappen verwend op hetzelfde tijdstip [vanwege de regelmaat in de kuur]. En het wonder geschiedde, Alpo wachtte ons op als wij op het bewuste tijdstip aankwamen en was ons dankbaar. Heel schoorvoetend kwam hij op ons af en geleidelijk aan bleef hij ook waar hij was. Ik was bang dat nadat hij gevangen zou worden

en geopereerd dat hij het helemaal gehad zou hebben met ons, maar niets was minder waar. Hij is nog steeds blij dat we komen, heeft inmiddels zijn eigen [kleine] territorium en heeft zijn vaste plaats in de dakgoot om de bezoekers te bekijken. Elke middag is het ritueel dat zodra ik binnen ben in tiendekind, hij mij luid miauwend volgt. Hij stort zich op het eten en als hij klaar is gaat hij voor de voordeur zijn poten wassen en wacht totdat ik hem wil aaien of kriebelen. Vervolgens loopt hij weg naar een plek waar het hem behaagt om gekriebeld te worden. Alweer zo'n koninklijke hoogheid in de familie!!

Ooit zaten mijn moeder en zijn vader op dezelfde kweekschool in Bandoeng [Ned.Indië]. Hoe het verder met hun tezamen is gegaan weet ik niet, mijn moeder trouwde met mijn vader toen zij 19 was. In mijn herinnering kwam zijn vader met zijn gezin [ vrouw en 4 kinderen] ons op zoeken in Nederland toen ik een jaar of 14 was. Zij werden goede vrienden van mijn ouders, lief en leed werd gedeeld. Ik kan mij kampeertochten herinneren, waar zij ook deel van uitmaakten, de kinderen waren jaren jonger dan ik en veel van die tijd kan ik mij niet herinneren. Rolf, de enige zoon en de man waar ik het over heb, kwam vele jaren later in mijn gezin toen hij op het KIM werd geplaatst, het instituut waar jongens tot marine-officier werden opgeleid. Mijn eigen jongens waren nog peuters, dus het is zeker een hele lange tijd geleden. Feesten werden in Den Helder regelmatig gegeven [de Assauts] en ik had het genoegen om de dames van Rolf onderdak te geven voor een paar dagen. Het was altijd gezellig en voor mijn kinderen reuze spannend. Vooral mijn dochters vonden het iets geweldigs om die spannende vriendinnen in hun feestelijke kledij hun aandacht te geven. En opeens kwam Rolf met een piepjong meisje bij ons, wat tegelijk onze harten stal, Ellen. In die tijd ging Rolfs vader dood, veel kan ik mij er niet over herinneren, het zal de drukte wel geweest zijn in mijn eigen gezin. Zijn vader maakte veel indruk op mij omdat hij, behalve dat hij er uit zag als een plaatje, veel verhalen vertelde over Perzië [nu Iran] waar hij vaak kwam, omdat hij directeur was van een oliemaatschappij. Wat ik mij wel kan herinneren is dat hij [dat moet dus zeker wel 40 jaar geleden zijn] altijd waarschuwde dat de olie eens zou opraken en dat er gezocht moest gaan worden naar alternatieve energiebronnen. Mijn dochters werden groter en voor hun was Rolf de absolute held. Knap om te zien, geestig en ontzettend aardig voor de kinderen. Rolf trouwde en noemde zijn dochter naar mijn tweede dochter [Barbara]. Het contact bleef altijd bestaan. De families bleken in elkaar verankerd. Mijn meisjes zijn nog steeds dol op Rolf en Ellen. Mijn zoon Ian wilde als klein jochie met Ellen trouwen, het lot heeft anders beslist.

Toen mijn broer bijna twee jaar geleden overleed, kwamen Rolf en Ellen, regelrecht vanuit het vliegveld vanuit Australië naar de plechtigheid. Wat was dat geweldig.

Verleden week belde Rolf mijn moeder op dat zijn moeder twee uur daarvoor was overleden. Ze is 82 geworden. Ik heb haar ook een lange tijd niet gezien, ze was adembenemend mooi om te zien en waarschijnlijk is ze dat tot het eind gebleven. Voor mijn moeder is haar overlijden een klap geweest, maar wat sprak ze met veel voldoening uit dat de families nog steeds zo verweven zijn met elkaar. En nu maar hopen dat de volgende generatie het ook zo oppikt.

Vanaf mijn 15e werd ik het slachtoffer van de schoonheidsindustrie. De reclame in die tijd beperkte zich tot moeders-de-vrouw die met knoestige vuisten de was deden in Radion en enkele andere reclames die niets met glamour te maken hadden. Bij de drogist in Den Haag, waar ik mijn jeugd doorbracht, stonden op de toonbank reclames van filmsterachtige dames die een schoonheidsprodukt aanprezen alleen maar door hun prachtige fluweelzachte huid.Ik vond het prachtig en toen al waren die produkten duur, zodat ik er voor moest sparen om ze in huis te hebben. Ik trapte in elk geval overal in en bekommerde mij niet wat er in zat. In heb gebruikt: Urine van drachtige merries [Orlâne], een middel wat gemaakt was van placenta van een dier, zee-algen [Biotherm], diverse middelen die bereid zijn uit vruchten, crèmes die bereid zijn uit verse geitenmelk uit de Andes. Mijn dochter Laura gaf mij enkele maanden geleden een heel duur merk [La Prairie] en ik geloof dat dat bereid wordt uit parels. Enkele weken geleden was bij mij de gekte nabij en bestelde ik via internet een potje crème bereid uit slakkenslijm. En waarom ik het doe weet ik niet, zoveel kijk ik niet in de spiegel. Ik keek afgelopen zondag wel naar mijn bijna 90-jarige moeder, die daar als een meisje blij zat te zijn met haar familie. Ze heeft weinig rimpels in haar gezicht, zouden genen meespelen???

Dezelfde vrienden die ons attendeerden om tussen de middag te gaan dineren in Franse restaurants, gaven ons ook de tip om te tanken bij een supermarkt. Buiten elk middelgroot stadje zijn op de industrie-terreinen ook grote supermarkten verrezen, met namen als Carrefour, Supermarché of Intermarché. Enorme warenhuizen waar je van alles kunt kopen. Op de Zaterdagen zijn deze winkels stampvol, karren worden volgestouwd met veel diepvriesspullen en over het algemeen dezelfde levensbehoeften als wij hebben. Bij de Lidl in mijn woonplaats heb ik enkele jaren geleden kennis gemaakt met geimpregneerde doekjes, die wat mij betreft in de plaats zijn gekomen voor de aanrechtdoekjes [bron van bacterieën] waarvoor ik een wonderbaarlijk sopje voor moest gebruiken. Zowel het wonderbaarlijk sopje als het materiaal waarvan de doekjes zijn gemaakt, zullen niet al te best zijn voor het milieu, maar de doekjes zijn zeer vriendelijk voor mijn handen, die toch al hebben te lijden door intensief kleigebruik.

In Frankrijk ga ik mij helemaal te buiten aan dit soort doekjes en aan het eind van de vacantie voel ik dit als een soort buit. Dus om twee redenen is het heel plezierig om naar zo'n siupermarché te gaan. Het tanken is een geldbesparing van jewelste, zeker 0,10 eurocent per liter scheelt het of je daar tankt of aan de snelweg.[ En van het geld wat je over houdt kan je weer doekjes kopen] Wel moet je niet tussen de middag bij een tankstation komen, want dan zijn ze dicht, de warme maaltijd wordt genuttigd.

Deze reis hebben wij veel pech en pechjes gehad, ik zal ze niet allemaal opnoemen. Eén van de pechjes is wel het vermelden waard, omdat ik er zo trots op kan zijn als je zelf dingen kunt verhelpen.

De allereerste dag hoorde ik heel vroeg in de morgen , tijdens het gezellig koffiedrinken op de rand van het bed, vanuit de kant van de boiler een druppend geluid. "Het zal toch niet zo zijn dat de boiler lekt, dit wordt een probleem", dacht ik. Voor het afwassen en douchen in de camper is het heel makkelijk als je warm water hebt. Een koude douche daarna overtuigde mij er van dat ik zeker en absoluut er iets aan moest doen. Gelukkig waren wij nog in België op weg naar Piets dochter en op de een of andere manier lijkt mij het probleem in het Gents uitleggen makkelijker dan in het Frans. Het eerste garagebedrijf wist niet waar wij het over hadden en verwees ons naar een "dépannage" bedrijf in de buurt, zoiets als pech onderweg. 2 monteurs keken lichtelijk geirriteerd en na veel trekken aan slangen en mij boodschappend "dat het eigenlijk niet uitkwam"[ja mij ook niet!] konden zij mij niet verder helpen. Loodgietersbedrijven waren op dat moment in geen velden of wegen te bekennen, maar tot grote vreugde reed ik langs een speciaalzaak voor doe-het-zelvers, met de specialiteit in geysers en boilers. Mijn hart maakte een huppeltje. De meneer keek of ik het Ding mee had genomen na een bezoek aan de maan of zoiets, want hij gaf geen enkele blik van herkenning. Sorry, maar helaas [maar dan op z'n Belgisch].

Piets kleindochter, van een heleboel markten thuis, bood aan om er even naar te kijken, want "ik ben best wel handig met die dingen". En daar zaten wij, op de rand van het bed, twee klussende vrouwen. Ze heeft er de tijd voor genomen om samen met mij te evalueren hoe dat zo kan gebeuren . Van héééél vroeger herinnerde ik mij nog de wet van de communicerende vaten en Suzanne wist ook nog veel van natuurkundige verschijnselen, dus al pratend , proberend en kijkend, kwamen wij opeens op de oplossing. Het had met de overloop te maken en het probleem was in een handomdraai opgelost. Suzanne en ik willen t.z.t. een praktijkje beginnen en zetten een bord in de tuin": Dierenarts-pottenbakker-beeldend kunstenaar-kok-loodgietersbedrijf.

Niets is leuker dan uit eten te gaan. Na jaren noeste arbeid in potjes en pannetjes, hangt  mij de dagelijkse creativiteit om wat nu weer op tafel te brengen behoorlijk de keel uit. Bovendien is mijn keuken thuis zo gesitueerd dat koken een tamelijke eenzame klus is. Op vacantie vind ik het koken in de camper wel leuk en ik betrap mijzelf er op dat de meest heerlijke dingen ontstaan op mijn twee-pittertje. Maar uit-eten gaan in Frankrijk is een heerlijkheid en zeker niet duur. In Nederland kan ik mij er al 's morgens op verheugen en dat geldt ook voor de etentjes in het buitenland.

Het probleem in het buitenland  is dat je wel eens op kampeerterreinen staat die in het midden van niemandsland zijn gemaakt en 's avonds bijna niet meer terug zijn te vinden omdat die via allerlei kronkelweggetjes te bereiken zijn, meestal onverlicht. Vooral in de herfst, als de avonden eerder invallen is het vaak al om 8 uur pikkedonker. Het is enkele keren gebeurd dat ik de weg kwijtraakte op zo'n onverlicht landweggetje en dan een gigantische probleem had. Waar moet je draaien met zo'n lange camper?? Meestal dat Piet dan voor mij liep, maar aangezien zijn gezichtsvermogen niet al te best is, is hij diverse keren een sloot ingeduikeld.

Wij vertelden dit aan vrienden van ons die in Frankrijk wonen en die ons uitlegden dat je tussen de middag naar restaurants moet gaan.'s Avonds blijven de Fransen thuis, tenzij er iets te vieren valt, maar tussen twaalf en twee zijn de straten verlaten en zit iedereen te eten in een restaurant. De kaart blijft hetzelfde alleen de prijs is vele malen lager. Het was ons al opgevallen dat in een bepaalde tijd de straten leeg waren, maar realiseerden ons niet wat daarvan de reden was. 

De tip van onze vrienden is voor ons een gouden tip. Een drie-gangen menu [tussen de 10 en 14,50 euro] zorgt er voor dat de restaurants altijd vol zijn, en daardoor de restaurants een goed bestaan hebben. Voor mij is het vooruitzicht dat ik na een paar honderd kilometer rijden nog moet gaan koken, altijd iets geweest waar ik me nooit echt op heb kunnen verheugen. En het komt er op neer, dat na zo'n menu wij voorlopig geen honger hebben, dus eigenlijk eten wij in Frankrijk maar één keer per dag. Zouden de Fransen daarom zo slank zijn?