Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Dit is Koos, kind van Cézanne en Sarah een Cockerspaniel van de achterburen. Koos begon zijn leven bij een mevrouw, die ziek werd en niet meer met hem kon wandelen. Het eerste jaar van zijn leven is Koos uitgelaten op het balkon, waar hij op een krant zijn behoefte moest doen. Hoe treurig het ook was voor zijn eerste eigenaar, maar voor Koos kon niet meer gezorgd worden. Koos ging naar mijn moeder die in Friesland woont en hem alle liefde en verzorging geeft die je een hond met deze start kan geven. Hij heette eerst Bas, maar de naam Koos werd gekozen als eerste paar letters van "Socutera"en dan omgedraaid.

Verleden week werden wij opgeschrikt door een telefoon van mijn zuster die naast mijn moeder woont en een oogje in het zeil kan houden . "Mam is gevallen, maar het valt mee" , zei mijn zus .Wat een schrik, broze mensen op die leeftijd kunnen ontzettend veel schade oplopen en er zijn legio verhalen van mensen die een heup breken en aan de complicaties overlijden. Vandaag waren wij bij mijn moeder om precies te weten wat er was gebeurd. Zij was opgestaan vanuit haar stoel en was uitgegleden over een krant. Koos lag met zijn kop aan haar voeten en zijn lijf opzij van haar.Toen Piet en ik alles reconstrueerden kwamen wij aan op het punt Koos: "Hij schrok zich ellendig zei mijn moeder, hij sprong een meter in de lucht. Ik denk dat ik op hem ben gevallen". "Weet je dat hij je leven heeft gered" zei Piet, hij heeft je val gebroken en inplaats van de harde grond waar je op terecht bent gekomen, ben je op zijn lijf gekomen wat zo zacht is en de hele schok heeft gedempt."

Koos was de held van de middag en ze hebben al veel met elkaar, maar het is ontroerend te zien hoe dankbaar mijn moeder naar haar lieve Koos heeft gekeken.

Deze boom kreeg ik twee jaar geleden als een stekje, verpakt in een stukje krant. De bloemen bloeien vanaf juni tot oktober. Vooral 's avonds geuren de wit-roze geklokte kelken bedwelmend. De boom heeft wel zijn verzorging nodig. In tijden van droogte heeft hij per dag 2 maal 10 liter water nodig.

Of korter gezegd:

Hoe kan een club een hond uitsluiten op basis van een mogelijke erfelijkheid, als men zelf de erfelijkheidsleer niet toepast?????

Wie kan mij antwoord geven>

Vandaag zijn wij met de honden naar de dierenarts gegaan voor hun jaarlijkse injectie en check-up. Onze dierenarts vindt het leuk om Cézanne en Finn te behandelen en stal 3 jaar geleden mijn hart door ons niets te berekenen voor een bezoek, nadat Cézanne wereldkampioen was geworden door te zeggen "dat hij het een eer vond om zo'n kampioen in zijn praktijk te hebben". De jongens waren oergezond en Finn had, behalve verwijdering van wat tandsteen, niets om op aan te merken. "Wat een mooie hond" zei hij en vervolgde dat hij vaak had nagedacht over het geval wat in de club heeft gespeeld. Om in de herinnering te brengen, Finn werd in maart voorlopig uitgesloten voor het fokken , omdat bij een zoon van hem tijdens een keuring een krasje van 2 mm werd geconstateerd op zijn oog [zoals de oogarts zei dat het waarschijnlijk was veroorzaakt door een takje] De dierenarts heeft een rapport  gemaakt, gebaseerd op feiten omtrent erfelijkheid. Bij geen van Finns gekeurde kinderen [ongeveer 49], is erfelijke cataract geconstateerd. Ondertussen heeft Finn al kleinkinderen en achterkleinkinderen, waarvan bij de gekeurden evenmin cataract is geconstateerd. De dierenoogarts die de keuring had gedaan schreef enkele maanden daarna een artikel in de Hondenwereld, met als strekking dat bij cataract niet bewezen is dat het erfelijk is.

Welnu, onze dierenarts sprak er zijn verbazing over uit, dat Finn [alhoewel het fokverbod zou zijn opgeschort door de vereniging [??] afhankelijk is van de herkeuring van zijn kind, over een paar maanden. Hij zei dat als zou blijken dat de hond cataract heeft, dat er nog steeds niet bewezen is dat het erfelijk is.

Toevallig ontmoetten Piet en ik op een receptie gisteren een bevriend oogarts, die zich ook met deze zaak heeft bemoeid, die toen al zijn verbazing over deze klucht uitsprak en graag wilde weten hoe het verder is gelopen  Nadat wij hem hadden verteld dat Finns fokverbod definitief opgeheven gaat worden na de herkeuring van zijn kind, was hij ontzet door zoveel amateurisme en quasi-deskundigheid. Hij had de moeite genomen om verder te graven in de complexe materie van erfelijkheid en is gaan kijken naar familiaire erfelijkheid bij cataract bij mensen [maar uiteraard is dat hetzelfde als bij honden] en zei dat het in bepaalde  families kan voorkomen, maar dan begint het altijd in troebeling van de lens van binnenuit en dus niet als krasje of iets dergelijks. Een kras kan cataract worden, maar dat heeft dus niets te maken met erfelijkheid [een klein wondje kan ook gangreen worden].

In het clubblad van de Kooikervereniging is dat geval uitgebreid beschreven, met ook als vermelding dat er een "denktank" opgericht gaat worden om te denken over cataract en de nieuwe inzichten op medisch gebied. De vraag blijft mij bezig houden: Wie is de denktank en wie zit erin? Als mijn dierenarts en de gerenommeerd oogarts toch met al hun deskundigheid dieper op de zaak zijn ingegaan, mag ik dan van mijn club verwachten dat er op zijn minst in de op te richten denktank deskundigen zitten??

 

 

Nietsvermoedend kwamen tijdens de draaiersdag 2 keurige mensen de galerie bezoeken. Ze woonden in de Randstad en bij de deur meldden ze mij al dat het uitzicht zo prachtig was. Voordat zij in het galeriegedeelte kwamen moesten ze langs de 5 draaiers, de gebruikelijke rotzooi van klei, koffiekannen , boterhamzakjes, tassen en alles wat er op leek alsof er net een bom was ontploft. Een niet alledaags gezicht voor iemand die in de Randstad woont. Soms zie je mensen kijken en zich afvragen waar ze in hemelsnaam in zijn beland. De man hield lang stil bij het schilderij van Piet van Oosterum. Het is een schilderij van een kalfje wat net geboren was toen hij in de stal schilderde. Tegelijk werd het kalfje bij de moeder weggehaald en draaide zich toen om met de rug naar Piet. Ik vertelde het de man, die het verhaal in twijfel trok, want het jonge beestje moest toch bij de moeder drinken. "Wacht", zei ik, "er zit hier iemand die ook een koe heeft". Ik haalde Wil, één van mijn beste draaiers. Wil zat zoals gebruikelijk onder de klei. Zij woont in Petten, thuis hebben ze geen electriciteit, wel gas in flessen en ze hebben inderdaad een koe. Vol enthousiasme legde ze de man uit over haar koe en over koeien in het algemeen. Het verschil tussen melkkoeien en vleeskoeien en de verschillende koeienrassen. Ik zag dat de man niet eens luisterde naar haar verhaal, het ongeloof op zijn gezicht werd met de minuut groter en ik weet zeker dat ook hij zich afvroeg waar hij in hemelsnaam was beland.

Vandaag heb ik de "draaiersdag"gehad, een dag dat alleen de mensen die op de draaischijf werken aan bod komen. Normaal gesproken krijgen op de reguliere cursusdagen alle cursisten aandacht en moeten wij onze aandacht verdelen tussen mensen die glazuren, boetseren, draaien en zomaar komen [die zijn er ook]. Het was een leuk gezicht om op de 5 draaischijven die wij hebben mijn enthousiaste leerlingen te zien. Het was prachtig weer en dat helpt ook om zo'n dag te laten slagen. Draaien is een moeilijk vak en niet voor niets is het een uitstervend beroep, omdat het een paar jaar duurt voordat je alles kan maken wat je wilt. Een hoop doorzettingsvermogen en de wil om dit vak te doorgronden, is een vereiste. Ik vind het leuk om dit vak door te geven en ik schroom er niet voor om iedereen ook de kneepjes van het vak te leren. Mijn mensen zijn er dan ook heel blij mee.

Toen ik als kind met mijn ouders op vakantie ging [en dat is heel lang geleden], was het altijd bijzonder als je in het buitenland Nederlanders tegenkwam. Als je elkaar met de auto passeerde groette je elkaar. Hetzelfde schijnt voor te komen bij motorfietsberijders. Sinds wij een camper hebben en buiten het seizoen op vakantie gaan, geven de camperrijders elkaar de groet. In het seizoen is het ondoenlijk, omdat een camper het vervoermiddel voor vakantie van deze tijd is. Maar zoals gezegd, buiten het seizoen groet je elkaar. Althans...op nauwe weggetjes ben ik wel te bewegen om als eerste te beginnen. In mijn enthousiasme van het begin, vond ik het heel leuk om camperrijders te begroeten, het schept een band. Maar nadat ik witte bestelauto's begon te groeten en niemand terugzwaaide, ben ik er voorzichtiger mee geworden. Niets is zo beledigend, als je als eerste begint en je vriendelijke zwaai wordt niet beloond. Het enthousiasme blijf ik leuk vinden, soms heb je echtparen die vrolijk zwaaien als je ze tegenkomt. Over een paar weken is het weer zover, hello and goodbye!!

Vandaag 11 september, 5 jaar geleden werd mijn kleinzoon Daan geboren. Toen zijn ouders midden in de nacht met een piepklein babietje thuis kwamen, [ik zat thuis om op zijn broers te letten], kon niemand bevroeden dat enkele uren later de wereld op z'n kop zou staan. Nog vervuld van de emoties van een nieuw leven en een nieuwe kleinzoon, belde enkele uren later mijn andere zoon op "Mam gefeliciteerd, maar doe nu de televisie aan". Allemaal weten we wat er is gebeurd.

Vanavond zijn wij bij Daan geweest om hem te feliciteren en het viel me op wat een prachtig kind hij is geworden met een ongelooflijk gevoel voor humor. Wel vond hij het jammer dat hij weer op zijn verjaardag die vervelende beelden zag van die vliegtuigen die in die gebouwen vlogen. Arme Daan ik vrees dat je het nog vaak op je verjaardag zult zien.

 

"Nederland integratie-moe" liet het journaal weten. Als ervaringsdeskundige op het  gebied van integratie kan ik mij dat goed voorstellen. De constructie die jaren geleden is verzonnen om allochtonen absoluut niet te laten integreren heeft door de jaren heen zo slecht uitgepakt dat Nederland dus inderdaad moe is.

Ik ben niet de enige die als voorbeeld stelt dat de harde aanpak die de mensen uit Ned.Indië te verduren kregen, misschien wel goed heeft gewerkt. Trouwens deze hele problematiek is de Nederlander voorbijgegaan, die het zelf veel te druk had om hun eigen oorlog te verwerken . Toen Ned.Indië onafhankelijk werd verklaard en Indonesië werd , zijn duizenden Indische Nederlanders het land uitgevlucht [waaronder mijn ouders met de kinderen] en vestigden zich in Nederland. Wij kwamen in de winter aan en wat ik mij er van kan herinneren is dat je jassen en wanten en petten kon kopen bij "Attaca"een firma die in de eerste levensbehoeften kon voorzien. Mijn vader, hoogbegaafd man moest daarna als boekhouder de kost voor zijn gezin verdienen [hij was officier in het Ned.Indisch leger] en om een zakcentje erbij te verdienen maakte hij goocheldozen en trad hij op als goochelaar. Het verschijnsel "uitkering" bestond niet en je moest het allemaal zelf doen.

De kinderen werden strak gehouden en niet alleen mijn ouders, maar elke ouder zorgde er voor dat de kinderen goed werden opgevoed, niet opvielen door afwijkend gedrag en een goede schoolopleiding konden genieten. Het magische woord wat door veel mensen werd gebruikt was "adat" een woord wat je alleen nu nog tegenkomt in de kruiswoordpuzzles. Het is een Indisch begrip en het heeft te maken met Innerlijke Beschaving.

De Indische Nederlanders zijn allemaal goed geintegreerd, bijna iedereen is "goed" terecht gekomen. Veel van mijn lotgenoten hebben later verantwoordelijke functies gekregen, o.a. in de politiek. Ik noem er een paar: Winnie Sorgdrager, Hans Dijkstal,minister Bot. En niet alleen in de politiek,  maar in een boel andere sectoren zijn deze Indische jongens en meisjes aan de top gekomen.

Ik blijf het jammer vinden dat dit concept voor integratie, nooit is gebruikt.

Zeker 30 jaar geleden kocht ik een kookboek met de naam "Eten van Moeder Aarde". De recepten sloten aan bij de toen in opkomst komende geitenharensok-gedachte en opstelling van vele van mijn pottenbakkende collega's. Onbewust voelde ik toch veel voor de gedachte dat alles wat de aarde te bieden heeft in principe goed is en ondanks dat ik  geen fundamentalist was wat dat betreft, ben ik altijd wel kritisch met voedsel om blijven gaan. Waaom ik niet fanatiek de inhoud van het boek ben blijven volgen is  dat mijn kinderen toch geen zin hadden om opgevoed en gevoed te worden met kikkererwten en gierstpannekoeken en grote vleeseters bleken te zijn.

Toen mijn Piet met pensioen ging heeft hij zich blijven inzetten voor de medische zorg en zijn belangstelling heeft zich vooral de laatste jaren toegespitst naar het "ouder worden". Hij geeft af en toe wel eens een lezing en daar komen voornamelijk twee dingen aan bod: beweging en voedsel. Hij is zelf bijna 90 jaar, maar fietst nog vaak, wandelt elke dag 4 km met de honden, verzorgt de tuin en is zo fit als een hoentje. Wat het voedsel betreft heeft hij al jaren gepredikt dat een zg. Middellandsezee-voedingspatroon het beste is om lang gezond te blijven. Pas sinds enkele jaren lees je dat in medische artikelen. Nogmaals [en voor velen vast een open deur], veel groenten en tomaten [gekookte tomaten hebben veel anti-oxydanten], veel uien en olijfolie voor de stoelgang , fruit en veel vis. Nu is ons huis geen tempel van gezondheid: een sigaretje voor en na het eten en als ik er zin in heb, stroopwafels en appeltaarten kunnen Piet dolgelukkig maken en er zullen wel meerdere dingen zijn die niet geheel stroken met de theorie van Piets lezingen. Ik eet ook alleen fruit als het voor mij geschild wordt, merkwaardigerwijze.

Maar intuitief heb ik de inhoud van het bovengenoemde kookboek altijd wel toegepast in de keuze van mijn voedsel. Ik zal zo veel mogelijk zelf alles koken en zal zelden gebruik maken van pakjes en kant- en klare maaltijden. Ik werd  in een tv-prgramma  g eattendeerd op het ongelooflijk aantal toegevoegde componenten om een kant- en klare maaltijd langer bewaarbaar te houden.  In een simpele maaltijd waren er 30 [dertig] toegevoegde stoffen en conserveringsmiddelen die er niet zouden zijn als je de maaltijd zelf had bereid. Ik heb het te druk om er een sport van te maken, maar soms bekijk ik wel eens de achterkant op de verpakking van een diepvriesmaaltijd.

Ik vertel dat allemaal zo uitgebreid, omdat het Piet is opgevallen dat er zoveel jonge mensen overlijden. Het is een vreselijke constatering en er is nog geen medisch onderzoek naar gedaan bij mijn weten, maar dat darmkanker doodsoorzaak nr. 1 bij mannen is geworden is een vervelende ontwikkeling. Daarbij speelt zeker het huidige voedselpatroon een rol. In de loop der geschiedenis zijn wij in Nederland steeds ouder geworden, maar die groei is al bijna tot stilstand gekomen en de status dat Nederlanders in Europa de hoogste leeftijd bereikten, is al voorbij.

Vandaag echt een heerlijk rustig dagje gehad op 't Tiende Kind, of liever gezegd een echt Tiendekind dagje, met veel hanteerbaar geloop over de vloer. Toon was een draaischijf die wij zomaar kregen van een buurthuis die er mee opgehouden was, aan het opknappen en gebruiksklaar te maken voor de komende workshop voor de draaiers. Momenteel hebben wij 5 draaischijven, een gigantische luxe. De poes keek vanuit zijn stelling naar wat er allemaal gebeurde. En ik kon een opdracht glazuren. Het zonnetje scheen en ik kon vroeg naar huis. Wat kan een mens gelukkig zijn.

Gisteren begaf onze magnetron het na veel jaren trouwe dienst en besloten wij onmiddellijk naar ons vertrouwde adres voor electrische apparatuur te gaan. De service-verlening van de eigenaar is zeker wat ons betreft perfect en de oorzaak hiervan ligt vele jaren ver in het verleden.

De eerste keer dat wij in zijn winkel kwamen werden wij blij verrast door hem aangesproken : "Ha dokter" zei hij, "wat leuk U bij mij te zien. Dank zij U heb ik dit kunnen bereiken". Verbazing van onze kant. En toen vertelde hij een verhaal waar ik zo mijn Piet in herken. Bijna 40 jaar geleden was deze eigenaar van zijn witgoedbedrijf werknemer bij een schoonmaakbedrijf. Hij werkte hard en schroomde niet om ook vele uren overwerk erbij te nemen, omdat hij een jong gezin had. Omdat deze overuren niet werden uitbetaald, besloot hij op een goed moment voor zichzelf te beginnen. Met een bakfiets met daarin de attributen ging hij de mensen af of hij ramen kon lappen. Piet zat in de bloei van zijn praktijk en bewoonde op dat moment een groot praktijkhuis met twee verdiepingen. De glazenwasser verdiende elke maand bij het lappen van de ramen een aardig centje bij het gezin van Piet, omdat er zoveel ruiten waren. Hij kreeg echter een groot probleem toen er zware vorst intrad en de jonge man geen ruiten meer kon zemen. Piet trof hem, na een visiteronde toen hij met veel moeite toch genoodzaakt was het karwei af te breken. Ze maakten kennis met elkaar en Piet zei hem toen dat hij hem vooruit voor drie maanden zou betalen [een groot bedrag voor die tijd] en dat hij na de winter hem wel weer zou zien. Voor de jonge glazenwasser was dat bedrag een redding, omdat niemand hem had voorgesteld om vooruit te betalen. Het vertrouwen dat Piet hem op dat moment schonk heeft hij altijd onthouden. Hij heeft zijn werk kunnen voortzetten en na vele jaren had hij 150 werknemers in dienst.

Wat kan ik van zulke verhalen genieten.

 

Af en toe wordt je voor een dilemma geplaatst en dat is mij ook gebeurd, maar nu ik dit allemaal eerlijk ga opschrijven is mijn dilemma bij deze opgelost.Tijdens mijn afwezigheid in Napels is een on-af schilderij wat op de grond stond, dus ongesigneerd en niet ingelijst door mijn collega Toon verkocht aan een dame die het zo prachtig vond. Toon weet wel dat ik aan het schilderen ben met Piet van Oosterum, maar wie, wat waar en hoe weet hij niet. Het schilderij heb ik in de kamer geplaatst waar Piet zijn tentoonstelling heeft. Ik vrees dat de mevrouw denkt dat ze "een van Oosterum" heeft gekocht, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik dit schilderij heb gemaakt, twee weken geleden.

Toen Toon mij hierover inlichtte, omdat hij niet wist wie het schilderij had gemaakt, was ik natuurlijk vreselijk gevleid en ik kreeg eventjes vleugeltjes. Gisteren heb ik Piet  van O. het verhaal verteld en hij nam het goed op en heeft zichzelf gevleid dat hij dus heel goed kan les geven. De mevrouw die het schilderij één dezer dagen zal afhalen, zal ik opbiechten dat ik als pas beginnende amateur het schilderij heb gemaakt, de prijs zal gehalveerd worden. Een tweede van Meegeren zal ik dus niet worden.

Mijn dochter Barbara heeft deze foto van een zonsondergang genomen vanaf haar tuin. De zon gaat onder achter de zee die een paar kilometer van haar huis is verwijderd.

Ik ben dus in Napels geweest en gisteren laat terug gekomen. Mijn tranen stonden hoog toen ik gistermiddag afscheid moest nemen van Barbara en de kindjes, die mij naar het vliegveld hadden gebracht. Wat waren het fijne dagen en wat heb ik intens genoten van kleine kinderen die opeens grote, wijze kinderen zijn geworden. Veel ben ik niet buiten geweest. Kleinzoon Thijs werd tijdens mijn verblijf geopereerd aan zijn voet,[ gelukkig in een Nato-ziekenhuis door een Amerikaanse arts] en voelde zich de eerste dagen niet erg lekker.

De laatste dag, hebben Barbara en ik de NATO-basis bezocht, en elke keer is het weer een belevenis. De controle van bezoekers is terecht streng op deze grootste Middellandsezee basis. Maar als je eenmaal binnen bent, dan kijk je je ogen uit naar dit stadje in een stad. Alle NATO-lidstaten zijn vertegenwoordigd door de drie eenheden in de defensie. Veel uniformen, maar ook moeders met kinderwagens. De middenstand doet goede zaken en behalve tax-free winkels zijn er ook winkels met schoenen, kleding, cadeaux-shops, Amerikaanse en Britse supermarkten. Er wordt veel aan liefdadigheid gedaan en veel wordt ook georganiseerd om de eigen mensen tevreden te houden. Zo werd er op klaarlichte dag een barbecue georganiseerd, zomaar midden op het plein. Ik keek mijn ogen uit, zeker omdat ik het met niets kon vergelijken. Ooit heb ik in Californië waar mijn schoonzoon studeerde ook zijn school gezien, waar tussen de middag een Vietnamees ook goede zaken deed met zijn etenswaren, maar alles leek strak georganiseerd en gestructureerd.

Tussen de middag aten wij nu in een Engelse pub en ik kon het niet nalaten om fish and chips te eten. Ik moet zeggen dat ze er redelijk in geslaagd waren om de authenticiteit goed te bewaren: de vis was in hetzelfde soort olie gebakken als toen ik er woonde. Jamie Oliver zou er een zware cultuurschok brengen, denk ik.

Maar wat heb ik weer genoten.