Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Overmorgen ga ik na veel te lange tijd weer naar mijn familie in Napels, Piets dochter is uit München gekomen om hem gezelschap te houden. Ik verheug me er enorm op, ondanks dat het een paar dagen geleden daar 41 graden was. Het oudste kleinkind Thijs heb ik geboren zien worden en daarna heel intens zijn eerste baby-tijd meegemaakt. Toen hij naar Amerika verhuisde met zijn ouders, was ik daar vaak en ik bleef ook daar voor langere tijd. Wat heb ik van dat prulletje genoten, zijn eerste stapjes en daarna de toneelstukjes die ik met hem deed. Ik had alle tijd en aandacht voor hem en voor een grootouder is dat geweldig. Toen hij weer terugging naar Nederland, inmiddels met twee zusjes was hij 4 en toen hij naar Italië ging een knulletje van 7. Wat gaat alles snel, zijn jongste zusje heeft maar 3 jaar in Nederland gewoond. Ze zullen wel een stuk groter geworden zijn en meer en meer hun eigen leven gaan leiden. Wat zullen we veel bijpraten.

Gisteren ging de telefoon. Een huilende, intensverdrietige stem uit Berlijn. "Onze" kleindochter: "Tim is dood". Intens medeleven voelde ik, Tim was haar hond en 12 jaar lang haar trouwe metgezel. 17 is hij geworden, wat wil je nog meer. Hartverscheurend huilde zij bij mij uit en ik voelde weer die band die ik altijd met haar heb gehad, vanaf het begin dat ik haar ontmoette ,15 jaar geleden.

Het moet als een bom ingeslagen zijn in haar familie met een zeer noordhollandse achtergrond, dat de vader en opa "ging" met een buitenlandse. En wat niet de bedoeling was gebeurde: dit meisje van 16 wilde met eigen ogen aanschouwen wàt dat  [de buitenlandse] wel was. Wat was ze teleurgesteld toen ik haar van het station afhaalde, ze had een donkere vrouw verwacht in een burka, die een beetje Nederlands sprak. Binnen 3 minuten hadden zij en ik door dat wij heel goed bij elkaar pasten en dat is altijd zo gebleven. Zij opende de deuren voor de rest van Piets familie, waar ik zo blij mee ben . Wij hebben met Piets familie oprechte vriendschap en het is eveneens mijn familie.

Nu is haar hond dus dood en ik leef met haar mee. Ze weet nu nog niet hoe ze het zonder Tim moet doen en dat stadium snap ik zo goed. Gelukkig weet ze dat ze weer keihard aan het werk moet, ze moet een scriptie afmaken en dan is ze klaar met haar studie. Ik zal dit stuk eigenwijze, flamboyante, intelligente, onhandig en soms stomme mens, mijn hele leven blijven volgen, want het is wel heel erg familie van mij.

Mijn moeders vader was een Zwitser, als ik foto's van hem zie dan zie ik een knappe, zuinige en sobere man. Mijn moeder was enig kind en ik denk dat ze nooit heeft kunnen bevroeden dat zij stammoeder zou worden van een heel grote, beetje vrijgevochten familie, waar het altijd wel gezellig bij is, maar iedereen doet maar. Mijn moeder heeft zich altijd knap staande gehouden in haar familie die geen blad voor de mond neemt [in familieverband] en waar elk individu vindt dat hij/zij de norm is. Zij wordt ook altijd gepest door haar kinderen en kleinkinderen met haar zuinigheid. Ze houdt van grote gebaren en is vreselijk gul als het gaat over "mensen helpen"en mensen bij haar uitnodigen. Maar ze zal niets weggooien.

Vroeger zei ze zoiets als "Als Schraalhans keukenmeester is dan eet je pastei met een gouden randje", het betekende dat wij één keer per week prakjes aten waar ze iets van maakte [heerlijk was het]. Gisteren aten wij met haar in een schattig restaurantje op het Friese platteland, waar grote porties worden geserveerd. Dat gebeurde dus ook, en de hoeveelheid vlees die je op het bord kreeg was zeer ouderwets. Ze zal nooit om een "doggy bag"vragen, maar het is een plezier om te kijken hoe ze onopvallend vlees ergens in doet, in dit geval in 2 dunne, roden servetten. Ze heeft last van reuma en haar handen staan krom dus haar bewegingen zijn langzaam. Dit deed ze heel effectief. Eén servet werd onder haar bord gedaan en het vlees [met jus want dat is ook zonde] werd er op gedaan. Vervolgens werd het aangestampt en in haar tas gedaan, boven op haar pakje sigaretten  Ik vroeg me af dat wanneer het zou doorlekken op haar sigaretten, ze ook zou berekenen hoeveel sigaretten wel weggegooid zouden moeten worden. Ze was er ingespannen mee bezig en ik keek er ook met volle aandacht naar.

Ze zag dat ik keek en op haar gezicht toverde ze een stralende, meisjesachtige glimlach "Zwitsers"zei ze.

O Mam wat heerlijk dat ik je nog altijd herken van heel vroeger.

Op het moment wordt Julianadorp bevolkt door buitenlanders, die het niet erg vinden dat het af en toe regent. Met reflecterende stormjassen, kaplaarsen en mutsen maken ze lange wandelingen of fietstochten en prijzen de frisse, zuurstofrijke lucht.

Enkele jaren geleden kwam op zo'n regenachtige dag in tiendekind een Britse vader met 5 kinderen. Het geheel zat in een oude deukauto, volgepakt met dozen en plastic zakken. De mensen kampeerden op een camping aan de duinen en het gezelschap rook naar natte kleren die verkeerd waren opgedroogd. Maar ze waren super beschaafd en de combinatie armoedig maar toch chique, spreekt me altijd aan. De vader vroeg of er gelegenheid was om de kinderen iets in klei te laten maken. Ik antwoordde hem dat er kinderpartijtjes gegeven werden, en dat voor de duur van 2 uur, inclusief versnaperingen. Ik zag de vader denken en daarna vroeg hij wanneer dat dan zou kunnen. "Nu", zei ik , me voornemend dat ik hem ertoch niets voor zou vragen.

Het werd heel gezellig en de kinderen vonden het fantastisch. Ik zag de vader wel snel hoofdrekenen en bij elke volgende ronde als ik vroeg of ik weer wat kon inschenken en de kinderen gretig mijn aanbod aanvaarden, zag ik de vader hoe langer hoe meer inkrimpen. Tegen sluitingstijd en toen ik ging opruimen begon de vader hoe langer hoe meer te dralen [en natuurlijk wist ik wat hem dwars zat, hij had natuurlijk geen geld genoeg] en uiteindelijk moest hij vragen wat hij mij verschuldigd was. "Nothing, it was my pleasure" antwoordde ik en de vader kon een zucht van verlichting niet inhouden.

Ik had met hem afgesproken dat hij t.z.t. de gebakken spullen zou ophalen en natuurlijk wist ik dat dat toch niet zou gebeuren. Ik heb de dozen met spullen enkele maanden bewaard en daarna moest ik het wel stuksmijten op de afvalhoop van scherven langs tiendekind. Er was veel geproduceerd en ik was nogal bezig met zware dingen stuksmijten [dat moet stuk anders gaan anderen  met vaak mijn keramiek er vandoor]. Bij de laatste doos ging ik uit een soort meligheid kunstwerpen proberen, totdat ik verkeerd mikte en een loodzwaar gedrocht dwars door de grote ruit van mijn werkkamer keilde.

Al met al een dure grap, maar ik kan er nog steeds om lachen.

Afgelopen dagen heb ik mij zorgen gemaakt om de AanLoopPoes Alpo, de wilde kater die enkele jaren geleden gedumpt is door Amerikaanse buren van Tiendekind. Een paar weken geleden verscheen hij, nadat hij enkele dagen uit beeld was geweest met een zwaar gehavende poot. Vermoedelijk was hij gegrepen door een landbouwwerktuig, de verwonding zag er ook zo uit. Nadien werd hij op zijn manier aanhankelijk en zag het stuk om tiendekind als zijn terrein. Elke morgen wachtte hij mij bij de voordeur op, kreeg ogenblikkelijk zijn eten [nu al binnen] en ging dan een dutje doen onder de tafel of ergens in het struikgewas. Hij vond het oergezellig dat er tegen hem werd gepraat en miauwde sinds korte tijd terug.

Gistermorgen was hij in geen velden of wegen te bekennen, van zijn eten had hij niets genomen. Meestal kwam hij aansjeesen als hij de auto hoorde en zeker als je hem riep. Gisteren bleef ik hem roepen en mijn onrust groeide toen hij er 's middags nog niet was. 's Avonds had ik een workshop en zijn bakje eten was onaangeroerd, dat was een slecht voorteken. Mijn vriendin de dierenarts vroeg hoe het met hem is en ik maakte haar deelgenoot van mijn zorgen. Ik vertelde haar over de poot en ze antwordde mij dat ik haar had moeten roepen, misschien gaat het niet goed met hem door de poot. Zij suggereerde dat ook stuifmeel van lelies en tulpen de kat ziek kan  maken, vaak met dodelijke afloop [achter op het veld worden lelies verbouwd]. "Of", zoals zij zei "niet te spreken over landbouwmachines, daar heb ik altijd zoveel slachtoffers op de tafel". Mijn onrust groeide. Laat in de avond ging ik weg en hij was niet komen opdagen.

Vanmorgen vroeg hoopte ik dat hij mij zou opwachten, maar dat gebeurde niet. Ik liep het hele terrein af en ook het aangrenzend terrein waar een verlaten schuur staat, waar hij ook wel eens is gesignaleerd. Ik riep en riep en Alpo kwam niet. Toen ik aan het glazuren was, was hij er opeens, wat was ik blij! Maar wat zag hij er uit. Hij had vreselijke dorst en honger. Een poesje wat langs kwam werd genegeerd, wat mij verbaasde : uiteindelijk is het zijn terrein. Daarna ging hij tevreden slapen vlak bij mij. Aanraken kan ik nog steeds niet, maar hij vindt het wel prettig dat ik bij hem ben. Op een goed moment had hij het wel gezien en liep het pad op [onrustig] naar de leegstaande schuur. Ik keek hem achterna welke ingang hij gebruikte voor eventueel volgende keren. Alpo liep langs de schuur, nam een sprongetje het talud af waar het poesje van even te voren hem zat op te wachten. Dolgelukkig huppelden ze verder.

Het is gevaarlijk om te zeggen dat er nu een periode van betrekkelijke rust gaat aanbreken [geen houten tafel in de buurt om af te kloppen]. Gisterenavond had ik nog een workshop van mijn "vrouwenclub" Soroptimisten om schalen te maken. Zo lang ik bij de club ben, was ik degene belast met het maken van cadeaux, versiering enz. Als er een gastspreker kwam, kreeg hij/zij altijd een prachtige schaal van mij. Eigenlijk vind ik het leuker dat de hele club hier aan meewerkt, dus het idee was er om schalen [in mallen] te maken en dat is natuurlijk zo simpel als wat. Een paar weken geleden ben ik met de eerste groep aan de slag gegaan en gisteren dus weer zo'n gezellige meidengroep [op dat moment zijn inderdaad de notaris, de dierenarts, de marine-officier, de dichter, de logopedist en de reisadviseur en ik een stel giechelende meiden]. Het werd chaos op een goed moment en ik heb laat de deur achter mij dicht getrokken, de troep ruim ik straks wel op voordat de les begint.

Nu ik het ietsje rustiger heb kan ik mij voorbereiden op mijn weekje Napels naar de kinderen. Wat heb ik er zin in, wat mis ik ze vreselijk.

Op mijn bureaublad had ik sinds ik een computer heb, altijd een foto van een kleinkind of van een hond. Al maanden heb ik deze foto van een huis waar ik ongelooflijk zoete herinneringen aan heb overgehouden. Het huis staat in West-Kingsdown in Kent, Engeland [alsof er ook een East-Kingsdown is, het dorpje was zo klein]. Ooit werd het bewoond door mijn nicht en haar gezin. De man, stammend uit de oude aristocratie maar met het uiterlijk van een arme zwerver , was psychiater en zachtjes uitgedrukt zelf prettig gestoord. Zijn jeugdwens was ooit buschauffeur te worden, maar zijn vader verbood het hem ten stelligste. In vaders kringen was het "not done" [de vader was generaal in het leger in India] en zoonlief ging medicijnen studeren en daarna psychiatrie. Toen hij gesettled was nam hij zijn jeugdwens weer op en startte zijn eigen streekbusbedrijf. 'Morgens werkte hij als geneesheer-directeur in de psychiatische kliniek in Dartford en 's middags reed hij als chauffeur op éen van zijn gammele bussen door het prachtige landschap in Kent. Zijn vrouw was pottenbakster en van haar leerde ik het vak in haar atelier achter in deze tuin. De excentrieke ouders namen zich wel voor hun kinderen [zoon en dochter] de beste opleiding te geven die de kinderen zouden kunnen wensen. Hoewel de dochter Anthea het altijd vreselijk vond als de ouders haar van de dure meisjesschool afhaalden in hun gammele bus, gekleed als hippies [op dat moment zat Diana later Princess of Wales daar ook op school]  25 jaar later denkt Anthea, nu tolk Chinees en Russisch, met weemoed terug terug aan haar bijzondere, vooruitstrevende ouders.

Het huis zelf is een oud country-house, met onnoemelijk veel kleine, onpraktische kamers waar het een uitstalling is van de meest waardevolle, verwaarloosde zooi. Bergen prachtig antiek, boven op elkaar neergekwakt, een opgezette tijger en veel ondefinieerbaar spul waar antiquairs van zullen likkebaarden. Op het erf stonden oude bussen, die nog gerepareerd moesten worden, maar inmiddels rijp voor de sloop werden. Een oude sportauto gekocht door de zoon van geld van een erfenis van een oudtante. Mijn neef was één van de eerste psychiaters die bij wijze van experiment zijn patienten liet integreren in de burgermaatschappij, dus in en om het huis was het een prettige verzameling van vrolijke en verdrietige mensen, die als kindermeisje, tuinman , maar ook als buschauffeur dienden [dit laatste onder protest van de bewoners].

Ons gezin kwam in Bromley te wonen toen mijn vorige echtgenoot als Marine-officier op de Londense Universiteit  kernenergie kon gaan studeren. Ik had toen nog maar mijn 2 dochters, Toen mijn tweeling geboren ging worden, "verhuisden" wij min of meer naar dit gastvrije gezin, wat voor mij denk ik de grootste indruk heeft gemaakt in mijn leven. Ik heb er wel eens meer over geschreven. Als ik op de foto de tuin zie, denk ik aan de vele eetpartijen en hoor ik de kinderstemmen. De kinderstemmen zijn verstomd, beide ouders zijn overleden. Ik kwam er voor het laatst om bij de begrafenis van mijn neef te zijn, ik logeerde in de kamer die na 25 jaar er precies zo uitzag als toen wij er "woonden". De dochter woont in Londen en wil niet meer naar dit huis, wat nu een spookhuis is geworden. A-l-l-e-s is precies zo gelaten als 25 jaar geleden, zelfs de potjes creme van mijn nicht staan er nog, verschraald en beschimmeld. Ik denk dat mijn neefje het niet kan verdragen om de bezem door dit huis te jagen en zo de gedachten aan de ouders weg te vagen. De toen al oude bussen, zijn nu ingepakt in spinnenwebben en rottende bladeren van de bomen. De sporen van een ver verleden worden kersvers gehouden, omdat er niemand meer komt. Wat heb ik van dit huis en de familie gehouden.

In het kader van het schilderen raadde Piet van O mij dwingend aan, om een "zoeker" aan te schaffen en een nieuw palet, want "op zo'n manier krijg je al die verf in je ezel". Hij was nogal dwingend, of misschien keek ik hem aan met mijn "dat zoek ik wel zelf uit-blik", maar hij kwam er dinsdag een paar keer op terug.

Terecht of onterecht gaat mijn eerste gedachte uit naar Toon, die vreselijk handig is en altijd wel klaar staat om mij uit de problemen te helpen. "Ik doe het , maar heb je er haast mee? " Ik denk dat Toon de situatie goed aan voelde. Gisteren stond er een nieuw palet en een beeldzoeker op de nieuwe eigenaar te wachten. Bedankt Toon.

Dinsdag was het de bedoeling dat ik leerde glas te schilderen. Piet van O, had mij gevraagd om een klein glazen vaasje met een roos mee te nemen, dankbaar onderwerp en ontelbaren malen op doek gebracht. Ik nam een vaasje mee die het althans bij mij thuis goed doet. Dun en fragiel. Piet was diep teleurgesteld en kon zich niet voorstellen dat ik zo weinig schilderkundig inzicht had om zo'n model te nemen. Wat hij bedoelde was een klein rond [liefst kristallen] vaasje met een nauwe hals. Piet ik heb geen kristal. Piet was teleurgesteld en dat liet hij blijken ook, van schilderen kwam er weinig, maar ik heb veel geleerd over vernistechnieken.

Zaterdag willen wij weer schilderen en om hem niet teleur te stellen ben ik op zoek gegaan naar kristallen vaasjes [pinpas mee]. Vroeger was in Den Helder een chiquere zaak die kristal verkocht, maar die is er verleden jaar mee op gehouden. Blokker zal me ook niet uit de brand helpen. Ik kreeg de tip om het in de Kringloopwinkel te proberen. Wat een leuke winkel, ik denk dat ik er uren zou kunnen doorbrengen. Ik heb allerlei vaasjes gekocht [duurste 0,75 euro], sommige lijken kristal , maar ik vind het best zoals het er uitziet. Piet je kan weer tevreden zijn.

Het bovenste meisje is mijn Sophietje in slaap. Het onderste meiske Italiaans topmodel, beroemd om haar lippen. Sophietje is, zoals mijn andere kleindochters een prachtig meisje, zeer fotogeniek. Gelukkig is ze het absoluut niet bewust, ze is zeer verlegen en houdt er niet van in de schijnwerpers te staan. Blijven zo schattekind.

 

Uitgeput na een hoop lange dagen en dus korte nachten door het overlijden van onze buurvrouw. veel verplichtingen elders, maar inachtneming van piëteit naar de buren toe, konden Piet en ik ons gisteravond verheugen op eindelijk een avondje heerlijk niets doen. Onze plannen werden door kruist door een telefoontje...

Mijn zoon Ian die kampeert in Texel, belde gisteravond op om te vragen of hij met zijn gezin bij ons kon slapen. De tent waarin ze sliepen, was zo lek als een mandje en alles aan beddegoed en kleren was nat. De tent was, heel lief aangeboden, opgezet door een vriend van hem die de tent net had gebruikt. Helaas werd er niet bij vermeld of de tent watervast was. Dus, de familie kwam laat gisteravond aan en de kinderen vielen om van de slaap. Gelukkig kunnen veel mensen in het zomerhuisje slapen en het is er heel gezellig. Vanmorgen was iedereen uitgerust en nieuwe plannen werden gemaakt. Zeker terug naar Texel! Maandag was bij de Lidl een aanbieding van een 8-persoons tent, dus ik adviseerde hun om er één te kopen, zeker omdat de kinderen kamperen leuk vinden en er vast een vervolg zal zijn.

Ian kon de allerlaatste tent kopen, maar...zonder gebruiksaanwijzing. In onze achtertuin werd geprobeerd de tent op te zetten, maar niets lukte en er leek weinig systeem in te zitten. Zus Barbara in Napels werd gebeld, want zij had wel ervaring met het systeem, dachten wij. Ik sjeesde naar de Lidl of zij een gebruiksaanwijzing van de tent hadden, misschien gevonden door een oplettende werknemer. De chef kon mij niet helpen, hij gaf mij wel een nummer van de klantenservice, misschien  kon ik  proberen een gebruiksaanwijzing te krijgen  via de e-mail. De dame aan de andere kant van de lijn was weinig behulpzaam en ik stuitte tegen een berg van onwelwillendheid. Totdat ik haar zei dat wij niet in gebreke waren gebleven, maar de Lidl. Ze nam de moeite om in elk geval te zoeken naar het dichtstbijzijnde filiaal. Hoe het toen verder liep wist ik niet, ik had een afspraak gemaakt met Piet van O om te schilderen. Mijn kleinkinderen kom ik ook niet meer tot rust manen, maar ik denk dat alles goed is verlopen. "En mam als het mis gaat met de tent, komen we weer een nachtje bij je logeren"!

Vanmiddag belde ik de kinderen in Texel op en ik kreeg een zeer opgeluchte Ian aan de telefoon. De tent stond er zonder probleem en het was erg gezellig. Gelukkig maar. Morgen is er weer een verdrietige dag en dan beseffen we eens te meer dat het zo fijn is dat we er nog zijn, hoe druk we het ook hebben.

Ik heb afgelopen tijd weinig gewerkt aan mijn keramische activiteiten. Het geschil omtrent Finn heeft mij veel tijd gekost en je beperkt je dan tot de hoognodige zaken. Afgelopen weken ben ik na een paar jaar, weer gaan schilderen met Piet van O. en wat ik vreesde werd al weer bewaarheid: ik vind het zo ontzettend leuk! Ik had het een paar dagen geleden met Toon er over dat toen ik 36 jaar geleden in Engeland mijn vak leerde er geen mogelijkheid in de buurt was om te leren schilderen. Was dat er wel geweest dan was ik schilder geworden, maar goed dingen lopen zoals ze moeten lopen en ik ben heel blij met mijn vak en mijn artistiek bestaan. Ik vertelde Piet van O. waarom ik enkele jaren geleden mijn nieuwe hobby vaarwel zei, omdat ik te bang was dat ik mij zou gaan versnipperen, en in mijn vak ben ik nooit uitgeleerd. Hij antwoordde dat als ik door zou gaan met schilderen, ik wellicht beter ben in schilderen dan in potten draaien. "je kan het toch beide doen", zei hij en dat heb ik goed in mijn oren geknoopt om een nieuw dilemma te voorkomen.

 Vandaag ging ik naar Tiendekind om weer te draaien, het was heerlijk. Ik had mijzelf de opdracht gegeven niet te veel te maken, maar proberen dat wat ik maakte perfect te doen. Alpo de poes vond het prachtig, Frank Sinatra had ik op de herhaalknop gezet, dus hij heeft mij 5 uur lang bezongen en verteld over zijn leven vanaf dat hij 17 was ["When I was 17, it was a very good year"]. Ik heb verliefd naar mijn eigen werkstukken gekeken en wat ben ik blij dat ik weer als vanouds bezig ben

"Een land zonder voorhoede"was gisteren de kop van een artikel in onze krant. Ik heb het 3 x gelezen om te kijken in hoeverre ik met de schrijver kan meevoelen. Zijn uitgangspunt is  dat  Nederland een platte samenleving is geworden, de patsers en de patjepeeërs zijn het land gaan regeren, met een banaliteit die je acuut doet wensen te emigreren. De televisieprogramma's zijn van een onbenulligheid, maar kennelijk voldoet het aan een behoefte want de kijker kan zich eindelijk identificeren met de platheid en banaliteit van het gebodene.Wat dat betreft zou John de Mol heel goed moeten beseffen dat hij bezig is met criminele activiteiten, omdat zijn programma's verslonden worden, door ouders en dus ook door kinderen.

De journalist Dick Hofland interviewt cabaretier Jeroen van Meerwijk, die zich in scherpe bewoordingen uitlaat over de verloedering van Nederland. Ik las met aandacht verder, omdat cabaretiers ook niet model kunen staan voor het toppunt van  beschaving. Van Meerwijk heeft met een aantal vrienden een nieuwe beweging gevormd, het Nieuwe Elitair Elan. Klinkt heeeel elitair en ik was bang dat we weer aangekomen waren in een tijdperk wat ook nodig toe was aan verandering. Maar gelukkig kiezen zij niet voor "oud geld"en oude macht, maar voor mensen die op basis van liefde en respect een voorbeeldsfunctie gaan uitoefenen. Hij wijt de verloedering aan de popmuziek, die gaandeweg de cultuur van de massa is geworden [jammer dat hij dat zo vindt!] Ik denk dat jaren 60 er iets is binnengeslopen dat wilde afrekenen met bestaande tradities, gezag, respect en betrokkenheid. Gelijke niveaus werd er geroepen en daar valt wat voor te voelen, maar toen kinderen hun ouders Truus en Henk moesten noemen en kinderen evenveel inspraak hadden in het wel en wee van het gezinsgebeuren, is er wel wat veranderd en naar de andere kant geschoten. Het bestaan van goede manieren werd in die tijd ook afgeschaft, want dat hoorde bij het "establishment". [een woord wat je tegenwoordig bijna niet meer hoort]. De kinderen van toen zijn nu de bijna veertigers, die "zeggen wat ze denken" en elkaar beledigen [geleerd van Paul de Leeuw], want dat hoort.

Opmerkelijk in het artikel is een naam van een man die altijd veel indruk op mij heeft gemaakt. Voor mij is het de man, waarvoor ik blindelings zou gaan, Fentener van Vlissingen. Behalve dat hij een plaatje is om te zien, is zijn hele uitstraling één van beschaving, en echte chique [in al zijn soberheid]. Al het kapitaal heeft de familie aangewend voor grote natuurparken in Zuidafrika om zo de stropers geen kans te geven. Het contrast is schril met de "voorbeelden"van stijl van tegenwoordig, zoals Vanessa en Frans Bauer. Beide groepen zullen ook wel een tegengestelde" versie geven over het begrip "kwaliteit".

De nieuw elite die van Meerwijk voorstaat heeft niets met geld of afkomst te maken, maar met inhoudelijk denken. om aldus tot een betere samenleving te komen. Wat een positief artikel, als dat allemaal toch zou kunnen.

 

Vandaag kwam Ian hondje Lizzy en de cavia Okkie brengen, omdat de familie een week gaat kamperen in Texel. Lizzy is enkele kilo's te zwaar en over Okkie kan ik niet oordelen, omdat denk ik Okkie niet de norm is, maar dat weet ik ook niet zeker. Enkele tijd geleden heeft Lizzy hier ook een week gelogeerd en kwam als een elegante hinde terug bij baas en bazin. Het zal wel komen door de vele, lange wandelbeurten die wij met de honden doen. Ik had Ian en Heleanne beloofd dat ook deze keer Lizzy vele kilo's ging verliezen. Deze keer zag Lizzy de bui al hangen en ging zogenaamd met Piet mee, maar na 50 meter nam ze de benen naar huis. Verleden week dat Lizzy hier ook een dagje was, was Lizzy 's avonds ziek geworden en verhuisde het met smaak verorberde lamshart op het grasveldje bij Ian. Ian had geen eten voor Liz meegegeven, dus ik ging van het standpunt uit dat zij het gevarieerde menu wat onze honden krijgen, ook wel zouden toestaan. Na het eten zag ik het gekromde ruggetje van Lizzy, vergezeld van allerlei merkwaardige keelgeluiden, en ja hoor. Ik zit me suf te piekeren wat ik haar nu moet geven, als het zo doorgaat zal ze zeker mager terugkomen. Altijd die bastaardhonden met hun dure uitgekiende maaltijden!!!

Gistermiddag kwam een echtpaar in de galerie, de regen trotserend. De vrouw maakte een zeer vitale indruk, zag er artistiek uit en was ongeveer midden zeventig. Ze nam het woord en bleef het woord houden gedurende het eerstkomende uur. De man probeerde haar een beetje af te remmen en heeft wel 25 keer geroepen dat zij inbreuk maakten op mijn tijd. Dat deden ze ook wel en normaal gesproken vind ik dit soort bijzondere bezoekjes enig, want per slot van rekening heb ik mede daarvoor een galerie. Zij had haar hele leven in Frankrijk, Israel en nog een ander land gewoond , woonde hiervoor in Amsterdam, maar woonde sinds een jaar in Den Helder en of dat tot volle tevredenheid was, betwijfel ik.Ze was schilder, beeldhouwer en deed nog iets wat ik ook vergeten ben. Ze noemde de plaatsen waar ze had gewoond, maar wat ik nog kan herinneren was Menton en Besancon. Ze maakte kleding en haar lievelingskleur was groenblauw en ze hield ook van nog iets. Het tolde in mijn hoofd, mijn voeten deden pijn en eigenlijk wilde ik wel naar huis om niets te hoeven zeggen. Meestal dat ik de mensen uitnodig om een glas wijn te drinken, maar ik kon het niet opbrengen. Eigenlijk niets voor mij.