Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Gisteren gingen er 4 volwassenen en 3 kindjes van mijn zoon Ian naar het circus Althoff. Voor twee van de drie was het de tweede keer voor de jongste zoon Olivier was het de eerste keer en hij keek zijn ogen uit. Ooit wilde ik naar het circus en deze beroepskeuze bleef tot mijn 16e aan, daarna stuurde mijn vader mij naar Schoevers voor de secretaresse-opleiding, want zoiets als een circusartist was iets wat ik de familie niet kon aandoen

   DAAN                                                                                                                                                           

 Mijn fascinatie voor het circus begon al heel vroeg toen wij op "verlof" naar Nederland in Scheveingen kwamen te wonen . Ik bezocht daar als kind van 6 jaar het circus Strassburg en was helemaal

verkocht. Ik kan mij nog goed herinneren dat in één van de nummers een aap optrad die kon fietsen. Iets wat ik nog niet kon. Mijn broer had wel een fiets, waarop ik achter een hotel aan de boulevard net zo lang heb geprobeerd te fietsen, totdat ik het kon. "Als een aap kan fietsen, kan ik het ook" , hield ik mij zelf voor. Ik denk dat ik het voorbeeld vaak voor mezelf heb gebruikt om toch te bereiken wat ik wilde. 

Een bron van zorgen wordt gevormd door Alpo, de aanlooppoes. Een paar maanden geleden had ik hem een paar dagen niet gezien, toch bleef ik hem  elke dag op zijn plaats eten geven. Opeens verscheen hij weer, sterk vermagerd. Tot mijn ontzetting was zijn rechtervoorpoot zwaar beschadigd, een hele kolom vlees hing er uit. Wat zou er gebeurd zijn?? Misschien dat goed eten hem er boven op zou helpen, veel konden wij er niet aan doen. Zeker omdat hij zich niet laat vangen, zodat wij met hem naar de dierenarts zouden kunnen gaan. De wond heeft zich door de maanden geheeld, maar ziet er niet goed uit. Hij zoekt trouwens contact met ons, blijft in onze buurt als wij er zijn en vindt drukte in Tiendekind heerlijk. Hij zit dan onder de bomen, slaapt of doet alsof. Eergisteren gaf het herstel van de wond me toch wel zorgen, de poot ziet er dik uit en lijkt ontstoken. Dat zal wel door de hitte van de laatste weken komen, bacterieen gedijen goed met dit weer. Vanmorgen was ik even op Tiendekind om hem eten te geven. Meestal roep ik heel hard over de velden heen en als het goed is komt hij. Hij kwam inderdaad op een holletje aanzetten, hij kent zijn naam.Ik bleef wel wachten totdat hij zijn eten op had, kennelijk vindt hij het toch prettig als ik er bij ben. Maar straks komt Ian met zijn familie, dus lang zou dit contact niet kunnen zijn. Toen ik wegreed, leek het bijna of hij met mij mee wilde. Hij keek in elk geval heel teleurgesteld toen ik de auto startte.

8 jaar geleden heb ik wel eens schilderles gehad. Ik vond het zo ontzettend leuk, dat ik er ook acuut mee stopte. Het gevaar dreigde [vond ik] dat ik mijn eigen vak, keramiek niet meer met dezelfde betrokkenheid zou uitoefenen. In dit vak raak je nooit uitgeleerd, en nu na 36 jaar denk ik nog steeds dat ik het nooit zal leren. Onze vriend Piet van O.[zie uit de as herrezen] gaf enkele weken geleden aan  dat hij zijn passie het schilderen zo miste, waarop ik antwoordde dat "we dan toch weer gingen schilderen". Ik bedoelde eigenlijk dat hij weer aan de bak zou gaan, bovendien heeft hij ook een tentoonstelling bij mij, dus het zou heel goed uitkomen dat wij daar tijdens de openingsuren aanwezig zouden zijn terwijl hij bezig was. De eerste keer was een groot succes, en hij voelde zich op dat moment de gelukkigste man ter wereld. Verleden week haalde hij mij over ook om mee te schilderen en eerlijk gezegd zag ik daar vreselijk tegenop. Na 8 jaar, de basistechnieken was ik al vergeten! Gisteren zette ik de eerste streken weer op doek, hij begon lekker op mij te foeteren [goed zo Piet].

Vandaag maakte ik deze foto van hem, terwijl hij op mijn doek verbeteringen zit aan te brengen. [Op de achtergrond schilderijen van Ellen van Hemert, die ook een tentoonstelling bij mij heeft

twee ezels met op de achtergrond zijn zonnebloemen die hij verleden week heeft geschilderd 

Vandaag wilde ik met blijdschap schrijven dat het fokverbod voor Finn met ingang van nu is opgeheven en dat door een artikeltje in het clubblad van de Kooikerhondjes Finn wordt gerehabiliteerd. Wat was ik blij ook dat ik gisteren kon meemaken hoe conflicten dienen opgelost te worden.

Echter een trieste mail doorkruiste mijn plannen, zodanig dat Piet en ik, na de blijdschap van gisteren behoorlijk zijn aangeslagen.

Ik ben lid van de Soroptimistclub een serviceclub voor werkende vrouwen [vergelijkbaar met Rotary, Lions e.d.] In het buitenland heb je als lid de mogelijkheid om je zusterclubs te bezoeken. Dat deed ik ook toen mijn dochter in  Monterey in Amerika woonde en ik voor weken bij haar logeerde. De club is in de stad Carmel, een prachtig stadje waar Clint Eastwood ooit burgemeester van was en waar nog steeds veel oudere filmsterren hun levensdagen slijten. Toevallig kwam ik bij mijn eerste bezoek aan de club Carmel naast een leeftijdgenote  te zitten en vanaf het eerste begin "was"er iets tussen ons. We zijn goede vrienden geworden, de mix van Amerikaanse nuchterheid en nimmer haar Italiaanse achtergrond verloochend, lag me wel. Bovendien is zij net zo'n familiemens als ik, dus dat voelt elkaar goed aan. Ik heb het vaak, dat als ik aan haar denk, zij enkele dagen later mailt hoe het met mij is. Verleden week dacht ik weer intens aan haar, mij realiserend dat wij een tijd niets van elkaar gehoord hebben, toen er beelden werden vertoond op Studio Sport van Laguna Secca , een racebaan in de buurt. Ik was daar dus met Club Carmel voor een liefdadigheidsavond, vooral bijgestaan door haar. Weer dacht ik heel intens aan haar, tot vanmorgen zij mij schreef dat haar geliefde zoon [37] avonturier, comedian, journalist, zeer geliefd bij iedereen, plotseling was gestorven.

Wat triest, wij voelden ons even heel schuldig dat wij zo blij waren over onze hond.

Gisteren stond ik, bij boodschappen doen achter een oudere vrouw in de rij aan de kassa. Zijzelf wachtte nog op haar voorganger die nog niet aan het afrekenen was. Opeens liep de vrouw gehaast weg naar een hoek waar roggebrood e.d. te krijgen was, en zocht zenuwachtig naar een artikel wat ze kennelijk niet kon vinden. Ik had haar karretje voor mij geschoven. Verontschuldigend kwam ze weer naar de kassa en zei dat ze beschuit zocht, maar het niet kon vinden.Ik stelde haar voor dat ik het even voor haar zou halen. Ik kon aan haar gezicht zien dat ze daar wel voor voelde, maar ze was te beleefd om er in eerste instantie op in te gaan. "Echt", zei ik "Ik weet waar het is en ik ben zo terug". Ik trok een spurtje door de winkel, die op dat moment zeer druk bezet was, maar vond wat ze nodig had. Toen ik terug kwam. merkte ik dat de mevrouw een probleem had. Zij had nadat zij haar boodschappen op de band had gezet, mijn mandje ook op de band gezet om aan te tonen dat ik even weg was. "Ik heb het de meneer uitgelegd, dat U iets voor mij aan het halen was " zei ze. "En dat begreep hij??"was mijn antwoord. De meneer wilde het niet begrijpen en chagerijnig probeerde hij uit zijn zweterig lichaam een zucht te lozen. De lieve mevrouw was vreselijk blij, ze stond me op te wachten. "Ik had aardbeitjes gekocht, maar het beschuit helemaal vergeten. Wat fijn dat ik straks kan genieten". "U doet er toch wel roomboter op" zei ik.

Welke persoon kan ik er op aanspreken die enkele weken geleden een glazen fles stuk gooide op het stenen fiets-,wandel en hondenpad. De eerste keer dat ik de duizend stukken glas zag, schoof ik met mijn voet de grootste stukken naar de kant. Ondertussen de honden waarschuwend dat ze naar de andere kant moesten. Ik wandel altijd vroeg, dus veel fietsers, wandelaars en honden zullen na mij geweest zijn. De volgende dag liepen de honden aan de andere kant en ik vergat te kijken of het glas er nog was.Verleden week ben ik begonnen om elke dag met de hand de grootste scherven weg te nemen en achter een boom te gooien waar niemand komt en die tegen een schutting staat. Aangezien ik nogal visueel ben ingesteld kan ik aan de formatie van de scherven zien dat NIEMAND ooit de moeite heeft genomen om mijn voorbeeld te volgen en zodoende het gevaar voor honden en kinderen te beperken. Vandaag toen ik weer bezig was met glas te ruimen, kwam er een hondeneigenaar langs die ik vaak tegenkom, die alleen maar de opmerking maakte "Jeetje wat een rotjeugd" HUH?

De vervuilers die ook niet verder denken , zijn de mensen die hun hond buiten kammen en de enorme dotten haar laten liggen. Verleden jaar sprak ik iemand aan die bezig was zijn lieveling te kammen en toen ik hem vroeg waarom hij geen vuilniszak had meegenomen, zei hij in alle oprechtheid, dat hij daarover niet had nagedacht. "Ik deed het om de vogels daarmee een nestje te kunnen laten bouwen ".HUH, eind herfst!

Mijn vorige echtgenoot had  best wel leuke dingen. Toen het gezinnetje eens in de auto reed en één van de kinderen het raam opende om er een papiertje uit te gooien, stopte hij abrupt de auto en sommeerde het kind uit te stappen en het papiertje op te rapen." En bij een volgende keer ruim je de hele straat op", zei hij dreigend. Ze hebben het niet meer geprobeerd. Ik weet niet hoe het nu is, maar in elk geval hoor ik hun dezelfde dingen zeggen tegen hun kinderen.

Ik ben het niet gewend om een dag niets te doen, ik heb er een calvinistisch gevoel bij. Afgelopen dagen waren zo geestelijk inspannend, dat ik gisteren bekaf vroeg naar bed ging. Gelukkig werd ik vanmorgen gebeld door de mevrouw die de kruikjes wilde ophalen. Ik ken haar een beetje en ik weet dat "ophalen"niet een kwestie van enkele minuten is. Zij is lid van de Odd Fellows, waarvoor de kruikjes bestemd zijn, een loge die mj in wezen goed ligt. Het lange gesprek wat wij daarna hadden ging dan ook [maandagmorgen om 12 uur] over godsdienst, filosofen, kinderen, lange wandelroutes, normen, opvoeding, Nederland, individuele denkers [en de consequenties daarvan], moralisten, de lol van lekker roddelen met je kinderen, en nog veel meer. We namen afscheid met een omhelzing.

"Ik heb mij er zo op verheugd en tegelijkertijd zag ik er zo tegenop", zei hij. Ik merkte het toen ik hem hielp de ezel op te zetten, toen hij de kwasten pakte en toen hij op zijn oude schilderskrukje ging zitten. Ik had prachtige zonnebloemen gekocht, die hij herschikte om een mooi schilderkundig beeld te krijgen. Hij was aan het dralen en ik ging maar naar de andere kamer om hem met rust te laten. Meestal hoor ik in het begin aan het geluid van de streken dat hij eerst een achtergrond aan het opzetten is. Ik hoorde niets. Een half uur later ging ik kijken en ik zag dat de eerste opzet er was, hij twijfelde of "dat het er al was.

Inmiddels was de openingstijd van de galerie begonnen en het werd druk, ook veel bekenden van hem kwamen naar de tentoonstelling kijken en waren blij verrast hem weer te zien. Hij vond het oergezellig en vertelde honderduit over kunst, zijn leven als kunstenaar en daarvoor bij de Marine. Ik merkte dat toen iedereen weg was en toen het werk weer moest beginnen, dat hij bang was om te falen. Hij wilde zo graag! "Zal ik naast je zitten, ik zal je niet lastig vallen"vroeg ik en dat was een goede zet. Hij praatte via mij tegen zichzelf. "Kijk als ik hier een beetje violet bij doe, dan knalt het geel van de zonnebloem eruit. Van Oosterum kijk door je oogharen! Ik moet grijzig gebruiken voor de achtergrond". Hij leek begeesterd, het was een fantastisch schouwspel. En opeens stond het er, hij was bezig een schilderij te maken.

Naderhand vertelde hij mij dat hij nooit had gedacht dat hij zo ver nog zou kunnen komen, Bekaf was hij, maar doodmoe. Vandaag gaan wij weer schilderen, hij schildert en ik laat hem schilderen.

Enkele jaren geleden oogstte een autofabrikant heel veel succes door auto´s in de prijzen te laten vallen, mits je op de voorruit van je huis het logo van het automerk had geplakt. Den Helder was opeens een kleurig geheel geworden van felgekleurde posters aan de ramen. Zelf heb ik er niet aan meegedaan omdat het mij toch te ver ging. De kans dat wij in de prijzen zouden vallen was nihil en deze openlijke hebzucht stuitte mij enigszins tegen de borst.

Dezelfde hysterie doet zich nu in één van de wijken van Den Helder voor. Het heeft te maken met de Postcode/loterij. Voorzover ik begrijp krijgt een hele wijk geld als het nummer van de postcode wordt getrokken en mensen die loten hebben gekocht krijgen een paar miljoen.

In die wijk in Den Helder gaat het gerucht dat vandaag het postcodenummer van die wijk wordt getrokken. Ik las  gisteren een grappig stukje in de krant. De goudkoorts in die wijk is hét gesprek van de dag, mensen die claimen dat zij via/via zeker hebben gehoord dat het in de Cristalstraat gaat vallen. Andere mensen `die bekenden bij de televisie hebben` weten te overtuigen dat de Graaf Willem II straat gelukkige mensen zal hebben. Sommige mensen kunnen nu die langverwachte boot kopen en `dat zal zeker geen roeibootje zijn`. Het is me wat!! Als ik erover nadenk zou ik echt niet weten wat ikzelf er mee zou moeten doen. Ik zou niet willen verhuizen, laat mij maar in mijn Renaultje Kangoo rijden, ik zou geen nieuwe inrichting willen. Misschien een nieuw hek in de achtertuin, want die word nu gevormd door een oud traprek van de kleinkinderen. Het lijkt me vreselijk je rijk te rekenen en teleurgesteld te zijn als het niet doorgaat. Maar dinsdag zou in elk geval de 18 miljoen getrokken worden, ik ga wel kijken naar de tv.

.

Soms mijmer ik wel eens in symbolen. Dit voorjaar stond tegen de duinenrij een gigantisch narcissenveld bezig in bloei te komen. Elke dag maakte ik de vorderingen mee als ik met de honden langs mijn geliefde pad liep. Ik wist dat dit onderwerp één van de favoriete onderwerpen is voor Piet van Oosterum om te schilderen. Enkele dagen later vroegen wij hem om mee te gaan naar dit wonderschone stukje Julianadorp. Hij was enthousiast en stelde dat als de pijn in zijn schouders over was, hij inderdaad dit kon schilderen. Aanvankelijk dachten wij dat deze pijn was veroorzaakt door het vele tillen van te zware doeken voor een tentoonstelling die hij op dat moment had.[ Zijn atelier staat op de eerste verdieping van een oude school en Piet, die op z'n 92ste nog steeds gewend was om twee treden tegelijk te nemen als hij de trap op moest, deed dat ook met schilderijen die groot waren en die hij zo'n beetje over zijn hoofd moest tillen.] Helaas werd de pijn door andere vervelende zaken veroorzaakt en zoals hij eens uitlegde "alsof met een cirkelzaag je arm wordt geamputeerd". Het schilderen heeft hij na die tijd dus niet meer gedaan.

Het bollenveld stond dit voorjaar in prachtige bloei en met narcissen wordt de plant intact gehouden om de bol te voeden. De planten worden weggehaald als de bladeren bruin en dood zijn. Het veld kreeg hoe langer hoe meer het aanzien van een afstervend, ooit prachtig geheel. Elke dag bekeek ik met pijn het proces van deze aftakeling. De medische prognose voor Piet was slecht, de vooruitzichten zouden zijn zoals het veld tegen de duinenrij.

Door enkele bestralingen is zijn pijn dermate minder geworden dat wij verleden week het plan hebben opgevat om weer te gaan schilderen. Hij is enthousiast, morgen ga ik hem ophalen en gaan wij naar zijn atelier om al zijn verfjes en doeken naar Tiendekind te brengen. Als hij nog de puf heeft gaat hij morgen beginnen, anders zaterdag.

Vandaag liep ik langs het veld, gisteren zijn de dode planten weggehaald, het terrein is bewerkt en ligt maagdelijk schoon te wachten op de volgende oogst.

Vanmorgen bracht ik mijn dochter Barbara naar Schiphol. Beiden hadden het gevoel dat het fijn was geweest. Vanmorgen vroeg bracht ik haar koffie in het tuinhuis [zomerlogeerkamer]. Ze was al op en het was weer zoals altijd honderduit kletsen. Het zijn van die intieme momenten die gelukkig zo bestaan. Ze is een volwassen vrouw geworden en dat mag ook wel, afgelopen dagen was ze echt mijn kind, wat een luxe.

Gisteren fietste ik even langs de VVV om alvast kaarten te reserveren voor de komende circusvoorstelling, waar ik met het gezin van Ian naar toe zal gaan. Voor de mevrouw aan de balie was het even zoeken, dus ik had de tijd om te kijken naar de vele foldertjes. affiches en ander drukwerkmateriaal. In kon mijn folders van tiendekind niet ontwaren. "Je zoekt zeker naar je foldertjes" zei ze, "ik ben er bijna door heen. Ze zijn zo mooi en zo opvallend dat ik graag nog een nieuwe lading wil".

Ik was blij verrast, omdat je blijft zoeken naar PR-materiaal wat het geld wat je ervoor betaalt, waard is. Vroeger maakte ik gebruik van affiches, die inderdaad goed kunnen opvallen. Maar de winkeliers hebben geen zin in grote affiches en na een week gehangen te hebben, worden de ramen gezeemd en de dure affiche belandt in de vuilnisbak. Dochter Barbara , die van plan is om na haar Italiaanse periode, een centje  bij te verdienen met het maken en ontwerpen van foldertjes, heeft dit jaar een juweeltje ontworpen. De Amsterdamse drukker die dit allemaal wel leuk vindt, heeft ook zijn uiterste best  gedaan om er iets moois van te maken. Gelukkig gaat tegenwoordig alles via de computer, dus het verzenden van foto's. teksten gaat via dit medium en is wel bijzonder makkelijk geweest.

Wat leuk dat de grote, dure hotels in de buurt met graagte deze folders plaatsten in het rek. Het is een goede investering geweest .

Vandaag had Barbara mijn auto geleend om naar Rotterdam te gaan waar haar vriendin trouwde. 's Middags had ik "galerie"wat betekent, dat ik er moest zijn en tegen beter weten in hopen dat er veel bezoekers zouden komen. Het was snikheet en het eindje fietsen bezorgde mij ook niet de nodige afkoeling. Een oven had die nacht gebrand dus ook in Tiendekind was het warm, warm, warm. Uit ervaring weet ik dat er met dit weer geen kip komt kijken naar kunst. Ik had geen zin om te werken of een andere nuttige bezigheid uit te voeren. Het enige wat er op zat om de twee uur zinnig door te brengen was vakliteratuur raadplegen. Ik was nauwelijks aan bladzijde 2 toe, toen de eerste bezoekers kwamen, ik was blij verrast. De mensen ook, want ze waren in alles geinteresseerd en vooral naar de authentieke staat van het pand. Altijd leuk uit te leggen hoe het er uit zag toen ik er 35 jaar geleden de eerste voetstap in zette. Ze waren zo enthousiast dat ze zelfs een schilderij kochten, wie had dat gedacht met dit weer. Vele versnaperingen verder was het zo maar weer tijd om weg te gaan, ik moest me haasten. Oude vrienden van vroeger kwamen eten. Een leuke dag!!

Morgen komt mijn dochter Barbara voor 5 dagen in Nederland. Ze gaat naar het huwelijk van een vroegere schoolvriendin van haar op zaterdag. Barbara woont nu in Napels , is in Den Helder geboren en is nog steeds zeer verknocht aan haar geboorteplaats. Als zij volgend jaar terug komt is het de bedoeling om met man en kinderen in hun vorige huis te gaan wonen, niet ver van ons vandaan. Op dit moment is het bloedheet in Italië en die tien graden minder zal zeer welkom zijn voor haar.

Ik heb een zeer liefdevolle band met mijn kinderen, maar ik vind het nog leuker dat ze onderling zo dol zijn op elkaar. Morgen wordt zij dan ook opgehaald door haar broer van Schiphol en misschien blijft hij ook een nachtje slapen. Andere broer zal één dezer dagen ook wel in beeld komen, want uiteindelijk wil hij ook niets missen. Zus in Engeland, zal zich denk ik komende dagen ettelijke keren op de hoogte gaan houden hoe het is zonder haar. We gaan er van genieten.

Twee jaar geleden werd tiendekind benaderd door een plaatsgenote die "een boek wilde uitgeven"over Piet van Oosterum. Omdat Piet 90 zou worden en dit ter ere van zijn verjaardag zou zijn moest het voor hem een verrassing zijn. Zij vroeg mij of ik mijn medewerking kon verlenen door haar weg te wijzen naar de beste schilderijen die hij heeft gemaakt. Uiteindelijk weet ik waar zijn pareltjes zijn beland. Ik stelde voor dat zij eens op tiendekind zou komen om het een en ander te bespreken. Daarna hoorde ik helemaal niets meer van haar.

In het voorjaar berichtte zij mij via een uitnodiging dat het "boek" klaar was. Zeker toen er ook vermeld werd dat het boek maar 5 euro zou kosten, voelde ik al de bui hangen. Aan de ene kant had ik haar eens beloofd dat ik niets tegen Piet zou zeggen, maar aan de andere kant zou Piet op zijn minst inzage kunnen hebben in het boek als ik waarschuwde wat er gebeurd was. Dat laatste deed ik dus, en Piet deed er vrij laconiek over. Ik zei hem ook dat zij hem eerst toestemming hadden moeten vragen voordat ze zoiets gingen publiceren."Ach"zei Piet, "het is zo goed bedoeld"!

Het boek is uit en het is vreselijk en wat lijdt Piet er onder. De druk van de schilderijen is gereproduceerd op een computer, sommige foto's zijn slecht en één schilderij heeft hij helemaal niet geschilderd. [de organisator had een oproep gedaan via de radio en iedereen kon materiaal opzenden]. De teksten onder de foto's zijn tenenkrommend [bij een schilderij van een landschap "wat een mooi plaatje"] Piets gevoel voor kwaliteit heeft een enorme dreun gekregen, maar hij is te aardig om de organisatoren desnoods voor de rechter te slepen. De mensen die ik ken en die aan het boek hebben meegewerkt schamen zich dood dat zij zo spontaan hebben gereageerd op de oproep zonder erbij na te denken wat je voor die prijs wel kunt verwachten.

Gelukkig dat er een ander goed boek wordt gemaakt die hopelijk Piets kunstzinnige nagedachtenis wel gaat behouden. Goed en goedbedoeld het zijn twee tegengestelde zaken.