Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Vandaag wordt dit mannetje 6, hij is mijn derde kleinzoon en de zoon van Ian en Heleanne. Zijn geboorte blijft voor mij altijd verbonden aan een dag vol wisselende emoties.

Zijn moeder begon met de weeen precies op het moment dat onze harts- en familievriend Coen F. zijn laatste adem uitblies. Nadat de familie ons belde over zijn dood en wij vreselijk verdrietig en verslagen waren, belde mijn zoon Ian of ik wilde komen. Later toen Ian en ik boodschappen gingen doen vertelde ik hem dat Coen was overleden en wij spraken af dat we niets zouden laten merken aan Heleanne. Ik hoopte dat niet inmiddels over het nieuws op radio of tv bekend zou worden dat de acteur dood was en dat Heleanne dit te weten zou komen.

Vele uren later werd Hidde geboren, wat een prachtig mannetje en wat was het fantastisch dat ik dit mocht meemaken. Pas toen alles achter de rug was, de beschuit en muisjes werden rondgedeeld, ben ik weggegaan en vertelde Heleanne waarom. "Misschien wordt hij wel acteur" zei Heleanne verdrietig. Wie weet, ik hoop het allemaal mee te maken.

Ik had willen schrijven over de goede vrienden waar wij a.s. dinsdag naar toe zouden gaan. Ze zouden hun 60 jarig huwelijksfeest vieren in Bronbeek, het Tehuis voor oud-militairen. 60 jaar lief en leed gedeeld. Hij is een oorlogsveteraan en heeft zulke vreselijke dingen meegemaakt, die met geen pen te beschrijven zijn. Hij heeft het toch gedaan en verleden jaar  heeft hij over zijn gruwelijke ervaringen een boek geschreven. En wat hij als een loden last zijn hele leven met zich meetorstte heeft hij van zich afgeschreven. En zij, Willy was er altijd voor hem. Zij heeft hem door een diepe psychische depressie geloodst met haar opgewektheid en haar relativeringsvermogen. Ze hebben het moeilijk, heel moeilijk gehad. Ook moeilijk hebben zij hun enig kind gekregen, gelukkig hun beider steun en toeverlaat, samen met haar man. Hun enige dochter, Bernice is de oogappel van de familie. Afgelopen zondag belden de grootouders ons nog op om te vertellen dat Bernice de Erasmus-beurs had gekregen en voor een jaar verder kon studeren in Madrid. Wat waren de grootouders trots en wat was het leuk die blijdschap te horen. Huib vertelde ons dat hij de commandant van Bronbeek een brief had geschreven om te vragen of wij met de camper op Bronbeek konden staan. Daarin had hij vermeld dat mijn Piet zijn huisarts was geweest en ik de dochter van een KNIL-officier. De commandant belde hem op om te zeggen dat dat natuurlijk kon en dat hij er dinsdag hoogstwaarschijnlijk ook bij zou zijn om hun te feliciteren.

Vandaag belde Piet mij op op Tiendekind om te zeggen dat Willy gisteravond is overleden, zomaar. Eén dag voor hun feest zou zijn wordt Willy begraven, we zijn er stuk van.

Je moet weinig realiteitszin hebben om te geloven dat Nederland het WK voetbal zou winnen. Het laatste duel tegen Portugal was dus voor mij genieten van de emoties van de scheidsrechter, het publiek, de spelers, de bondscoach en van ons. De hilariteit over het geven van de gele kaarten overwon het van de teleurstelling over het resultaat, wat ons betreft. Hoe zou de scheidsrechter over zichzelf oordelen als hij zichzelf zou terugzien op beelden van deze wedstrijd? Het lijkt mij vreselijk om te zien dat je op dat moment een karikatuur bent van jezelf, want hij zal best de kwaliteiten bezitten anders was hij nooit gevraagd om zo'n wedstrijd te fluiten.

De tennisser McEnroe is nog steeds beroemd om de stennis die hij maakte op wedstrijden, het gevloek en getier is in elk geval aanleiding geweest om altijd volle tribunes te trekken. Hij was een sublieme speler, maar de emoties van hem blijft meer in de herinnering hangen dan de kwaliteit van zijn spel.

Ooit speelden mijn hockeyende zonen overgangsklasse, wat betekent dat die klasse staat tussen de eerst klasse en de eredivisie, zeg maar!! Ik probeerde altijd de wedstrijden mee te maken als ze "thuis"speelden. Eén wedstijd zal ik altijd blijven herinneren en dat was de wedstrijd waarom het ging en de toenmalige partner van een van mijn zonen door een fan van de tegenpartij een knal op haar oog kreeg. Ik ben zelf altijd behoorlijk beheerst en ik laat mij niet zo vaak gaan, maar ik was zó  boos, dat ik mij dát nog kan herinneren. Ik zie mij zelf nog naar de coach gaan van het andere team, "dreigend" dat ik getuige zou zijn bij een aanklacht  die ik mijn schoondochter adviseerde in te dienen[emoties, allemaal emoties]. Maar ik kan het nog allemaal herinneren.

Wat mij altijd ook zo bijblijft zijn de keren dat wij met de honden de wedstrijden wonnen, en de keren dat  er anderen volgens onze beleving ,mindere honden met de zege gingen strijken. De eerste keer dat toen nog jonge Finn een internationale wedstrijd in Friesland won [Piet zei dat hij NOG NOOIT zo zenuwachtig was geweest] ging Piet na de wedstijd mensen in het restaurant waar wij na de show gingen eten, vertellen dat zijn hond had gewonnen op een grote tentoonstelling. Als er daarna een "minkukel"van wereldkampioen Cézanne won, was dat volgens ons belangenverstrengeling van de keurmeester. En alhoewel ik dit laatste nog steeds onderschrijf, zijn het toch allemaal emoties geweest.

Het blijft zoals in de Romeinse tijd toen er mensen voor de leeuwen werden geworpen en de hele arena weer voor een bepaalde tijd kon blijven praten over het evenement.

Mijn dochter Laura vertelde mij het onderstaande ,merkwaardige verhaal.

Verleden week bracht zij de au-pair naar het ziekenhuis die een dagbehandeling zou ondergaan. Het was ongeveer 11 uur 's morgens. Op zaal, nog op haar bed lag een ongeveer 80 jarige vrouw te wachten op het transport wat haar beloofd was, nadat zij 's morgens te horen had gekregen dat ze weer naar huis mocht. Toen Laura de au-pair mocht afhalen was het inmiddels 8 uur 's avonds en tot haar verbazing lag de vrouw nog steeds in de startblokken te wachten. Om het half uur werd er door het personeel gezegd dat de taxi nu ècht wel zou komen. Laura hoorde dit en ondernam actie. Eerst rekende zij het ziekenhuis uit dat de 2 maaltijden [waaronder één warme], plus het bezetten van één bed , per saldo duurder was dan op dit moment de duurste taxirit naar het huis van Brenda. Men reageerde er nauwelijks op. "Brenda you want to go home??" vroeg Laura, "Okay I'll take you home". Toen reageerde het ziekenhuis wel, door te zeggen dat zoiets niet zomaar kon. Brenda, die alleen stond en zich alleen maar zorgen maakte om de katten, legde haar lot in Laura's handen die de twee vrouwen mee nam in de auto. Tegen de au-pair had ze gezegd dat ze eerst haar thuis zou afzetten, van auto zou wisselen omdat in de andere auto een navigatie-systeem  was en dan Brenda zou thuis brengen die 30 mijl verder woonde. [Brenda wist niet hoe ze thuis kon komen, wel wist ze de weg als ze in de straat was] Toen Brenda het huis zag waar Laura woonde kreeg ze, zoals Laura vertelde, een soort paniekaanval omdat ze nog nooit zo'n huis had gezien, zo groot en zo mooi. Maar toen zij in de Jaguar moest stappen, was ze helemaal verstijfd vertelde Laura, en er was geen beweging in te krijgen. Ze mompelde dat ze zo'n auto nog nooit van dichtbij had gezien.

Tijdens de rit vertelde zij Laura dat ze drie keer getrouwd was geweest en 3 keer waren de mannen overleden aan een hartinfarct, ook haar zoon was overleden. "" Misschien lag het wel aan mij" zei ze. Toen zij thuis kwam wierp zij zich snikkend aan Laura's borst en vroeg wat ze terug kon doen. "Ben je gelovig" vroeg Laura, waarop een ontkennend antwoord volgde en daarop de vraag "Why"? Omdat nu Argentinië - Nederland speelt en misschien zou je kunnen bidden dat Nederland wint, legde Laura haar uit. Laur zei mij dat vele uren later toen zij naar huis reed, overpeinsde dat zij  de match had gemist, omdat zij een onbekende, incontinente 80-jarige vrouw naar haar katten had gebracht, en toen wel erg aan mij moest denken.

Dit weekend logeert mijn oudste kind bij mij, op zich niets bijzonders. Wat wel bijzonder is dat zij alleen is gekomen en dat dit de eerste keer is sinds 15 jaar dat zij niet in gezelschap is van vriendjes, echtgenoten en later kinderen. Vooral de periode met kinderen was een kleine verhuizing met babystoeljes, pakken luiers, dekentjes, doekjes, flesjes en andere zaken. Zij is een geslaagde zaken vrouw [zie:"mensen die alles al hebben"]met haar eigen bedrijf. Toen zij een jaar of 10 geleden dit bedrijf begon in Engeland werden de bezoeken ook gekenmerkt door allerlei gedoe met mobiele telefoons, het bedrijf gaat goed, zij is rustiger geworden.

Ze is een prachtige veertiger, zelfbewust, nieuwsgierig, eigenwijs, ontzettend sociaalvoelend, weet alles beter... maar zo vreselijk lief voor mij. Ik was net zo oud als zij nu toen zij het huis uitging en ging studeren in Amsterdam [wat gaat de tijd snel]. Gisteren keek ik in de badkamer naar haar potjes die zij met zich mee had genomen: 3 potjes creme van een peperduur merk, haarspray van een onbekend maar ongetwijfeld topmerk. Alles zag er prachtig uit en zij ook toen ze zonet wegging om haar oude studievriendinnen te ontmoeten. Ze heeft mijn auto geleend [de ramen zullen wel openstaan met "al die hondenharen"]. Thuis rijdt ze in een Jaguar en een ander duur merk, dit vindt ze voor de verandering ook wel leuk.

Vanmorgen kwam ze al heel vroeg uit de logeerkamer in de tuin, ze wist dat ik wakker was en haar kennende wil ze niets missen. Ze heeft nooit last gehad van een ochtendhumeur, dus voor zevenen zaten wij zoals gewoonlijk zeer intense gesprekken te voeren. Ze zal wel nooit meer in Nederland terugkomen en dat heeft in de eerste plaats met haar bedrijf te maken. Het is jammer en ik kan haar zo missen, maar ze is er altijd. Als ik iets heb en ik bel haar op dan weet ze na twee woorden wat er aan de hand is "Wat is er"vraagt ze dan op een bezorgde toon. En natuurlijk, zoals oudste dochters waarschijnlijk altijd doen wordt ik vele keren terechtgewezen [de web-site is wel leuk, maar kijk je dat ding wel eens na als je het publiceert, af en toe maak je type-fouten!!] en voordat ze wegging naar haar vriendinnen "Oh voordat ik het vergeet, dit irriteert mij al de hele dag"en zij haalde een pincet en trok een haar boven mijn lip uit.

Ik heb bittere tranen gehuild toen zij de deur uitging, maar nu weet ik dat ze altijd terugkomt en dat het lijkt of we elkaar gisteren hebben gezien.

Sinds ik ben opgehouden mijn haren te kleuren en geleidelijk aan mijn haar en uiterlijk is veranderd van donkerharig naar seniorenblond, merk ik dat er anders naar mij gekeken wordt. Was de afgelopen fase van 10 jaar lekker rustig en geen gezeur meer aan je kop van voornamelijk de heren die in positieve zin iets over je uiterlijk hadden op te merken, sinds mijn haar dus weer "grijsblond"is, is het anders. Ik betrapte mijzelf er op dat ik, aangestoken door dit succes, een paar dagen geleden weer ouderwets zat te flirten ["Ach Oma toch"], iets wat ik al lang vergeten was te doen omdat het kennelijk niet al te erg van toepassing was[het zijn overigens altijd wel leeftijdgenoten!!]

Vanmorgen al fietsend met de honden langs het beboste paadje naar de duinen, hoorde ik achter mij een geluid van een fiets met hulpmotor [leeftijdgenoot]. De man hield in en wilde kennelijk een praatje met mij beginnen "Lekker weertje hé??"[go wat origineel]. Maar toen hij zei dat hij eigenlijk naar de stad moest [wat de andere richting op is] begonnen zeer ouderwets weer de alarmbellen bij mij te rinkelen. En alsof de jaren wegvielen, wist ik één seconde wat te doen "als". Ik heb puntschoenen aan [ach ja] en de harde halsband van de honden die ik bij mij heb!! Ook "weet ik uit ervaring"dat je strak voor je uit moet kijken en dat deed ik. Toen hij zei "wat zijn ze toch nog mooi", daarbij doelend op de honden, waagde ik een blik opzij. Ik ontdooide, het was de buurman!!

In de Helderse krant van vandaag staat een column van een journalist die in een file verzeilde ergens in de Randstad. In Den Helder kennen wij geen files [wat een luxe-oord is het toch], dus als je er één meemaakt is het wel erg wennen , maar jezelf gelukkig prijzen dat je in een onhergbergzaam gebied woont waar dit soort vreselijke dingen niet voorkomen. Hij stond dus in een file en zoals het tegenwoordig absoluut normaal wordt gevonden, kwam er een patsertje voorbij in een Alfa Romeo, over het fietspad heen en probeerde vooraan te komen. Gelukkig stond er een paaltje, dus de patser moest helemaal terugrijden, wat vast een boel gegrijns veroorzaakt zal hebben bij andere wachtenden.

De eerste dag van onze vacantie overkwam ons hetzelfde toen ruim van te voren werd aangekondigd dat er een wegversmalling zou komen. Grote pijlen maakten het duidelijk dat de weg van twee naar één werd geleid. Het verkeer ging langzaam en ik telde mijn zegeningen door te weten dat ik mijn hele hebben en houden in de camper bij mij had. Sommige patsers  probeerden toch over de strook die je nou niet moet berijden  de file te passeren. Ik was bijna het knelpunt genaderd toen links van mij een ongelooflijke patser in een waarschijnlijk lease-bak, nog net voor mij probeerde te schieten. Mijn reactie was dat ik knalhard op de remmen moest. Ik ben geen toeteraar of middelvinger-opsteker, maar ik kon niet laten om te toeteren, de patser maakte een sorry-gebaar. Door het remmen waren al mijn potjes en pannetjes van de plaats geschoven, mijn jerry-can gevuld tot de nok met water vloog door de camper en ontzette een deur. De volgende dag moesten wij naar een garage die ons gelukkig kon helpen.

Ik vond het echt spijtig dat ik als reactie op de remmen ben gaan staan, wat had ik graag de auto gemangeld

Gisteren kreeg ik een artikel toegezonden over de erfelijkheid van oogaandoeningen, Het is geschreven door Professor Bouvé, oogarts in de diergeneeskunde. Dezelfde arts heeft enkele maanden geleden een zoon van Finn, "voorlopig niet vrij"verklaard van een niet-congenitale cataract [en zoals hij mondeling de eigenaar zei "waarschijnlijk veroorzaakt door een trauma"]. Groot was onze verbazing toen wij 3 dagen later telefonisch door een juffrouw van het bureau van de Kooikerclub, medegedeeld werden dat de vaderhond voorlopig werd uitgesloten van het fokken voor de tijd van 9 maanden. Het heeft mij vele werkdagen gekost, vele gesprekken met bevriend oogartsen en 2 dierenartsen, om te horen te krijgen dat wat de club deed belachelijk was en dat op grond van het letsel bij de zoon van Finn nimmer de vader , die geen cataract in zijn familie heeft en waarvan de gekeurde nakomelingen, dat zijn er ongeveer 46 [maar ondertussen is zijn zoon Cézanne ook  grootvader en die kinderen heten ook nakomelingen] geen enkele cataract heeft. Finn zelf heeft ook geen cataract Er zijn vele mails naar het bestuur en de diverse commissies gestuurd, op weinigen is er gereageerd. Direct telefonisch contact met de voorzitter en de afweging onzerzijds dat we het via juridische weg  een uitspraak moeten afdwingen, heeft geresulteerd in een onderzoek van de secretaris van de geschillencommissie, met daaruit voortvloeiend  een zo spoedig mogelijke ontmoeting in de geschillencommissie van de "betrokkenen". De enige betrokkenen in deze zijn Piet en ik, gesteund door rapporten van de oogartsen en de dierenartsen. Bovendien is Piet zelf arts en weet natuurlijk heel goed wat cataract is. Van het begin af aan heeft hij zijn eigen definitie gegeven die af wijkt van wat de club denkt er over te weten.

Gisteren schreef eigenlijk Professor Bouvée in een artikel in de "Hondenwereld" het enige verlossende woord. Hij schrijft o.a.`Ook kan na een ernstige, diepe beschadiging, zoals het binnendringen van een vreemd voorwerp )kattennagel, doorntje)' een lensvertroebeling ontstaan`. Tegen de eigenaar had hij het over een takje.

Hij schrijft verder dat bij andere rassen, anders dan een dwerg/ en middenslag Poedel, over de wijze van overerven nog te weinig bekend is om tot duidelijke conclusies te kunnen komen.

Tot zover enkele van zijn bevindingen. Niet veel nieuws overigens, e.e.a. is duidelijk omschreven in de rapporten die wij hebben van oogartsen en dierenartsen. De laatste groep, de dierenartsen leggen het zwaartepunt van hun conclusies op de familiestatus van onze hond, dus de voorouders waar geen cataract heerst en de status van zijn nakomelingen.

Inmiddels zijn wij 3 maanden verder, Finn heeft 2 dekkingen `misgelopen`waaronder de belangrijke dekking als stamvader van honden in Amerika. Hij staat bekend om zijn mooie, gezonde lijn met prachtige karakters. Ik ga het vermoeden krijgen dat de club niets van zich laat horen en deze kwestie tot over de dead/line van 9 maanden gaat tillen.En de beleidsverandering die door de club zou moeten plaatsvinden, omdat men er wel achter komt dat er dingen haperen, zal uiteraard niet plaatsvinden. En alles zal bij het oude blijven.

Mijn oudste kleinkind, Thijs is in het begin van de Wk zeer teleurgesteld dat Marco van Basten hem niet had gebeld voor het Nederlands team. Vorig jaar heeft hij een trainingskamp meegemaakt van de jeugdtrainer van AC Milan en over een paar weken gaat hij weer om zijn verdienstelijk spel te sublimeren. Een paar maanden geleden is hij door zijn team in Italië gekozen als Player of the Season, een hele eer. Maar als grootmoeder vind ik het fantastisch dat hij door zijn team is gekozen.

Als ik in Italië ben vind ik het heel eervol als hij zegt "Oma zullen we een potje voetballen". Een en ander gebeurt dan voor het huis en zoals het hoort in de sport neemt hij geen blad voor zijn mond en de rauwe waarheid confronteert mij [soms] dat ik inderdaad een grootmoeder ben. Soms kan hij ook heel complimenteus zijn "Jeetje Oma wat goed!!!"En wat helemaal fantastisch is is als de bal in de tuin van de buren rolt. Heimelijk geschokt kijken wij elkaar aan en dan doe [misschien deed!] ik wat ik vroeger deed toen hij een jongetje was en hij iets boven uit de kast moest pakken. Mijn handen vouwde ik in elkaar en met een voetje ging hij in de kom staan. Het zal vast wel niet meer lukken. Zo kon hij de tuin in en wat hadden we dan een vette lol.

Zijn carriére staat voor hem al vast, zoals hij Opa vertelde "Ik ga eerst bij  Helder voetballen, dan bij ADO , dan naar Utrecht, dan naar Ajax en dan bij AC Milan en dan in het Nederlands Elftal. Ja hoor Thijs, ik hoop het allemaal mee te maken en ik zal er zijn

Gisteren maakten wij heel bijzonder een zondagmiddag recital mee van onze vriend Willem M. Wim is een begenadigd pianist met een ongelooflijk talent. Zoals hij zegt talent, heb je of je hebt het niet. Ware woorden.

Gisteren keek ik aandachtig naar onze 90-jarige vriend, het ene moeilijke stuk werd na het andere gespeeld. Brahms. Schubert, Chopin en enkele stukken van componisten waar ik nog nooit van heb gehoord. Wim is bijna het proto-type van de kunstenaar, gedreven, verbeten, gepassioneerd, prikkelbaar. Heel vroeger heeft hij pianoles gekregen en toen merkte zijn leraar dat hij iets heel bijzonders had. Hij wilde ook beroeps concert-pianist worden, maar zijn vader besloot anders. Dat ging zo in die tijd. Vader Manshanden had een gerenommeerd garagebedrijf in Den Helder, en Wim moest onder de trucks inplaats van achter de vleugel. Hij heeft zijn hele leven in de garage gewerkt tot zijn pensioen, daarna ging hij zich wijden aan de muziek met vele optredens die heel veel waardering opleverden.

Ik was blij dat ik gisteren iets kon meemaken, wat hem zo tekende als dé kunstenaar. Tijdens een moeilijke passage in zijn spel, raakte hij de muziek kwijt, zoals een acteur zijn tekst kan kwijtraken. Hij speelt niet van muziek , dus hij kon het niet terugplaatsen. Wat werd hij boos, en opeens zag ik dát wat de kunstenaar maakt. Toen ik hem zei dat onze andere vriend Piet van Oosterum altijd zegt dat kunstenaars nooit constant werk moeten leveren, maar soms juweeltjes maken en soms bagger [zijn woorden], raakte hij een beetje in evenwicht.

Willem, ik heb genoten. Wat jij speelde was niet alleen Brahms of Chopin of Beethoven, het was Willem Manshanden en eigenlijk is dat het mooiste. In het Engels wordt "uit het hoofd spelen vertaald als "to play by heart"en zo is het.

Gisteren kwam de oud/burgemeester, naderhand staats/secretaris van D.H.op bezoek op Tiendekind. Leuk om hem weer te zien, hij was geen spat veranderd. Je bent, zeker als culturele onderneming altijd afhankelijk van je gemeentebestuur. Je hebt van die burgemeesters die absoluut niet het belang zien van dit soort gelegenheden, noemen zichzelf `cultuurbarbaren`en zijn daar vreselijk trots op. Deze burgemeester niet, hij heeft altijd alles wat met anders/dan/anders te maken heeft gehad, ontzettend leuk gevonden. Hij heeft een paar keer een expositie geopend en vond het altijd heel spannend en leuk, zeker omdat die openingen gevierd werden met uitgebreide dissen. Deze burgemeester heeft veel gedaan voor Den Helder, alle historische / en cultuurprojecten konden zijn warme belangstelling hebben.

Het grappige is dat de meeste notabelen van Den Helder, de sfeer en opzet van Tiendekind zo leuk vinden. In eerste instantie wil ik de pottenbakkerij net zo´n grote plaats geven als de galerie. Dus het heeft een werkplaatsachtig karakter en het is zeker niet een gelikte tent, zoals de meeste trendy galeries. Als ik het zou moeten omschrijven is de omschrijving `krakkemikkig, maar chique`het meest op zijn plaats.

Zoals ik al vermoedde werd het gisteren een merkwaardige avond. De Ivoorkusteriaanse gerechten waren heerlijk, maar daar moest lang op gewacht worden voordat die genuttigd werden. Het voetbal spreekt voor zich, met onze Duitse psycho-analistenvrienden was het leuk om van een andere kant naar voetbal te kijken. Ondertussen belde de Zwitserse man, of hij met dochter en hond toch even langs kon komen. Natuurlijk had hij om 8 uur nog niet gegeten, dus inderdaad de wenkbrauwen werden wel opgetrokken, maar ze zeiden geen neen toen ik vroeg of ze Ivoorkusteriaans wilden eten. Leuke mensen, die zich gelukkig vlug thuis voelden. Tijdens de maaltijd werd het minnenspel tussen Cézanne en Zingara ingezet, ik vermoed dat het nog niet de tjd is, maar ze vinden elkaar wel aardig.

Vele flessen wijn zijn opengemaakt en laat ging iedereen naar huis, om 10 uur mag Cézane het straks weer proberen.

 Toen het echtpaar Flink-van Hemert nog in J'dorp woonde, was het dolle pret om sportevenementen met elkaar te zien. Ik zie ons nog helemaal buiten ons zelf, de polonaise doen door de kamer, toen Richard Krajicek Wimbledon won. 8 jaar geleden, toen er ook WK voetbal was, spraken wij af om te koken naar het land waar Nederland tegen moest spelen. Dus ik heb Koreaans gekookt [veel Koriander erin], Joegoslavisch. Dus de ene keer kookte ik, de andere keer Ellen. Coen overleed, en eigenlijk is de traditie niet voortgezet. Nu Ellen een tentoonstelling in de galerie heeft, komt zij nu vaker bij ons logeren, zo ook vandaag. Er wordt dus Ivoorkusteriaans gekookt, wat het ook moge zijn??? Heel vroeger was ik secretaresse van een Afrikaans ambassadeur in Den Haag en vaag herinner ik mij de gerechten die werden opgediend tijdens de vele feesten en partijen. Ook zo'n gerecht was gele rijst met kip en schaaldieren. Vanavond komt ook uit Zwitserland een hondje om morgen door Cézanne gedekt te worden, kunnen ze mee-eten.

Vandaag las ik een artikeltje in de Telegraaf over de Sanquin bloedbank en over doneren van bloed. Ik heb er eerder over geschreven "zie bloedbank", maar door de ziekte van onze vriend Piet v.O., die nu erg afhankelijk is van bloedtransfusies, is het mij een te meer duidelijk geworden dat een bloedbank wel ergens van moet bestaan. Volgens de keuringsarts die mij afgelopen donderdag testte op de "gezondheid"van mijn bloed, zijn er ontzettend veel donoren tekort. Men gaat wel van het standpunt uit dat wanneer je bloed nodig hebt dat het er dan is, maar op de gedachte komen om het zelf aan anderen te geven, is een ander verhaal. En het feit dat ik me flauw zou gaan voelen als ik bloed zou doneren, weegt niet op tegen het feit dat ik er mensenlevens mee zou kunnen redden

Ik heb donderdag dus een lange lijst moeten invullen en het is fantastisch dat men zo kritisch is over de kwaliteit van het te geven bloed. Grappig vond ik dat de arts bleef doorvragen over het gebied waar ik ben geboren [Ned.Indië], m.a.w. als je vroeger malaria hebt gehad, kan er geen bloed gedoneerd worden. Voorlopig ben ik goedgekeurd en daar ben ik blij om.

Dus...s.v.p. denk er eens op z'n minst over hoe het is om bloed af te staan om zodoende mensen te helpen. Het is bloedhard nodig. Telefoon van de bloedbank is 0800 256332265.

noemde ik 's morgens vroeg wat ik die nacht had meegemaakt daar in st Arcon-les-Barges. De nachten zijn er koud, omdat je er zo hoog bent. Op zo'n koude nacht werd ik wakker gemaakt door Cézanne die erg onrustig was en naar buiten wou. Ik liet hem buiten de camper en ging weer liggen, met één oor open gericht naar een blafje van Cézanne. Na 5 minuten wachten stond ik op om hem te

roepen en maakte de deur van de camper open. En wat ik toen zag zal ik nooit vergeten.

Het was volle maan en het licht was zo sterk dat het wel leek of de grote vlakte waar wij aan stonden, verlicht was. Er stonden miljoenen sterren aan de hemel, maar zo immens groot. En op de vlakte onder de sterrenhemel zag ik twee dansende honden. Het waren Cézanne en een hondje van even verder op. Beiden maakten ze een minnedans en rolden en tolden over elkaar. Het was prachtig en wat ben ik blij dat ik dat heb mogen beleven. Tussen hemel en aarde!!!