Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Oma zag eens citroenen hangen, O, als sinaasappels zo groot
' t scheen dat Oma dacht dat ze kon vliegen schoon haar gezonde verstand het haar verbood.

Maar eigenwijsheid zit in de familie dat maak ook ik meer dan regelmatig mee. Oma kon inderdaad niet vliegen en trok in haar val de felbegeerde citroenen naar benee.

Nee, ik heb geen pijn, het gaat wel, nee echt, laat mij gewoon mijn gang maar gaan. Ziekenhuis of arts was echt niet nodig, kijk maar, ik kan er hartstikke goed op staan.

Eenmaal terug in het barre Noorden, toch maar even langs de doc
enkel en knie gebroken, Oma was gewoon een jokkebrok!

Oma had namelijk onlangs gekeken naar een programma op t.v, ziekenhuizen in Italië echt vermijden want die vallen helemaal niet mee.

In Nederland kreeg ze gips en moest ze wennen aan het helemaal niets doen frustrerend voor eigenwijze Oma en dat allemaal voor een citroen.

Gelukkig mocht ze na een aantal weken weer oefenen met haar been camperrijden ging nog lastig, maar eigenwijze Oma ging toch weer heen. Moeilijk om de kinderen te laten luisteren naar wat ik wil als ze maar enigszins op Oma lijken en niet onder de indruk zijn van mijn gegil.

Mam, je bent een bikkel, een stoere oma op de weg, hoop dat ik later ook zo'n Oma word en anders is het helaas pech.

Barbara

Pottenbakkers zijn doorgaans erg terughoudend met het verstrekken van  de receptuur van hun eigengemaakte glazuren, ik heb er niet zo veel moeite mee. Doorgaans gaan Toon en ik af op een bepaalde kleur die wij in gedachten hebben en dan is het een kwestie van testen maken en als de kleur bevalt, verzinnen wij er een naam bij. In het begin was de naam verzinnen spannend, naderhand zijn wij maar overgegaan tot het benoemen naar mensen. Wat te denken van een "Brinkbruin", naar Ingrid v.d.B die bij mij exposeerde of een "Saskia-blauw"naar de blauwe ogen van Saskia W. die prachtige schilderijen maakt. "Hoynck-blue"is genoemd naar Renée H.die zelf een servies vervaardigde met een aantal andere vriendinnen. Ze heeft [onder leiding] ook het glazuur zelf bereid. Hier zijn de recepten:

Brink-bruin: Op een basis van 1 kg transparant glazuur: 180 gram Ilmeniet, 120 gram ijzeroxyde [rood]. De kleur is bruin met lichte beige vlammen.

werkplaats met enkele glazuren

Saskia-blauw: Op een basis van 1000 gr, transparant glazuur: 20 g cobaltoxyde, 20 gram koperoxyde, peptapon. Het lijkt inderdaad op de kleur die Vermeer vaak gebruikte.

Hoynck-blue: Op een basis van 1000 gram transparant: 2,5 gram cobaltoxyde, 5 gram mangaanoxyde, peptapon om het druipen tegen te gaan. De kleur is een prachtige, lichte lila-achtige kleur.

Wij hebben een prachtig Raku-glazuur. Raku is een stookmethode, die zorgt dat het glazuur gecraqueleerd wordt. Door het verbranden van hout worden de barstjes opgevuld met roet. Het effect van het glazuur is een grillig zwart-geaderd werkstuk. Het glazuur hebben wij "Verschoor wit"genoemd.

Verschoor wit: 500 gr. Gerstley Boraat, 500 gram Nepheline Syenite, 40 gr. Zirkoonoxyde, 10 gr. Tinoxyde

 

ongeglazuurde kannen   Raku potje verschoor wit        

Voor de hondjes is de komende tentoonstelling in Asperen een evenement waar beiden verschillend op reageren. Cézanne zal het weer leuk vinden en Finn zal blij zijn als hij weer thuis is. Finn doet dit jaar voor het eerst mee in de seniorenklasse [ach jé]. Min of meer zijn Piet en ik er toch wel mee bezig: Cézanne die toch al neiging heeft aan te zetten, wordt iets gematigd in zijn vreetdrang. Ik fiets elke dag een km of 5 met hun langs de duinen. Het fijne is dat waar wij wonen het een groot hondenlosloopgebied is, dus iedereen bepaalt zijn eigen tempo. Finn vindt het heerlijk om naast mij hard te lopen. Hij heeft een prachtige gang , wat zo'n beetje lijkt op de gang van een jachtluipaard [vinden wij]. Cézanne sukkelt er een beetje achteraan, hij vindt het allemaal heel erg spannend en vindt zichzelf niet voor niets een dekreu. Maar er is op een goed moment een traject waar zeker Cézanne wel aan de lijn moet. Ik heb mijn tempo opgeschroefd, alle beetjes helpen.

11-11-2005

Vandaag is de dag voordat wij naar Asperen gaan. De hondjes zijn in goede conditie. Het is een tijd geleden dat ze aan een tentoonstelling hebben meegedaan, dus ik ben benieuwd. Alle "commando's "waar ze vroeger naar luisterden zullen ze natuurlijk al lang vergeten zijn. De dagelijke fietstocht waar ik Cézanne aan de lijn moet houden, is zo'n routine geworden, maar ook dat ik hem rechts van mij houd. Ach jé, het is nu bijna 10.00 uur 's avonds, ik had met ze moeten oefenen, toch maar niet het is alles beneden zo rustig. Morgen hebben we nog een dag, Finn zal zich een hoedje schrikken [misschien[ als hij ons weer ziet met de tentoonstellingskoordjes.

13-11-2005 `

Het was weer zo leuk om mensen te ontmoeten. Mensen waar mee je vroeger "streed om de punten"en waar je door de loop der tijden bevriend mee bent geraakt. Leuk om het prachtige nageslacht te zien van onze beide boys en heel leuk te weten dat al die hondjes zo'n fijn tehuis hebben. Trouwens iedereen die op de tentoonstelling aanwezig was moet enorm veel van hun huisdier houden. Als al de liefde je nou eens zou kunnen bundelen, en als een laserstraal zou kunnen projecteren op een gebied waar het nodig is. Uiteindelijk heeft het ook met energie te maken!!

Finn deed de wedstrijd zoals Finn het alleen maar kan doen. Als hij er zin in heeft is het een magniefieke hond die er uit knalt door zijn uitstraling, zijn loop en zijn verschijning. Gisteren had hij er dus geen zin in. Resultaat een schichtige, bangige hond die helemaal niets op had met de keurmeester. De keurmeester had hem dus gezien op een andere gelegenheid waar hij niet betast hoefde te worden en hij vond hem heel mooi. Deze keer heeft hij Finn betast [en waarom hij Finn in zijn testikels moest vatten is mij een raadsel???? en dat was dus helemaal geen succes.] In elk geval en ondanks deze ellende heeft hij een pracht rapport gekregen en zijn waarschijnlijk laatste U, omdat Piet niet meer wil dat Finn de ring in gaat. trouwens Piet heeft er zelf ook niet veel zin in [hij is bijna 90].

Cézanne vond alles leuk, en de mensen vond hij leuk en bij alle hondjes kon hij lekker macho doen. Ook zo in de ring waar hij met een veel te hoge staart probeerde indruk te maken, wat een mannetje. Hoe dan ook hij is in de kampioensklasse toch wel 4 geworden.Met beker gingen we naar huis. Honden bekaf, ze zullen wel gemaft hebben. Vanmorgen waren ze met meoite wakker te krijgen, maar toen ik vanmorgen met ze ging fietsen, waren beide in een jolige stemming. Dan gaan ze naar elkaar happen en zg. grommen.

Nou Cézanne volgende keer gaan we maar wat afvallen, want je bent nog steeds een mooie hond

---------------------------------------Nestkeuring--------------------------------------------

17 maart 2006

Morgen gaan wij naar de nestkeuringen en de presentatie van de dekreuen. Ik ben erg benieuwd hoe de kinderen van Finn en Cézanne zijn geworden, en of ze er allemaal zijn. De nestkeuring is voor honden die 2 jaar oud zijn. De ouders zijn dan ook aanwezig. Voor fokkers en toekomstige fokkers is het altijd goed te zien hoe het nageslacht van een hond is, of hoe de combinatie van bloedlijnen heeft gewerkt. Wij zijn altijd trots te vernemen dat de kindjes van hun bekend staan om hun lieve karakters, uiteindelijk is dat gecombineerd met een goede gezondheid het belangrijkste. En natuurlijk zijn er ook schitterende hondjes bij, die ook kampioenen zijn. Fokkers zeggen wel eens "fokken is gokken", maar het beste is om dat uit te sluiten en als fokker te kijken of de lijnen niet te dicht bij elkaar staan, om inteelt te voorkomen. Ook moet je uitsluiten dat een combinatie wordt gemaakt met een erfelijke aanleg voor ziektebeelden in de familie, die zowel de reu als de teef bezitten. Na de presentatie van de dekreuen komen er ook altijd mensen op ons af die graag een nest willen hebben met één van de boys als vader. In eerste instantie gaat men dan op het uiterlijk van onze honden af, en vooral wereldkampioen Cézanne is tamelijk gewild omdat zijn titel ook op de stamboom wordt vermeld van zijn nakomelingen. Ik begin te vragen of men een stamboom  van het teefje wil sturen, zodat ik kan kijken of de combinatie wel klopt. Bij twijfel schakel ik de club in om te onderzoeken of het wel vertrouwd is. Ook ga ik niet in zee met de grote broodfokkers, omdat ik het heel belangrijk vind dat de pupjes in huiselijke kring  worden gesocialiseerd. Niet altijd blijf je er zicht op houden hoe het met de hondjes verloopt, maar in eerste aanzet voelen wij ons wel verantwoordelijk voor hondjes die 15 jaar van hun leven moeten genieten .

Het is altijd genieten om zo'n dag, zittend op een gammel klapstoeltje alleen te praten over de honden met de fokkers en eigenaren van hun kinderen, die vaak vragen of onze honden ook een bepaalde karaktertrek hebben ["Onze hond is zo stinkeigenwijs en laat zich niet betasten"] Dat is geheid een kind van Finn!! En men is heel verrast wanneer ik vertel dat onze honden geen duur , uitgebalanceerd voer eten maar eten van de Aldi of de Lidl en soms eten van ons [zonder zout].  En het is zo vreselijk leuk als je ziet dat mensen zo blij zijn met hun hond en je daar ook uitgebreid voor gaan danken.        

Foto:Ine Dekker

Dit is Bruno van de Spoorkant [Finn]. Finn kregen wij één dag nadat onze geliefde hond Jim overleed. Wij waren zo in rouw gedompeld dat ik [tot grote verontwaardiging van echtgenoot] besloot ogenblikkelijk een andere hond te nemen. 's Avonds las ik in de Telegraaf dat er een Kooikerhondje te koop werd aangeboden [vader en moeder aanwezig - met stamboom]. Wie had kunnen denken dat wij zoveel geluk zouden hebben. Er is méér tussen hemel en aarde.

Finn is een rustige, lieve hond met een koninklijke uitstraling. Hij is dus gereserveerd en houdt er niet van als hij door vreemden wordt aangeraakt. Zoals bij alle Kooikers is hij zeer baasgericht

Foto:Ine Dekker

Zijn carrière op tentoonstellingsgebied begon slecht. In Heerhugowaard [bij ons in de buurt] werd een regionale keuring gehouden en  wij als trotse bezitters wilden weten welk vlees wij in de kuip hadden. Het eerste rapport over hem bevatte geen waarderende opmerkingen. Hij was te groot, had te weinig "oorbel"en hij had niet voldoende zwart om zijn ogen. Wij namen het voor lief , maar gaven ons wel op voor een nestkeuring d.w.z. een keuring voor ouders en nakomelingen. Tot onze grote verbazing werd hij aangemerkt als prachthond en de mooiste van het nest en met de opmerking dat we er absoluut mee moesten doorgaan, werd zijn lot bezegeld [en baas vindt ook het zijne]. Finn ging het tentoonstellingspad op en won zijn eerste tentoonstelling in Asperen, waar 250 rasgenoten aan meededen. Onze kleine Finn won de tentoonstelling en  een prachtige wisselbeker voor zijn bazen was de prijs die heel veel poetsen en bewonderende blikken thuis opleverde.

Een internationale tentoonstelling in Leeuwarden won hij tezamen met baas, die stikte van de zenuwen en iedereen zei dat hij nog nooit zo zenuwachtig was geweest.

Helaas vond hij er daarna niets meer aan. Het gedoe met andere honden, het lawaai, het gefriemel aan hem! Hij gaf aan dat hij zijn portie aan Fikkie wilde geven, en daarna zijn wij min of meer met hem gestopt. Inmiddels had zoon Cézanne zich ontpopt als liefhebber van mensen, kinderen, honden, keurmeesters en vond tentoonstellingen geweldig en heerlijk om een hele dag in de belangstelling te staan. Andere honden dan tentoonstellingshonden worden helaas niet in de arena toegestaan, dus Finn kon lekker het feest langs zich voorbij zien gaan en bleef lekker slapen in de auto. Totdat...hij graag bij Cézanne wilde blijven en het opeens niet meer erg vond om in de ring te staan.  Vanaf die tijd deed hij ook mee en heeft diverse malen gewonnen van zijn zoon. Goed gedaan Finni!!!!

zondag 23 oktober 2005

Finn en Cezanne zijn verliefd, allebei op hun eigen manier. Cézanne heeft een merkwaardige gezichtsuitdrukking en zit veel te piepen, maar weglopen doet hij niet.

Finn daarentegen doet of hij nergens last van heeft, maar houdt of baas of mij in de gaten. Ze lopen, zoals eerder gezegd, altijd los omdat dat hier wel kan. Maar zodra we aanstalten maken om naar huis te gaan of als we het huis naderen, begint hij "zogenaamd"te dralen en moet hij "zogenaamd"een plas doen. Meestal loop je dan door, maar zodra je thuis bent, kom je maar met één hond thuis. Overigens hebben ze wel hun voorkeuren. Zo heeft Finn zijn voorkeur naar Drop [een onooglijk oud poedeltje] en Lizzy [ook niet een hond die ik graag mijn schoondochter noem]. Daar kan hij smoorverliefd voor het huis staan jodelen.

In dit geval is het eigenlijk Cézanne die het zwaarder te pakken heeft dan Finn. Wie het is weet ik niet, gisteren en vandaag haat hij mij dat ik hem niet alleen loslaat.

dinsdag 1 november,

Onze superbeschaafde Finn vindt het zo beroerd als hij iets doet wat hij niet mag doen, dat hij ons er op zijn manier van in kennis stelt. Vandaag had hij iets naast de koelkast gevonden, wat er op de één of andere manier was uitgevallen. Heel schattig en heel voorzichtig kwam hij met het bakje in zijn bek naar ons toe en wilde eigenlijk dat wij het uit zijn bek haalde. Wat wij dus ook deden, en toen straalde hij [dat kunnen we bij Finn zien, hij kan lachen, maar ook glimlachen dan krult hij met zijn lippen naar boven]. Wij, Finn, Piet en ik hebben echt 5 minuten intens met hem gecommuniceerd., want als wij zeiden "Finni wat deed je nou", moest hij weer zo vreselijk lachen. Intens genoten!!!

11-11-2005

Finn begint hoe langer hoe meer zijn gereserveerde houding te laten varen. Hij kan tegenwoordig zo uitbundig zijn tegen anderen en dat is heel grappig te zien. In het begin telde alleen maar Baas.

12

14-11-2005

AAN FINN's LIJF GEEN POLONAISE

Finn was gisteren Finn ten voeten uit. Zo vriendelijk als hij tegen iedereen was, zo angstig leek hij wel voor de keurmeester. De keurmeester dhr. Arxhoek heeft hem wel eens gekeurd op de nestkeuring in Barneveld en daar was hij zeer diep onder de indruk van hem [zei zelfs dat hij de mooiste reu was die hij toen keurde]. Maar goed Finn laat zich niet betasten als hij er geen zin in heeft en dat gebeurde gisteren dus . Maar wat een prachtig rapport heeft hij desondanks. Ook typisch Finn is dat na de keuring hij weer allervriendelijkst en allertoegankelijk naar iedereen aardig zat te wezen.

12-12-2005

Vanmorgen kwam ik tijdens de wandeling een mevrouw tegen met een hééél oud Kooikertje. Finn en Cézanne vlogen er op af, altijd benieuwd of het familie is. We spraken een beetje met elkaar en ze vertelde dat het hondje haar oorbellen al aan het verliezen was en dat ze niet zo veel meer wou. Op de vraag hoe oud het Kookertje was, en toen ze antwoordde dat zij 9 was, kon ik mij niet voorstellen dat het beestje maar 1 jaar ouder is als mijn Finn. Hij heeft nog steeds een conditie, waar menig Kookertje jaloers op kan zijn. Hij is nog steeds sneller dan C'ezanne en het is aan niets te merken dat hij al senior is. Fantastisch Finn!!

5-2-2006

Kamp.Heertje Baron van  het Liesveld en Bruno van de Spoorkant

Toen Finn heel jong was en in Leeuwarden meedeed aan de tentoonstelling die hij uiteindelijk won, stond er achter mij een kenner die zei "Je kan zien dat hij een nazaat is van Heertje Baron van het Liesveld, want daar lijkt hij op" Zij zei verder dat de meest indrukwekkende Kooiker ooit deze Heertje was. Voor het eerst werd gesproken over de Koninklijke Uitstraling, die beiden dus gemeen zouden hebben. Ik vond het heel grappig en kon het niet ontkennen of bevestigen, omdat ik geen vergelijkingsmateriaal had. Pas toen zijn zoon Cézanne zijn intrede in huis maakte, werden mij veel dingen duidelijk.

Cézanne is ontzettend lief, gezellig, vriendelijk, allemansvriend maar de uitstraling die Finn heeft, heeft hij gewoon niet [vinden wij]. Door de jaren heen heb ik heel wat nesten van hem gezien, en soms zie ik er bij eentje Dat erbij.

STAMVADER.

Enige tijd geleden schreef ik dat een Amerikaanse vrouw een nieuw op te zetten bloedlijn in Amerika wil maken. Ze heeft dus afgelopen jaren goed haar ogen gebruikt en is verleden jaar zomer in Nederland en Zwitserland geweest om verschillende Kooikertjes te bekijken Zo kwam ze ook bij ons, omdat ze Cézanne had gezien die in Amsterdam tijdens de wereldkampioenschappen in 2002 in  de open klasse had gewonnen. Ze vond hem een pracht en besloot hem een dag te observeren en met ons te praten over Kooikers enover alles en nog wat. Ze was onder de indruk van beiden, en zeker over de Koninklijke Uitstraling van Finn, maar daarna hoorden wij een tijd niets meer van haar. Enkele weken geleden werd ik gebeld en de stamvader voor de nieuwe Amerikaanse bloedlijn wordt.......Finn

Zie op eerdere verhalen: Man bijt hond. - Verschillende werelden.- Presentatie van de dekreuen. -Nestkeuring

dinsdag 4 april - Zie Willem de Zwijger

12 april: zie Mr World

Zie ook 21 juni: De hondenclubs

Het fokverbod voor Finn is afgelopen woensdag per direct opgeheven, per onmiddellijk mag hij dus weer voor nageslacht zorgen. Fantastisch!!!

Mijn dochter Tess(a) is echt een combinatie tussen haar 100% Surinaamse en 50% (of zoiets) Indische Oma. In mijn kantoor aan huis heb ik een van de vele portretten van m'n moeder hangen en het valt me elke keer weer op als Tess in de buurt van dat portret staat.

Toen Tessa in haar -te kleine Hema- pyama onder het portret stond vroeg ik haar om 'net zo te kijken als Oma'. Ze trok een heel raar gezicht en liet haar tanden zien.

Enfin, ze lijkt nog steeds op Mam. Het is gewoon een generatie overgeslagen..

Mam vroeg tussen neus en lippen door of Bar en ik er bezwaar tegen hadden om af en toe een stukje te schrijven 'al is het maar eventjes en klein. Misschien wel leuk voor mijn lezerspubliek'.

Uiteraard reageerden wij beiden positief maar later dacht ik 'Waarom zou 'haar' lezerspubliek nou geinteresseerd zijn in wat ik heb te vertellen?'. Vervolgens ben ik gaan nadenken wat wij nou gemeen hebben wat aan zou sluiten bij deze weblog. Dat is een heel kort lijstje geworden.

Ik ben de enige van de vier kinderen die geen hond heeft. Sterker nog, ik heb helemaal geen huisdieren. We hebben veel buurt katten rondstruinen die onze tuin tot neutraal terrein hebben uitgeroepen. Er lopen altijd wel een paar eekhoorns rond - de grijze helaas, niet de bruine. In de winter hebben we een aanloop vos die een slaapplek heeft in de voortuin. Vanmorgen ontdekte ik dat de jaarlijke mieren weer terug zijn bij de buitendeur. Maar bewust huisdieren die liefdevol gevoed, verzorgd en tegenwoordigd ook geshowed worden? Nee, die genen zijn langs me heen gegaan.

Ik houd niet van kamperen. Als kind vond ik het fantastisch. Met het hele gezin + Oma, ooms, tantes en nichtjes en neefjes op stap. Feest was dat altijd en ik heb vele warme herinneringen aan die tijd. Als volwassene weet ik wel beter. Kamperen is afzien. Alles is muf, ongemakkelijk, net niet bij de hand. Ik ben een luxe-dier, ik geef het onmiddellijk en vooral schaamteloos toe. Ik wil verzorgd worden in mijn vakantie, niet nog meer zorgen dan normaal. Ik zie dan ook met angstzweet de dag tegemoet dat de kinderen willen kamperen. Gelukkig zijn ze dol op Oma...

Ik ben zo weinig creatief dat ik destijds als enige kind van de klas dispensatie heb gekregen om geen handenarbeid te doen. Ik spijbelde niet -dat deed ik bij andere klassen- want ik hielp met andere zaken. Maar de leraren waren het er unaniem over eens dat ik een hopeloos geval was. Tot op de dag van vandaag heb ik 2 linkerhanden en zal er nooit iets moois uit m'n handen komen.

Wat we gemeen hebben?

Moeder van een tweeling, eigen bedrijf begonnen, getrouwd met een nogal wat oudere man, groene ogen, eigenwijs, optimistisch om er maar een paar te noemen.

Maar of daar een verhaaltje over te schrijven valt? Ik zal het in elk geval proberen.

Maar niet vandaag. Want net als Mam heb ik altijd 25,000 andere dingen te doen.

Laura

Toen mijn moeder aan mijn zus en mij (Barbara) vroeg of we eens een ' gastcolumn' konden verzorgen hebben we allebei ja gezegd, ons daarna pas bedenkend 'waar we in vredesnaam over moesten schrijven'. We dreigden haar dat we zouden schrijven over de zure melk in de Brinta en de koffiefilters als toiletpapier (die kon ik me eerlijk gezegd niet herinneren, maar ik kan me er wel wat bij voorstellen) en zo hadden we nog wel even door kunnen gaan.

Nu ik zelf volwassen ben kan ik dit 'creatief' huishouden wel waarderen en is het eigenlijk wel grappig te constateren dat de manier waarop ik mijn eigen kinderen (inmiddels 6, 7 en 9 jaar oud) opvoed op sommige vlakken wel lijkt op de manier waarop mijn moeder het deed. Het gaat in het leven niet om toiletpapier (hoewel zacht papier natuurlijk veel comfortabeler is dan de reform-kringloopkoffielfilters van mijn moeder) of om wat je draagt en in welke auto je rijdt, maar dat besef je je niet als je nog thuis woont en je moeder alleen maar stom vindt omdat ze je de belachelijk dure broek, gelijk aan 1 week boodschappen, niet voor je wil kopen. Gelukkig heb ik dat probleem hier nog niet, de kinderen dragen een schooluniform en daar is dus geen discussie over mogelijk. Wat ik al wel heb meegemaakt waren 3 zeer afkeurende blikken toen ik op een feestje aan het dansen was. Het bracht me echt direct terug naar een jaar of 25/30 geleden toen ik met het schaamrood op de kaken keek naar het 'dansen' wat mijn moeder deed. Kom op zeg mam, kappen ermee.

Het heeft zo ongeveer 35 jaar geduurd om te constateren dat wat mijn moeder deed helemaal niet raar of gek was , of iets wat je deed als kunstenaar. Het was haar manier van opvoeden, haar kinderen zelfvertrouwen, geborgenheid en zelfstandigheid meegeven, al doende leren en ergens ontzettend tegen afzetten om uiteindelijk te constateren dat het allemaal zo gek nog niet was. Morgen moederdag, we zullen aan haar denken en mam, als je dit leest..ben trots op je en houd heel veel van je!

Barbara

Wij gaan vandaag weg, volgens mij is alles klaar. Gisteren heb ik alle zeilen moeten bijzetten de administratieve rompslomp af te werken, alles is in handen. Mijn dochters Laura [op log "Mensen die alles al hebben"] en Barbara [foto ook te zien], zullen soms een stukje schrijven Gisteren dreigden ze over hun beroerde jeugd te schrijven.[ Barbara] en Laura zal wereldkundig maken dat ik als het pleepapier op was ik koffiefilters liet gebruiken [ik kan mij niet voorstellen] en dat ik wel eens hun pap liet eten met zure melk. Wat een kinderen! Snap ik nu pas goed waarom ik vacantie nodig heb. Tot begin juni!!

Ik wilde vertellen over de voorbereidingen die we hebben nu we morgen op vacantie gaan. Maar mijn dochter doorkruiste de plannen met het volgende verhaal:

Dit weekend was de familie uitgenodigd om dagen door te brengen bij vrienden van hun in Manchester. De kinderen Sam, een voetbalfanaat en alles wetend over voetbal en spelers, was door het dolle heen toen de gastheer hun had uitgenodigd voor de bekercup-finale in Manchester. Manchester United is de lievelingsclub van mijn kleinzoon, hierbij zijn tweelingzus Tessa een groot ongenoegen op haar hals halend, want wie houdt er nou van voetbal???

Ik weet niet eens hoe de wedstrijd was, maar in elk geval won Manchester en Sam was in alle staten. De club deed de gebruikelijke vreugdedansjes en daarna de ereronde. Edwin van der Sar kwam langs de tribune waar genodigden zaten en plukte zijn eigen kinderen uit het publiek om verder met hun feest te vieren. Zijn blik viel ook op Tessa, stak zijn hand uit en nodigde Tessa ook mee te gaan. Tessa ziet er uit als een plaatje en valt behoorlijk op. [Op de foto is het het meisje in het rose]. Het ging allemaal te snel voor Sam, die opeens zijn zus op het veld zag staan en verbijsterd vroeg hij zijn moeder : "what is Tessa doing there?"Wat moet je uitleggen? Arme Sam, je wilde zo graag daar staan en je zus steelt zoals gewoonlijk de show.

Er gaat bij ons verbouwd worden en het lijkt ons heel verstandig om even er tussen uit te gaan. Dat doen wij dus overmorgen, in de middag. Ik ben al druk met allerlei voorbereidingen die ik mijzelf heb opgelegd. Gisteravond zat ik mij te bedenken toen ik de tuin onkruidvrij trachtte te maken, dat wanneer wij weer terug zouden zijn alles wel overwoekerd is met onkruid, en ik hoop geen zevenblad. De hondjes lopen al dagen met een teken-halsband [waarom wordt dat niet voor mensen uitgevonden na al die verontruste berichten dat "de teek oprukt"?], dus in elk geval worden zij gevrijwaard van de ziekte van Lyme. Een heleboel planten staan op punt van uitspringen en dat vind ik jammer dat ik het dit jaar niet zie. Ik word altijd sentimenteel van de sering, die nog komt uit de Praamstraat en ik vrees dat ik de jasmijn dit jaar ook moet missen. Ach een mens kan niet alles hebben.

Een camper laden [als vrouw] heeft iets merkwaardigs. Je mag maar 700 kg meenemen aan bagage. Dat is dus een deel eten en huishouden, een deel noodzakelijke dingen [in de loop der jaren hebben Duck-tape en tie-ribs hun nut bewezen], schroevedraaiers, engelse sleutel. En een deel kleren. En dat is het proleem dat ik daarop aan het beperken ben. Het is natuurlijk niet nodig dat ik 7 rokken en broeken meeneem [ach het staat me zo leuk], 9 lipsticks [???] een krulzetapparaat [waarom is dat ding in de camper, ik zet nooit krullen??]. Ik zal vandaag eens goed bekijken wat ik echt aan zal doen, meestal draag ik maar de helft van wat ik meeneem.

Gisteren reden wij met mijn moeder en zus een rondje bollen en dat was genieten. Rood is duidelijk dit jaar zeer populair en wij hebben dan ook bij de stalletjes schandalig ingeslagen. Het leuke is dat veel bollenboeren een stalletje hebben aan de kant van de weg, gemarkeerd door een rood-wit-blauwe vlag. Superverse tulpen zijn voor een spotprijs te koop [1 euro of als het dubbele zijn 1,50]. Het geld doe je in een potje met deksel en in het deksel een gleuf. Het is een kwestie van vertrouwen en het allerleukste is dat het vertrouwen nooit beschaamd wordt. Ik zie altijd mensen rekenen en tot de bodem  van de portemonnee gaan en vervolgens met bossen heel tevrede weer in de auto stappen. Op weg naar huis totdat je een stalletje ziet met nòg spectaculairder kleuren. Heerlijk

Als ik niet alle zeilen moet bijzetten om tegen een pal westenwind aan te fietsen of te lopen en het is een dag als vandaag, kan ik al fietsend rustig kijken wat er allemaal gebeurt. Het is een gigantisch losloopgebied waar wij wonen en het rondje is zo´n beetje 5 km lang. De honden hadden ook hun pas vertraagd, onbekende luchtjes, de ene nog spannender dan de andere. De eigenaar van een eet/café die in het midden van een recreatie/park staat heeft op een bord geschreven `Heute Nudeltag / Macaroni, Bami und Nasi`Toen ik voorbij fietste en het zag, vooral de Nasi, dacht ik `wat zou er gebeuren als een grappenmaker de `s`zou vervangen door een `z`. Een hele rel dacht ik op een zomerdag!

`

 

Het hele gebied omsluit een golfterrein, prachtig aangelegd. ik zal er geen gebruik van maken. Het was vroeg, sommige mensen waren laat. Het is een klein stuk waar het wandelpad even samengaat met een stukje waar auto´s rijden. Je mag er niet harder dan 30 rijden, maar sommige voornamelijk mannen rijdend in standaard auto´s ¨BMW´s, Audi´s, scheurden je van de sokken. Ik vertraag dan ook mijn snelheid of soms stap ik af om mijn roestige fiets op armlengte van mij af te houden. Tegen zo´n fiets aankletteren als automobilist lijkt mij ook niet echt eervol. Helaas hebben de mensen meer in materièle zaken geinvesteerd en vergeten iets te doen aan hun intellectuele bagage. Het is me altijd een waar genoegen om een zogenaamde chique inzittende het raampje open te doen en in slecht nederlands proberen een zin te vormen.

Ik ben bijna thuis en geniet nogmaals van de prachtige natuur, de zware lucht van hyacinten die momenteel over Julianadorp hangt. Ik kijk naar Cézanne en zie het al, grote vieze plekken op zijn rug. Binnengekomen worden mijn neusgaten die nog vol zitten van de hyacintlucht geteisterd door een gore, zure lucht. Gedver, zo onder de douche.

 

 

 

 

 

In het verleden waren de openingen in Tiendekind grootscheepse feesten. Ik wilde in elk geval niet bij mij meemaken dat mensen die van ver kwamen, afgescheept werden met een glaasje slechte, zure wijn en een handjevol droge pinda's. Een opening kostte niet eens zo veel geld, maar je moest er wel de tijd voor nemen om dingen goed voor te bereiden. Sappen en andere dingen werden meestal of groot ingekocht of je ging eens extra naar de Aldi. Vooral de laatste jaren gingen de openingen een eigen leven leiden. Piet van Oosterum had eens de wens gegeven dat hij tijdens de opening wel een barbecue wilde houden [als ik maar de stokjes zou rijgen]. Ik heb een onnoemelijk aantal opgespietst en dan komt ook de rest van het eten. Het was een succes. Daarna verliepen de openingen min of meer in hetzelfde patroon. Er was veel eten bij en men wist dat. Ik verdenk de gasten dat zij er ook zelfs mee rekening hielden.

2 jaar geleden had ik er op de een of andere manier geen zin meer in. Mensen die ik een tijd niet had gezien, kon ik dan ook geen aandacht geven en ik heb toen maar besloten het rustiger aan te doen. Wij zijn een weekend extra lang aanwezig samen met de exposerende kunstenaars die het één en ander kunnen vertellen over hun werk. Op 10 en 11 juni van 12.00 tot 16.00 is iedereen welkom. Drankjes en hapjes zullen er in iets gematigder vorm zijn. Maar er is nu ook de tijd om echt te kijken naar de kunst en ook met elkaar te praten. Het lijkt mij een goed concept.

 

De poot PR is bij Tiendekind altijd een belangrijke zaak, er wordt veel aandacht en niet te vergeten geld aan besteed. Vroeger lieten wij affiches drukken als er een tentoonstelling was. Zeer uitgezocht, de kleuren moesten opvallen en als je aan de overkant van de straat liep zou je bij wijze van spreken de straat moeten oversteken om die Prachtige aankondiging te zien. Het kostte altijd veel, maar wij waren er tevreden mee. Alleen was alle tijd, energie en geld niet besteed aan de mensen in de winkels die "het wel voor je zouden ophangen". Het werd wel gedaan, maar bij de eerste de beste raamlapbeurt verdwenen de affiches, of soms werd het helemaal niet opgehangen.

Sinds enkele jaren laten wij folders drukken, dubbelzijdig bedrukt. Véél makkelijker, veel efficienter en veel slimmer. De hotels, VVV's en andere instellingen zijn er dol op en wij blij. Ik leverde eerst de tekst en foto´s aan bij de drukker en `die maakte er wel wat van`. Sinds een jaar doet mijn dochter Barbara de  opzet en dat doet ze zo goed. Ze vindt het gepeuter op de computer heel leuk en bovendien heeft ze een talent voor hoe drukwerk er uit moet zien. Grappig eigenlijk want broer Ian is expert op het gebied van drukken en uitgeven.

Sinds een paar dagen communiceren wij dus niet in leuke tekst, maar in zinnen zoals `` die kolom van Ellen moet naar links`en 5 minuten later krijg ik weer een verbeterd concept van haar terug.

Ontzettend leuk om zo met je kind samen te werken en te weten dat het eindproduct zo mooi is.Ik stuur haar e/mail adres wel aan U als het gevraagd wordt

 

Gisteren samen met Ellen van Hemert de schilderijen van Piet van Oosterum opgehangen. Piet is ziek en moet het tot zijn grote verdriet aan anderen overlaten. Maar hij heeft zo vaak bij mij geexposeerd dat hij ook wel weet dat het in goede handen is. Zijn werk is te zien op het beeld hiernaast bij "exposities".