Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Zo heet een keten van restaurants in de UK, niet vergelijkbaar met van der Valk. Het is groot, van alles voorzien, maar vooral bestemd voor de werkende mensen, die na een week stressvol gewerkt te hebben hier uitblazen met een glas in de hand. Het netwerk ook verfrissen. Ik vond het zo'n prachtige naam. waar je je alles bij kan voorstellen. Ikzelf was er toen met Laura en kinderen en niet op het tijdstip dat de doelgroep kwam aanwaaien. Maar het zal wel niet anders zijn dan de trendy eetcafé's in de grote steden.

Het schoot mij vrijdag door mijn hoofd toen ik uitgeput op de bank neerzeeg met een glas rode wijn en een sigaret.

Dit zijn 7 van de 9 [!!!] oergezonde pupjes van Bo en Cézanne. 7 weken geleden geboren tot grote verbazing van de eigenaars die nooit hadden kunnen denken dat er 9 pupjes geboren zouden worden. De 5 meisjes en 4 jongetjes hebben een geweldige moeder en zijn opgevoed in een fantastisch gezin. Maar wat helemaal spreekt is dat ze de eerste start hebben gekregen op een boerderij in Noordholland, waar ze de ruimte hebben om flink met elkaar te spelen en soms te vechten als het zo uitkomt.

Vandaag zijn wij, vergezeld door Cézanne naar zijn nakomelingen gaan kijken en we konden wel uren langer blijven alleen maar om te zien of er een paar mij bekend voorkomen. En dat deed het, niet allemaal maar onderstaande foto doet mij wel heel erg denken aan de baby die bijna 6 jaar geleden aan ons werd toevertrouwd. Zou hij ook wereldkampioen worden, het zou mij niets verbazen.

Het gebeurde zomaar, eergisteravond. Mijn computer maakte een plof en het was gedaan met de pret. Nou weet ik dat alles vervangbaar is., maar sommige dingen beslist niet. Ik heb een ontzettende aardige computerdokter in de buurt, die altijd bereid is mij te helpen en ik had mijn hoop op hem gevestigd.

Ik heb wel een slapeloze nacht gehad, ik wist niet wat er aan de hand was en ik zat te bedenken wat ik allemaal kwijt was. Gelukkig had ik 2 weken een back-up gemaakt van de foto's en documenten. Had ik wel een goede back-up gemaakr.? Heb ik eigenlijk wel gecontroleerd of het wel goed gelukt was? Wat een problemen! Maar ik heb een nieuwe computer en alles is weer als vanouds. Morgen weer een verhaal.

Voor mij is het altijd makkelijk om bij een sportuitzending "voor"te zijn voor een land. Natuurlijk is dat in de eerste plaats Holland en dan heb ik een ouderwets Oranje-gevoel. Maar als Engeland meedoet, kan dat land ook altijd op mijn steun rekenen. Behalve dat ik in Engeland heb gewoond, is mijn familie ook zeer Brits georienteerd. Ik heb 2 Engelse zonen, die in Bromley geboren zijn en daardoor de Britse nationaliteit hebben geerfd. Mijn dochter heeft in Basingstoke ook een tweeling gekregen, die dus ook deze nationaliteit hebben. Mijn andere dochter kreeg in de Verenigde Staten haar meisjes. Sophie en Lotte zijn in een prachtig ziekenhuis op de grens van Monterey en Carmel geboren. Deze Californische babes, hebben de Amerikaanse nationaliteit. Maar het merkwaardige feit doet zich voor dat de zonen van Ian, omdat Ian de Britse nationaliteit heeft, zich ook Brits onderdaan kunnen noemen. Ik heb maar 1 echt Nederlands, Helders kleinkind, en dat is Thijs. Het blijft onrustig in de familie!!!

Even kijken hoe Arsenal het er van af brengt.

Vanaf mijn 10e kamperen wij. Mijn vader, officier in het Kon.Ned.Ind.Leger vond dat zijn kinderen dit leven moesten ervaren en in Nederland mistte hij de vrijheid van oerwouden en natuur. Bovendien wilde hij ons alles van de wereld laten zien. Wij kampeerden dus toen er nog geen campings bestonden, geen luchtbedden en niets van luxe. Op een oud primusje werden de meest heerlijke maaltijden gemaakt [rijst, corned beef en uien was er zo een]. Meestal kampeerden wij in een weiland of aan een beekje, water werd gevuld in jerry cans aan een benzinestation. Vaak liep het dorp uit als wij ergens neerstreken, mensen bekeken het fenomeen met een mengeling van jaloezie en wantrouwen. Dit wantrouwen was in de eerste plaats gebaseerd op de huidskleur van mijn vader, en sommige mensen hadden nog nooit zo'n donkere man gezien. Het reizen met een tent was ook altijd een belevenis, omdat het tent opzetten en afbreken altijd gepaard ging met de nodige stress kan ik mij herinneren. Wij kinderen hadden een vreselijke hekel aan opruimen en kamp maken, je zat liever in het zonnetje. Toen een vriend van mijn ouders eens sprak over iets nieuws wat hij had gezien, een Alpen Kreuzer, was dat iets wat als ideaal voor ogen stond voor mijn vader en zeker de kinderen. "In één handomdraai heb je een hele tent, met keuken en al", sprak Oom B. die vaak met ons meereisde.

Het is er nooit van gekomen, mijn vader had een voorliefde voor auto's en dat had een hogere prioriteit. Toen wij de deur uitgingen kochten mijn ouders een caravan en overwinterden in Spanje. Ik heb de kick van buiten leven en koken met telkens een ander uitzicht nooit vergeten, wij rijden vele kilometers met de camper en ik voel mij net zo als toen.

Gisteren belde een aardige jonge vrouw aan en vroeg of ik enkele minuten tijd had. Zij had de ondankbare taak om huis-aan-huis te gaan om mensen te vragen te overwegen bloed af te staan, want er is een schreeuwend tekort aan bloed. Nu heb ik er wel eens over nagedacht, maar eigenlijk geen actie ondernomen om er iets aan te doen. Ik nodigde haar naar binnen en zij zei dat ze dus deur-aan-deur gingen en dat ik de eerste was die er wat voor voelde. Onbegrijpelijk. Haar argument, delen Piet en ik natuurlijk . Als je zelf bloed nodig hebt, ga je zo van het standpunt uit dat het er is. En dat komt ook van mensen, die net zo als ik ga doen: 1/2 liter bloed afstaan, waarna ik mij hoogstwaarschijnlijk eventjes duizelig bij zal voelen. Daarna krijg je koffie en een broodje., en die dag drink je wat extra water. Gewoon heel simpel, maar wat ben ik blij dat ze langs kwam mij over de streep te halen. Verleden week kreeg een vriend van ons een bloedtransfusie, en wat zou het leuk geweest zijn als het mijn bloed was geweest.

Gisteravond was een vergadering van het Nut, een instelling waar ik enkele jaren geleden secretaresse van was. Officieel heet het Maatschappij tot Nut van het Algemeen. De club beoogde minder bedeelden verder te helpen.Zodoende werden er nutsbedrijven opgericht zoals scholen en electriciteisbedrijven , spaarbanken om de mensen te leren te sparen.Het leuke van deze club vind ik dat het ouderwets aanvoelt. Vroeger zou je de bestuurders als regenten kunnen aanmerken, tegenwoordig is het minder autoritair, maar het ouderwetse gevoel voor stijl is nog volop aanwezig. Na de vergadering konden de leden met het bestuur een drankje en een hapje nuttigen in de lounge van een duur etablissement. Mèt schaal bitterballen, hoewel de ouderwetse scene   te niet werd gedaan door een paar verdwaalde kipnuggets.

Heel vroeger organiseerde  het  nut in kleine dorpen feestavonden. Het waren dè avonden van het jaar. In de oude paperassen van Piet zag ik een krantenartikeltje over zo'n avond, waar ook bij stond dat de jonge Piet S. de lachers op zijn hand had bij het declameren van gedichten en het vertellen van moppen. Eén zo'n gedicht gaat als volgt.

"De trouwdag van Mietje"

Mietje was een meisje van melk en bloed. Ze streek voor de mensen en waste fijn goed. Ze was uit een goede familie geboren, en liet het ook aan iedereen horen."Verder weten we niet meer hoe het gedicht verloopt, de clou is echter dat Mietje na het trouwfeest in het bed van een van de gasten stapte ". Waar is de goede oude tijd gebleven dat mensen vreselijk moesten lachen om zo'n gedicht.

Enkele jaren geleden werd er een dringend beroep op ons gedaan om een mobiele telefoon aan te schaffen "dan ben je bereikbaar". Pardon, ik wil helemaal niet bereikbaar zijn! Buitenlandse vacanties maakten het inderdaad wel verstandig om er over na te denken. De constructie die voor mij werd verzonnen was een Prepaid telefoon, waar uiteraard geen abonnementsgeld op was , maar wel , zeker in het buitenland, ingewikkelde handelingen en minuten die peperduur waren, waardoor je maar halve gesprekken kon voeren. Mijn dochter Barbara, had toen allerlei papieren gedrukt, welke handelingen ik moest doen :sterretje-100-sterretje-afsluiten met een hekje [ik weet het nog]. Toch ben ik sinds gisteren overgegaan naar een handiger toestel, met abonnementsgeld en 3 gebruiksaanwijzingen. De mevrouw in de KPN winkel  keek mij meewarig aan, maar vond het achteraf gezien wel grappig dat  alweer zo'n senior er niets van begrijpt. Volkomen nieuwe begrippen heb ik meegekocht met het ding. "Blue tooth"?? "I-pod"?? waar hebben ze het over? Ik weet nog steeds niet hoe ik er mee uit de voeten kan, sprong een gat in de lucht toen ik mijn zoon Serge kon bereiken. Maar ik las in de gebruiksaanwijzing dat ik er mee kon mailen, dàt lijkt me natuurlijk wel handig! Maar mijn probeersel is niet gelukt, Dus nu bij deze: Laura, Barbara, Ian, Serge!!!! Help!!!!

Terwijl Piet en ik tamelijk onbezorgd en naief met camper door Europa trekken en af en toe geconfronteerd zijn met situaties waar je nu je hoofd om schudt, ik blijf constant in zorgen om de kinderen.

De jongens wonen in Nederland, dus zij wonen tamelijk veilig. 8 jaar geleden verhuisden mijn dochter en familie naar de VS, waar zij in Californië gingen wonen. Onder Californië ligt de San Andreas breuklijn. 100 jaar geleden werd deze stad getroffen door een aardbeving  en sindsdien is er becijferd dat tot 2032 San Francisco een kans heeft van 62%  getroffen te worden door een nieuwe aardbeving. Toen zij daar woonden dacht ik er vaak aan, zeker toen in die tijd iedereen de mond vol had van El Nîno, waar zij toen ook mee te maken kregen. Na 3 jaar kwamen zij terug en leefden een rustig kabbelend leventje in J'dorp. Mijn andere dochter woont in Engeland, moet voor haar werk vaak in Londen zijn en was ten tijde van de bomaanslag in  de buurt.

Barbara [de dochter die dus in Amerika woonde] ging daarna met gezin naar Napels. Zoals het ongetijfeld bij ieder ouder is, hoor ik ook maar de helft van wat er werkelijk bij de kinderen gebeurt. De eerste berichten die ik van hun vernam waren jubelend en het ging heel goed met hun. Documentaires op tv over Napels lieten een dubieus beeld zien van een stad die bekend staat als de meest criminele stad van Europa. Geleidelijk aan druppelden de verhalen binnen over het leven daar, de bescherming, de Italianen, de criminaliteit. Ik wil niet zeggen dat ik mij enorme zorgen maakte, maar ik wilde wel graag horen welke maatregelen waren getroffen om de misdaad buiten hun huis te houden.

Mensen raken gehard, gisteren zijn ze op vakantie gegaan naar Sicilië en ze zullen het er wel fantastisch hebben.

Mijn vader, zeer intelligent en geinteresseerde erudiete man, heeft altijd geprobeerd zijn kinderen een zo breed mogelijke opvoeding te geven. In die tijd bestonden er nog geen campings en wij reisden in schamele tentjes en in een nog schameler auto als het even kon, dwars Europa door. Zo zagen wij in een paar dagen tijd de slagvelden bij Verdun , waar hij de strategie van Generaal Pétain uitlegde en de ellende in de loopgraven, hij liet ons de "beste wijn ter wereld" drinken , terwijl niemand in die tijd wijn in huis had. Hij leerde ons van alles, maar bovenal ging zijn interesse uit naar de archeologie. Op school werd overal catechismus onderwezen en niemand twijfelde aan het scheppingsverhaal. Hij was een heel spiritueel mens, maar had zo zijn eigen idee over godsdienst en zeker over  het dogmatische wat het zeker in die tijd had.

Hij was de eerste die mij vertelde dat mensen en apen een gemeenschappelijke voorouder hadden. Maar hij was ook de eerste die vertelde dat de hele evolutie begon door een één-cellig microob, zoveel miljoen jaar geleden. Het interesseerde mij ook mateloos. Om te bewijzen dat mensen en apen een gemeenschappelijke voorouder hadden nam hij ons mee naar de grotten van Lascaux [die op dat moment nog authentiek waren en open voor publiek]. Ik kan mij ook nog herinneren dat hij correspondeerde met een hoogleraar aan één of andere universiteit in de VS.

Mijn moeder hield zich afzijdig, zij geloofde star in het scheppingsverhaal en nu nog weet ze zeker dat Adam en Eva de eerste mensen waren. Hij had het vaak over de missing link die nog niet was gevonden. Vele jaren na zijn dood werden de eerste missing links gevonden die verwezen naar gemeenschappelijke voorouders, de Java mens, de Peking mens en in Afrika worden soms nog oudere skeletten gevonden.

Vandaag las ik in de krant dat in Canada, de alleroudste missing link was gevonden. Driehonderdvijfenzeventig miljoen jaar geleden evolueerde uit vinvissen dit Tiktaalik wezen de overgang naar reptielen met pootjes. Het dier heeft nog wel vinnen, maar er is duidelijk de aanzet naar pootjes te zien. Wat jammer dat mijn vader dit  niet heeft kunnen meemaken, hij zou buitengewoon enthousiast zijn dat zijn theorie [wat in die tijd nauwelijk steun ondervond] werkelijkheid is geworden.

Eergisteren werd het langverwachte Raku-dagje gehouden voor de cursisten. Het is net zoiets als een schoolreisje, waar iedereen zich al maandenlang op verheugd. Jaren geleden zijn wij opgehouden om als Tiendekind zo'n dag te organiseren, de organisatie hebben wij geheel en al aan de cursisten overgelaten. Het concept van zo'n dagje is eenvoudig: er wordt die dag buiten gestookt in twee ovens en de hele dag ben je met elkaar en dat is heel leuk als je met gelijkgestemden bezig bent. De invulling voor zo'n dag is ook gezellig, we beginnen vroeg en iedereen neemt wat mee, lijsten werden er gemaakt, wie de taart, de soep , de drank enzovoort enzovoort. Omdat er 11 cursisten meededen, is er behalve dat er veel is gemaakt ook veel gegeten.

Raku is een oud procédé. Oorspronkelijk had het met de thee-ceremonie in China te maken. Kort gezegd komt het er op neer dat geglazuurde objecten in een gloeiendhete oven worden gedaan, die op 1050 graden wordt opengemaakt. Met een tang worden de werkstukken er uit gehaald en blootgesteld aan de open lucht. Door de afkoeling gaat het glazuur krimpen en barsten [dat hoor je ook door een getik]. Daarna wordt het in een ton gedaan die gevuld is met hout of zaagsel. Omdat de werkstukken nog zo heet zijn gaat het hout in brand raken en de barstjes die dus zijn ontstaan door de afkoeling worden nu dus gevuld met roet. Zo krijg je op de werkstukken zwartgeaderde tekeningen in het glazuur.

Gelukkig dat het Tiendekind op het land staat, want naaste buren zijn niet zo blij met Raku-stokende enthousiastelingen. Op zo'n stookdag als de wind de andere kant opgaat, kan J'dorp ruiken naar een palingrokerij. Leuk dat men ook weet dat er in 't Tiende Kind weer gestookt wordt [het heet zoiets als Reki of Reiki zeggen ze dan]. Omdat men de verkeerde naam noemt en daarmee verwijst naar een heel ander begrip wat te maken heeft met de wereld die grenst aan de paranormale wereld van energieen en ziektegenezende of in elk geval verlichtende eigenschappen wordt toegedicht, krijg ik wel eens mensen binnen die lijken hun laatste hoop op mij gevestigd te hebben. Je krijgt wel eens grappige verwarring.

Maar goed terug naar Raku, wat heerlijk als iedereen gelukkig is en blij dat zoiets nog bestaat. Ik heb een ouderwetse club mensen om mij heen die we nou we het toch over Raku hebben, voor mij door het vuur gaan. Ank en Anton, met op de achtergrond geplante lelies

Ik heb een paar dagen geschreven over een eventuele fokuitsluiting van Finn. De reden is dat bij één van zijn 46 nakomelingen een krasje ophet oog is geconstateerd. De bevindingen zijn onder de noemer niet-congenitaal cataract gebracht. Finn wordt om het jaar op cataract gecontroleerd en hij is altijd vrij. Zo ook al zijn gekeurde nakomelingen. Uit een familiestatus van zijn voorouders valt te lezen dat er geen cataract in de familie heerst. Het krasje is mogelijk veroorzaakt door een takje volgens de keuringsarts, of zoals dat heet cataract veroozaakt door een trauma.

Deze toestand speelt al enkele weken in de club , maar het grappige feit doet zich voor dat behalve dat de dommigheid en de onrechtvaardigheid ons meer bezig houdt dan de uitsluiting op zich, dat wij in de loop der weken zoveel sympathisanten er bij hebben gekregen. En opeens worden dingen duidelijk! Het wordt één keer gezegd en dat leg je naast je neer, maar na 3 maal een uitspraak van aardige mensen, dan ga je het geloven: FINN IS TE MOOI!! Zijn nesten die hij heeft gebracht zijn te mooi. De naam is al enkele logs geleden genoemd: Heertje Baron van het Liesveldt, de legendarische Kooiker. Nooit gezien, maar hij lijkt er op!! En het laatste nest wat hij heeft gegeven, het zijn allemaal kleine Heertjes. OOOOOO zit dat dus zo!!

Gisteren dus de brief van de  voorlopige fokuitsluiting gekregen. Er zijn bepalingen waar de club zich aan moet houden [art.b.enz.] Nakomeling lijder aan cataract. Lijder aan cataract???? Wie zegt dat, bewijs het maar!! Cataract heb je of je hebt het niet, is het hondje wat nu voorlopig niet vrij is verklaard over 9 maanden een ex-lijder van cataract??

Finn wordt met de dag mooier gevonden door mensen in de hondenwereld die weten hoe het kennelijk er aan toe gaat. Honden worden uitgesloten dus bloedlijnen helemaal als ze zo mooi zijn. Ach wat leuk allemaal, gisteren gehoord dat Finn de mooiste reu op dit moment is en dan is hij al 9. Dank je dank je iedereen, dank je Vereniging wat een cadeau!!

Intense vriendschap, als je geluk hebt in je leven mag je dat zo ervaren. Geen vriendschap die door de jaren heen gegroeid was, het was er opeens toen wij elkaar ontmoetten en het bleef. Zij kochten een tweede huis in J'dorp om bij elkaar te zijn. We gingen op vacantie, we maakten in de zomer elke week tripjes naar Friesland, we hadden stamrestaurants, ze maakten huwelijken mee van onze kinderen, ze maakten kennis met baby Finn en Finn ging mee naar de restaurants. We maakten televisie-opnamen mee want hij speelde in een hele populaire serie. Thuis aan de lange tafel bij ons of bij hun, zaten we op de eerste rij want hij was top-acteur en meesterverteller. Zij vrouw was actrice geweest en nu schilder en gelukkig nog één van mijn beste vriendinnen. We hebben genoten en realiseerden ons niet dat er een eind aan zou kunnen komen.

Hij werd ziek en overleed, alles duurde heel kort. Immens verdrietig waren wij, ik kan nog de pijn voelen als ik er aan denk. Coen F. zagen we daarna nog vaak in herhalingen van de comedy en we konden er niet naar kijken, zo verdrietig was het om hem weer te zien. Samen met zijn vrouw, die veel bij ons logeerde gingen wij dit rouwproces door, het leek of je met z'n drieen er het best over kon praten.

Op een warme zomeravond, wij zaten in de tuin, begon een vogel te zingen of er z'n leven van af hing. Ademloos luisterden wij naar z'n rollers en opeens merkten wij dat hij allerlei imitaties gaf. Een ambulance, een telefoonrinkel en pratende mensen. "Dat is vast Coen"zeiden wij, de man die zo prachtig kon imiteren. Vaak kwam de vogel langs, grappig genoeg altijd ook als Ellen er was. Enkele weken geleden toen Ellen bij ons logeerde, hoorden wij hem weer, lang voordat alle vogeltjes weer hun hoogste lied zongen. "Kijk El daar heb je Coen weer"zeiden wij. Ellen blij verrast opende de deur naar de tuin en zei "Hallo ouwe mafkees" , en de vogel vloog weg. Gisteren meldde hij zich weer en ik opende de tuindeur en begroette hem "Hallo ouwe mafkees"Vriend vogel vloog weg, en wij hadden weer heel even Coen bij ons.

Afgelopen woensdag gingen de twee vrienden Piet naar de paaschveetentoonstelling in Schagen. Aan de schilderpiet was gevraagd of hij een schilderij voor de veiling beschikbaar wilde stellen. Mijn Piet, boerenzoon, vond het een geweldig idee om mee te gaan. Zijn vader had zelf een boerderij in de buurt van Schagen en hij herinnerde zich dat hij vaak met zijn vader meeging naar de markt.

Ikzelf was niet echt gerust op dit dagje uit van de vrienden. Over Piet S. net eigenlijk een beetje beter van de vervelende dingen die zijn gebeurd, houd ik natuurlijk nog steeds een wakend oog. Door mijn werk kon ik hun niet naar Schagen brengen, dus de twee vrienden gingen met de trein. Vele uren later kwamen ze enthousiast terug, vol met verhalen en dat ze als Vips werden behandeld en het schilderij nu hing in een chique restaurant op het marktplein in Schagen.

De veiling zelf was zoals ik al schreef bekend terrein voor Piet S, maar voor Piet v.O. iets geheel nieuws. De dikke dikbilkoeien die getoond werden en nauwelijks konden lopen, waren aan hun laatste en waarschijnlijk eerste uitstapje toe, de volgende dag werden ze geslacht.

Vanmiddag weigerde ons betrekkelijk nieuw autootje. Ik startte en het deed niets, mij ogenblikkelijk doen vrezen dat het wel de startmotor zou zijn. Opeens kwam er toch wel een reutel, maar niet genoeg.

 Bij de koop van deze auto was er een topgarantie-pakket bij, omdat hij nog maar één jaar oud was. De verkoper legde uit dat als wij pech zouden hebben [waar ook in Europa] dat we maar één nummer hoefden te draaien en we zouden hulp krijgen."Jajaa"mooie woorden, ik heb het nummer gebeld en kreeg een zeer aardige heer die na een heleboel gegevens gevraagd te hebben, het gesprek afsloot met "binnen een half uur zijn wij bij U". Nou was het zaterdag 1.30 uur, geen monteur die zin heeft te werken natuurlijk. Binnen 30 minuten stond een monteur in overall voor de deur, met een ronkende takelwagen in de straat. En binnen 5 minuten had hij het gevonden en ter plekke gerepareerd. Blijmoedig ging hij weg. Fantastisch wat een service!!!