Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Afgelopen dagen heb ik geen tijd gehad om te werken aan deze weblog, die door veel mensen wordt bekeken. Mijn huis was vol met mensen en daar bij speelde ook nog de discussie over een eventuele fokuitsluiting van Finn, omdat bij een nakomeling een streepje op de cornea was ontdekt [waarschijnlijk veroorzaakt door een takje]. Op het rapport stond het begrip "niet-congenitaal".De interpretatie van het begrip heeft voor veel commotie gezorgd en verhardende standpunten. Zonder dat wij het beseften zijn Piet en ik, met hulp van deskundigen geconfronteerd met de genetica. Wat een moeilijke, ondoorgrondelijke materie. Het is een leer van statistieken, theorie en schema's. Begrippen als dragers en lijders en combinaties.

Er zijn twee begrippen, congenitaal en niet-congenitaal. Congenitaal  betekent erfelijk, familiair en aangeboren. Ik heb gemerkt dat hetde  beoordeling en zuiverheid vergemakkelijkt als je je aan deze simpele definitie houdt. Want niet congenitaal betekent dus het tegendeel, maar de interpretatie van sommigen is vervormd naar niet erfelijk, niet familiair, niet aangeboren, tenzij.... En zodra je je op het gebied gaat begeven van "tenzij"dan begeef je je in het schemergebied waar zoveel nog onbekend is. En wat je dan opportunistisch kunt toepassen naar twee of meerdere kanten op. En wanneer je dat doet heeft het eerste basisbegrip "congenitaal"geen waarde meer.

Gisteren hield mijn moeder een feestje, zoals ik heb geschreven en de familie kwam van heinde en verre. Het was allemaal fantastisch en als ik de reacties hoor van de kinderen, allemaal veertigers  en bijna veertigers nu, valt het mij op dat iedereen zegt dat het ook zo leuk is dat je je bord kan opstapelen, zonder dat iemand er aanstoot aan neemt. Kennelijk neemt men muizenhapjes als men buiten de deur eet met anderen dan familie.

Deze dagen logeert mijn dochter uit Italie met gezin bij ons, en het is net zo als vroeger met mijn eigen gezin, er moet altijd wat te eten, knabbelen, snoepen of te likken zijn. Fantastisch voor mijn gevoel heb ik de hele supermarkt in de koelkast staan.

Gisteren werden wij gebeld door de hondenvereniging dat Finn niet meer mag dekken en dat hij voorlopig van de deklijst wordt gehaald. Voor ons eigenaren, was dat enorm schrikken, behalve dat hij topreu is en enkele bijzondere dekkingen in zijn balboekje heeft staan, staat hij ook bekend om zijn mooi, gezond nageslacht.

Oorzaak van deze toestand is dat afgelopen zondag op een keuring van de oogarts tijdens een nestkeuring bij één van zijn ongeveer 46 nazaten, een klein miniscuul krasje was ontdekt aan de buitenkant van de oogbol, waarschijnlijk veroorzaakt door een takje. De oogarts die de honden op cataract onderzocht, vond het nodig het mankement als "voorlopig niet vrij"te kwalificeren. Over 9 maanden wordt de definitieve uitslag bekend gemaakt. Mocht de jonge hond inderdaad cataract hebben, dan mag de hond niet fokken en de vader ook niet en logischerwijs dus ook alle halfbroers en zusters ook niet.  Finn en Cézanne en de rest van de gekeurde 46 nazaten zijn  vrij van cataract. Ons insziens is het zo ver gezocht dat er sprake is van domme afhandelingen. Ik heb de boodschapper van de mededeling gemeld dat wij de dekkingen die hij heeft ,niet laten schieten, waarop zij zei dat het dus onze eigen verantwoording is. Natuurlijk is het onze eigen verantwoording, dat hebben wij jaren gedaan. In mijn beleving ben ik stringenter met fokregels omgegaan dan de regels ,uitgeschreven door de club. Dit om inteelt te voorkomen.

Maar het domme of ondoordachte is dat de club zo star met regels omgaat [en ik snap het wel, want men wil elk risico uitsluiten], dat men niet kan omgaan met de redelijkheid van  feiten en daarop soepel anticiperen, Gevolg hiervan is dat er een "wildgroei"gaat ontstaan van eigengemaakte fokreglementen buiten de club om. en dan pas heb je een groot probleem!!!

Het is eigenlijk prachtig, a.s. Zondag viert mijn moeder een feestje en van heinde en ver komen haar nazaten om haar te zien en te begroeten. 2 van mijn kinderen komen met gezin uit het buitenland en hebben zich er al weken op verheugd. Ik heb wel eens eerder vermeld, dat ik een hele uitgebreide, gezellige familie  heb. De nichtjes en neefjes liggen me zeer na aan het hart en vooral met de dochters van mijn zus heb ik een band alsof het mijn eigen dochters zijn.

Mijn moeder kan met ontzettend veel genoegen kijken naar haar familie: kinderen, kleinkinderen en achter-kleinkinderen en elke keer zegt ze: "Kan je nagaan en dan was ik enig kind"!!

Dus als Charles Aznavour "La Mamma"bezingt dan denk ik aan deze vrouw, en heb een stille hoop dat ik dat heel veel later ook zal zijn.

Levensgevaarlijk onderwerp, dat geef ik grif toe, maar ik heb met verbazing gekeken naar een programma op de tv. wat ging over de nieuwe identiteit van de man. Ik heb er zo mijn eigen gedachten over, en heb door de jaren heen heel wat soorten manwezens meegemaakt. Maar wat ik afgelopen zondag te zien heb gekregen is een type wat ik godzijdank niet ken. 4 of 5 vijftigers hadden een mannenclub opgericht om zich verbonden te voelen als man-zijnde [zeg maar!] Eén keer in de zoveel tijd hadden zij een sessie waar zij kracht uit putten. Dat begint met elkaar omarmen en lang vasthouden, gevolgd door elkaar klopjes te geven op de bil [ik had met bril niet op, dus ik denk dat het de bil was]. Daarna stampten zij met grote stokken op de grond onder het brullen van luide oerkreten. Hierna gaan zij met een vijftiger-motoriek een degengevecht met elkaar aan. Nou ja, het zij zo, iedereen zijn verzetje.

Dit soort onderwerpen geeft wel stof om met elkaar te praten natuurlijk. Ik denk dat door de emancipatie van de vrouwen je ook een heel ander soort  vrouw hebt gekregen. Het is het type waar ik waarschijnlijk ook deel van uit maak. Haar op de tanden enzo, te lang zelfstandig geweest, eigen boontjes doppend. Ik kan een bedrijf runnen, verbouwen, dingen repareren en ik kan er soms als een plaatje uitzien. Ik voel me er heel happy bij. De vrouwen van nu [en ik was een voorloper] hebben een goede opleiding genoten en hebben al heel vroeg een carrière geplanned. Dit met instemming van de ouders, want die hebben de dochters achter de broek gezeten om die school maar af te maken.

Het type man van vroeger, dominant, autoritair ook in het gezin, zal vast nog wel bestaan en heeft zo zijn eigen aanhang. Maar ik denk dat absoluut niet het beeld wordt geschapen dat de vrouw-met-de-broek en de man-met-het-schort het beeld is van tegenwoordig. Een mengvorm is ideaal, een man moet wel man zijn en als het even kan moet hij zich ook nog inleven wat een vrouw denkt en voelt. Maar alles is natuurlijk persoonlijk. Een mevrouw die afgelopen zondag ook in beeld was, vond het noodzakelijk dat een vrouw ook moest "uithuilen"bij een man. Uithuilen"wat bedoelt men er mee? Ik ben zelf niet zo'n huiler gelukkig, het moet heel erg zijn als ik huil, maar dan zijn zowel man als een heleboel mensen om mij heen, ter plekke aanwezig.

Het blijft in elk geval een moeilijk onderwerp . 

Vandaag vatte ik het plan op om te gaan rigoureuzen in de tuin. Ik begon planten te kopen, mezelf kennende, want die moet ik dan nog vandaag inzetten. De winter zit nog half in de slaap, maar er moeten dingen gedaan worden om de ontwakende plantjes een kans te geven. Dat betekent dus 100 hl bladeren wegharken en venijnige klimop tot de orde brengen. Ik merkte dat de tuin veel verder was dan ik dacht, dan maar fase II, schoffelen en wieden. Mijn kinderen zullen ongetwijfeld het beeld herkennen van een moeder die er totaal niet op is gekleed. Dus een nette rok met een beeldschoon jasje [eigenlijk bedoeld voor een feest zondag], ketting en schoenen die niet bepaald tuinschoenen zijn. Maar als ik eenmaal bezig ben dan ga ik net zo lang door tot dat het klaar is. Dat is dus van 12.00 uur tot een kwartier geleden, eten heb ik niet gedaan want dat leidt alleen maar af. Ik ben blij dat ik even zit, maar ik vrees dat ik nu moet gaan koken. God wat ben ik moe!!!

Deze foto werd mij vandaag per e-mail gestuurd en Piet en ik hebben er hartelijk om gelachen. Het is dat wij ons van niemand iets aantrekken, gelukkig. Soms vind ik het heerlijk om lekker armoedig te zijn [trouwens Piet ook], in alle vroegte met honden de hort op, 2 scharminkele klapstoeltjes, 1 zak van de Lidl met van alles en nog wat erin, 1 fles limonade met één plastic bekertje, 4 geplette kadetjes [kaas en Hausmacherworst - neem ik anders nooit, maar de naam vind ik ook zoiets hebben]. De mensen die je spreekt zijn meestal erg aardig en je deelt iets met elkaar. Rangen en standen vervallen, alleen de honden moeten het doen.

Taaaraaa, de dekreuen van de club hielden hun presentatie. Verleden week kregen wij een briefje van de presentatrice of wij leuke wetenswaardigheden konden opschrijven over de honden. Ja het zijn je kinderen dus je schrijft een hoop leuks op, dat ze lief zijn en een goed karakter vooral. De presentatie is een belangrijk evenement, mensen kunnen een reu uitzoeken voor hun teefje en hopen dat er mooie pupjes geboren worden. Je ziet de mensen dan ook met potlood en papier en bij elke reu worden aantekeningen gemaakt, ondersteund door het commentaar van de presentatrice.

Er staan dus reuen in een grote ring, niet elke hond natuurlijk maar er zijn wel reuen die behept zijn met macho-gedrag o.a. mijn schat Cézanne. De dag duurde lang en de honden waren moe en wij moesten heel lang wachten omdat de microfoon het niet deed en een andere gezocht en gehaald moest worden. De honden waren chagerijnig. Als sommige honden elkaar aankeken dan zag je de tanden omhoog en valse blikken werden elkaar toegeworpen. Er ontstonden kleine en grotere vechtpartijen, hoop macho-geblaf en de presentatrice gìng maar door.... "Dit is huppeldepup, zoon van.... hij staat bekend om zijn lief karakter". En bij de volgende die bijna een oor van een andere hond had afgebeten... "De baas zegt dat hij een lief karakter heeft en lief is voor kinderen". Allemaal wel een beetje overdreven, maar ik moest er wel vreselijk om lachen

Zie onder "HONDEN"- Tentoonstellingen

17 maart 2006

Morgen gaan wij naar de nestkeuringen en de presentatie van de dekreuen. Ik ben erg benieuwd hoe de kinderen van Finn en Cézanne zijn geworden, en of ze er allemaal zijn. De nestkeuring is voor honden die 2 jaar oud zijn. De ouders zijn dan ook aanwezig. Voor fokkers en toekomstige fokkers is het altijd goed te zien hoe het nageslacht van een hond is, of hoe de combinatie van bloedlijnen heeft gewerkt. Wij zijn altijd trots te vernemen dat de kindjes van hun bekend staan om hun lieve karakters, uiteindelijk is dat gecombineerd met een goede gezondheid het belangrijkste. En natuurlijk zijn er ook schitterende hondjes bij, die ook kampioenen zijn. Fokkers zeggen wel eens "fokken is gokken", maar het beste is om dat uit te sluiten en als fokker te kijken of de lijnen niet te dicht bij elkaar staan, om inteelt te voorkomen. Ook moet je uitsluiten dat een combinatie wordt gemaakt met een erfelijke aanleg voor ziektebeelden in de familie, die zowel de reu als de teef bezitten. Na de presentatie van de dekreuen komen er ook altijd mensen op ons af die graag een nest willen hebben met één van de boys als vader. In eerste instantie gaat men dan op het uiterlijk van onze honden af, en vooral wereldkampioen Cézanne is tamelijk gewild omdat zijn titel ook op de stamboom wordt vermeld van zijn nakomelingen. Ik begin te vragen of men een stamboom  van het teefje wil sturen, zodat ik kan kijken of de combinatie wel klopt. Bij twijfel schakel ik de club in om te onderzoeken of het wel vertrouwd is. Ook ga ik niet in zee met de grote broodfokkers, omdat ik het heel belangrijk vind dat de pupjes in huiselijke kring  worden gesocialiseerd. Niet altijd blijf je er zicht op houden hoe het met de hondjes verloopt, maar in eerste aanzet voelen wij ons wel verantwoordelijk voor hondjes die 15 jaar van hun leven moeten genieten .

Het is altijd genieten om zo'n dag, zittend op een gammel klapstoeltje alleen te praten over de honden met de fokkers en eigenaren van hun kinderen, die vaak vragen of onze honden ook een bepaalde karaktertrek hebben ["Onze hond is zo stinkeigenwijs en laat zich niet betasten"] Dat is geheid een kind van Finn!! En men is heel verrast wanneer ik vertel dat onze honden geen duur , uitgebalanceerd voer eten maar eten van de Aldi of de Lidl en soms eten van ons [zonder zout].  En het is zo vreselijk leuk als je ziet dat mensen zo blij zijn met hun hond en je daar ook uitgebreid voor gaan danken.        

"Dat kan je toch niet betalen", was hetzelfde antwoord aan de jonge kok, maar dit keer aan een vader van een jonge man. De vader kwam enkele jaren geleden in Tiendekind om te vragen of ik zijn zoon voor het beroep wilde opleiden. Bas woonde in Frankrijk en stootte zijn hoofd tegen de muur van franse onwilligheid om zeker buitenlanders een handje te helpen in een artistieke toekomst. Bas woonde in een streek waar er veel pottenbakkers zijn, maar  niemand had trek om hun "geheimen"over technieken en kneepjes van het vak prijs te geven. De enige mogelijkheid om het vak te leren was naar de academie te gaan, waar hij eerst een proef van bekwaamheid moest overleggen [vreemd] en daarna volgde een opleiding van een paar jaar. Ik kende hem van heel vroeger toen het een artistiekerig jochie was, heel geinteresseerd in alles.

Ik voelde er best wel wat voor om zo'n jong mens verder te helpen, maar de enige [gigantische] beperking was dat het wel in 8 weken moest gebeuren. 8 weken, dan kan je een soort aanzet geven onder een strak schema en hopen dat het een vlugge leerling is. Ik vertelde het de vader en zei dat ik in principe accoord ging. Het zou wel betekenen dat het 8 weken zouden worden van 9 tot 5 niets anders dan les geven, controleren en corrigeren. "Hoeveel gaat het kosten"vroeg de vader, "ik heb er alles voor over"! "Dat kan je toch niet betalen ,maar ik weet wel wat anders". De vader zat bij de technische dienst van het electriciteitsbedrijf en moest dus wel een expert zijn op het gebied van electra en leidingen. De staat van het electrische net van Tiendekind was toen abonimabel, het gebouw was vochtig, de leidingen waren vlak na de oorlog gelegd en gelukkig dat er nooit een inspectie was geweest van de brandweer. De deal was dat vader alles zou vervangen en bovendien zou hij  een voorziening voor krachtstroom moeten maken.

Bas heeft 8 weken knalhard gewerkt, hij woonde er bijna. Ik heb hem juist de elementaire dingen laten zien en herhaald zodat hij er bijna doodziek van werd.Pas later toen hij dat onder de knie had ben ik verder met hem gegaan. Ik heb hem alles verteld wat ik wist en zelf geleerd had. Ik leerde hem ook hoe hij een dergelijk bedrijf moest runnen en na 8 weken hebben wij verdrietig afscheid van elkaar genomen. Mijn bedrijfje is superveilig dankzij de vader en Bas...? De geroutineerde Franse pottenbakkers vonden zo'n beginnend, Hollands talent maar niks en hebben het hem best wel moeilijk gemaakt, en Bas heeft naar verluid een baan bij de Franse Spoorwegen en ik hoop dat hij er zo veel geld mee verdient dat hij ooit een potterie kan beginnen.

Vannacht zijn deze pupjes geboren waar Cézanne de vader van is. Wat hebben wij afgelopen dagen meegeleefd met Bo, de moeder die zo dik was dat ze het heel zwaar heeft gehad. Verleden jaar kregen wij het verzoek van de familie die in onze buurt woont, of haar hondje Bo gedekt kon worden door onze Cézanne. Het zou het laatste nest worden van Bo. Zij had al eens een nest gehad, maar dit jaar wordt zij 6 en dan is het afgelopen met het krijgen van jonkjes en de eigenaars wilden graag een teefje van dit nest  zelf houden. Het is altijd gokken wanneer een dekking aan zal slaan, omdat er eigenlijk maar een hele korte tijd is dat dat kan gebeuren. De eigenaars waren enkele weken al ontzettend blij dat Bo in verwachting bleek, wat een vreugde. Afgelopen dagen waren erg spannend, ik had zelfs mijn mobiele telefoon mee onderweg , want je kan niet weten.

Vanmorgen belde José de eigenares van Bo en zei "Raad eens hoeveel het er zijn ", Ik begon voorzichtig, 6 is normaal, 6? "Neen", 7? "Neen"9!!! wat een aantal! En ze hebben allemaal ongeveer hetzelfde gewicht. De hondjes zullen het fantastisch hebben, de familie woont op een boerderij en José kennende worden de hondjes gesocialiseerd tot en met. Ze zal heel goed voor hun zorgen en daar ben ik als trotse "moeder"van Cézanne ontzettend blij mee.

Vanmorgen zei ik tegen Piet "Hebben wij top-reuen of niet"?

Toen ik zonet aan het koken was hoorde ik op het nieuws het verhaal over de enige truffel-boerderij in België, waar uiteindelijk maar 1 kg truffels bijeen was gevonden. De hiervoor opgeleide varkens vonden de lekkernij te onweerstaanbaar! Ik moest opeens denken aan een paar jaar geleden.

In Tiendekind kwam een zeer enthousiaste en creatieve kok binnenstuiven met het verzoek of ik met spoed een apart "servies"wilde maken, want hij moest binnen enkele weken voor een wedstrijd koken in Rosmalen. Het onderdeel waarvoor hij meedeed was het koken voor jong toptalent. Hij w ilde extra indruk maken door de kleine hapjes te serveren op bijzonder servies. Zelfs de kleur van het servies moest zo zijn dat zijn spijzen daar goed op zouden uitkomen. Uiteraard vroeg  hi j hoeveel alles wel zou kosten en ik antwoordde waarschijnlijk tot zijn verbazing, dat hij dat toch niet zou kunnen betalen, maar ik zou wel graag samen met Piet uitgenodigd worden in het restaurant waar hij de sterren van de hemel kookte.

Ik deed heel erg mijn best om er iets prachtigs van te maken en één dag voor de wedstrijd was alles klaar, zeer tot genoegen van de jongen. Hij belde mij tijdens de wedstrijd op dat alles naar wens verliep en zelfs na de finale hield hij me op de hoogte dat hij 2 of 3 was geworden.

Enkele weken later werden Piet en ik uitgenodigd om bij hem te komen eten, hij had iets bereid wat hij ook op de wedstrijd had gekookt, het was verrukkelijk. Het waren allemaal kleine hapjes, het ene nog exclusiever dan het andere en verschillende gerechten werden afgemaakt door truffels die hij raspte zoals je nootmuskaat raspt. Ik kan mij heel goed voorstellen dat dit jong talent zo ver was gekomen in de wedstrijd, ik ben benieuwd hoe het met hem gaat.

 

Komende weken wordt het heel druk voor mij met honderd-en-een dingen die te maken hebben met familie, honden, werk en heel veel mensen over de vloer. Gezellig!!! Het seizoen breekt ook aan dat het atelier in de tuin ook gaat dienen als logeerruimte. Het wordt wel proppen en de mensen moeten op een strikt dieet, maar met 5 mensen kan je er makkelijk slapen. Warm- en koud stromend water, televisie en elke morgen gewekt worden door allerlei vrolijke vogeltjes.

Vandaag moest ik alles binnenste-buiten halen omdat mijn familie uit Italie bij ons komt logeren, waar ik mij al weken op verheug. De hoeveelheid

aangekoekte klei en stof en gereedschappen die na een seizoen draaien behoorlijk schoongemaakt moeten worden, deden me wel kwaad worden op mezelf. Je denkt dat je elke keer na een dag werken alles schoon achterlaat, maar kennelijk is niets minder waar. Ik ben of op Tiendekind of in het atelier thuis zeker wel een half uur bezig alles grondig te reinigen, althans dat denk ik. Maar gelukkig wat ben ik blij dat het gebeurd is en kindertjes mochten jullie denken dat ik helemaal niets meer doe aan de creativiteit, of hoe zeggen jullie dat,het is spic and span en iedereen houden zo.

Komende week zit Tiendekind in de misère, omndat er opnieuw een poging wordt gedaan om de AanLoopPoes Alpo te laten castreren. Verleden jaar is de verkeerde kater gevangen en gelukkig bleek die al gecastreerd te zijn en zal er niet veel van overgehouden hebben behalve dat hij zich niet zo snel in de buurt zal vertonen. Ik wou dat Kater wist dat er zoveel mensen zijn die hem een warm hart toedragen en dat hij niet gevangen gaat worden omdat we van hem af willen. Twee dagen geleden zag ik hem door het weiland lopen en ik riep hem. Hij draaide zich om en we zijn een beetje naar elkaar gaan kijken, totdat hij zich in al zijn waardigheid omdraaide en verder schreed.

Gisteren is er een vangkooi geplaatst die volgende week in werking gaat, nu plaatsen we er eten in, zodat onze Alpo er alvast aan kan wennen. Mijn vriendin, de dierenarts is ingeseind dat volgende week een kater ter castratie wordt aangeboden en dan weet ze dat ze met Alpo van doen heeft [dus alle égards s.v.p.]. We zullen in elk geval blij zijn wanneer dit voorbij zal zijn en dan krijgt hij de lekkerste hapjes die er te verzinnen zijn.