Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Ik wist dat zij altijd op tijd was en daarom ging ik vroeger dan wij hadden afgesproken naar het v.d.Valk restaurant. Ik had de auto net ingedraaid en ik zag haar aankomen, ook te vroeg. Vroeger maakte zij haar entree, gehuld in bont en in een wolk van parfum {Opium of Fidji van Guy Laroche]. Nu stapte zij uit zoals alle mensen van onze leeftijd uit een iets te lage auto uitstappen, geen bont, wel een aangenaam kruidige geur om haar heen. Wat waren we blij om elkaar weer te zien, alsof je elkaar gisteren had gezien. "Ik zie er nu wel uit als een goudhaantje"zei ze, "maar over 2 uur ben ik helemaal ingekakt". Dat viel wel mee en we hadden nog wel uren kunnen praten over alles en nog wat. Over de kinderen, over de mannen. Zij is de enige van mijn vriendinnen, die mij in Engeland heeft gezien zwanger van de tweeling.Elke keer als ze me zag kon ze het niet laten vreselijk te schrikken en dan te lachen [de jongens wogen uiteindelijk 7,5 pond elk], zo zwaar was ik.

Ze maakt momenteel geen beelden meer, de gietkosten zijn te hoog en de beelden die ze had zijn door een onbetrouwbare manager in de Ver.Staten gestolen en , zoals zij vermoed, in mallen gegoten en opnieuw in brons gegoten. Ik schreef enkele dagen geleden over mijn werkhanden, maar haar handen hebben het op een goed moment ook begeven, ze twijfelt of ze nog beelden kan maken.

We spraken over hoe we vroeger er uitzagen. Nu, als 2 vrouwen met veel  geestelijke bagage, een paar kilo's teveel, zittend aan een lange tafel bij van der Valk, zijn wij het er heilig over eens niet meer terug te willen naar die tijd. Wij waren jong, te jong misschien om al je idealen in te voegen in de bestaande situatie van man, kinderen, huishouden in een vreemd land. "Keep them barefoot and pregnant", vanuit die tijd dus!

Wij praten over de Kefir, het wondermiddel wat Piet en anderen op de been houdt, waar zij nooit van heeft gehoord en wat ze ook wil gebruiken. Ik vertel over mijn web-log, en uit de grond van haar hart zegt ze, stoutkijkend als vroeger "Heb je een wip-lock?" Lachen, ik leg haar uit wat het is, en vertel dat ik gisteren iets over onze Oude Vriendschap heb geschreven. Ze heeft  nooit van  een web-log gehoord, heeft eens een computer gehad, maar weggedaan. Ze heeft er nu spijt van, vraagt of ik haar eens computerles kan geven.Ze is gelovig geworden en ondervindt daar enorme steun van, we praten over het Oude Testament.  Ik zeg dat ik nog een beeldje van haar wil kopen en geleidelijk aan wordt het 3 uur. Ik heb weer 3 dingen van je geleerd, zegt ze , en ze noemt het op. "Wat heb jij van me geleerd"vraagt ze. Tegelijk antwoorden wij "Oude vriendschap"dat gaat niet over.

Morgen ga ik met een vriendin lunchen die ik al heel lang ken, die ik niet zo veel zie maar we laten elkaar niet los. Ik ontmoette haar voor het eerst toen ik in Engeland woonde en haar voor een kruising met de auto van achteren aanreed. Een godslasterlijk woord kwam uit mijn mond toen ik uitstapte, wat haar bekend voorkwam en ze antwoordde "Hé kom je uit Holland", en vanaf dat moment raakten wij bevriend. Met man en kinderen woonden zij, net als ik, er een paar jaar en zij had net als ik, een hekel aan de Nederlandse Club, die overal in het buitenland zich samenvoegt en "feestdagen"in het leven roept om alleen maar bij elkaar te zijn. [integratie-probleem bestaat overal]. Zij was mode-tekenares en mannequin, zeer mondain en artistiek. Nadat ik mijn hart had verpacht aan de klei en overal cursussen ging volgen, besloot zij met mij mee te gaan naar één van de cursussen in onze woonplaats Bromley. Wij vonden het fantastisch, ik vond haar artistieker en zij vond mij enthousiaster.

Onze wegen hebben zich gesplitst, maar de eerste aanzet voor ons vak is daar gegeven. Ik ben doorgegaan met de pottenbakkerij, zij werd beeldhouwster. Heeft daarna lessen gehad van Kees Verkade en maakte prachtige bronzen beeldjes. Zij heeft in binnen- en buitenland geexposeerd, met groot succes. Helaas liepen beider levens niet over rozen, maar geen van beide hebben dat als een last gezien.

Heerlijk om haar morgen te zien en te weten dat Oude Vriendschappen zo waardevol zijn.

Naar aanleiding van mijn vorige stukje: ik ben een superhardwerkende grootmoeder van 64! Ik voel mij conditioneel beter dan 10 jaar geleden, kan mij beter concentreren en krijg geleidelijk aan door hoe de dingen in elkaar zitten. Wij hebben ontzettend dierbare mensen om ons heen, die ons nemen zoals wij zijn en ons nodig hebben, zoals wij hun nodig hebben.

Ik heb meerdere brillen, zwervend door het huis of in een grote handtas die je min of meer ook als boodschappentas kan gebruiken. Ik heb dus één bril nodig om de andere te zoeken en te vinden. Een paar maanden geleden besloot ik om lenzen te nemen, omdat ik eigenlijk vind dat  een bril  mij zo oud maakte. Na een hoop irritatie, van oog en ziel, liggen de lenzen al een paar weken ongebruikt in een doosje en zoek ik  weer met de ene bril de andere.

Ook ben ik gestopt met het kleuren van mijn haar en heb maanden moeten wennen aan een spierwitte haardos. Mijn kapster maakt er telkens weer een stijl van die bij mij past en modern is. Maar mijn haar is zo wit, dat ik wat kleding betreft andere kleuren ben gaan gebruiken en ik kijk er wel voor uit om de verkeerde combinaties te gaan gebruiken, zelfs niet als ik naar mijn werk ga.

Ik heb altijd de duurste crêmetjes op mijn gezicht gesmeerd en dat doe ik nog steeds. Ik heb allerlei dure parfumetjes gebruikt voor elke stemming.

Maar ik ben er vreselijk blij om dat ik nog steeds actief ben, mijn moeder nog heb, dat ik nog steeds aux serieux wordt genomen, de kinderen nog naar mij luisteren als ik hun soms probeer bij te sturen, de kleinkinderen het reuze spannend vinden als ze in de pottenbakkerij zijn, bouwvakker ben, een camper kan onderhouden en besturen door de bergen, mensen het leuk vinden als ze me zien, maar....

Ik heb er de hele dag over na zitten denken wat iemand er mee bedoelde toen zij verleden week tegen mij zei: "Jij hoeft toch helemaal niet meer ijdel te zijn!!! [????]

Vanmorgen las ik in de krant dat er een heuse oorlog is ontstaan tussen de :  " oudjes" en de "jongeren". Onder de kop stond "De terreur van de oudjes"en ik moest er vreselijk om lachen. De strekking van het verhaal is dat gehaaste jongeren zich ontzettend kunnen ergeren aan oudjes die op de nipper nog 's avonds boodschappen gaan doen en vreselijk andere gehaaste jongeren kunnen ophouden aan de kassa. Gestuntel met wisselgeld, en niet weten hoe de nieuwe euromunten er uitzien, kunnen jongeren kennelijk doen ontploffen [en daar weet ik alles van].Nu zal ik geen boodschappen doen tijdens spitsuur, maar als ik bij de kassa vuur uit de neus van een jongere klant zie spugen omdat ik met allerlei tasjes in de weer ben of omdat ik mijn pas verkeerd om houd, dan zal ik doen zoals ik doe bij bumperklevers...ik vertraag. En ik kan echt intens genieten als bumperklevers bijna hysterisch gaan doen met lichten en z.g. inhaalmanoeuvres proberen te laten zien. Bij de kassa vertel ik net niet de cassière hoe het met mijn uitgebreide familie is! en met de honden, misschien wellicht!!

In het bewuste artikel staat dat de jongeren zich kunnen ergeren aan de trage manier van rijden van ouderen, maar misschien gebeurt dat wel op economische gronden. Enige tijd geleden schamperde mijn zoon Ian, die toevallig achter mij reed tussen Alkmaar en Den Haag, dat ik kroop over de weg. Ik reed 100 omdat dat de meest economische manier van rijden is [oorlogskind weet je wel]. Maar de meeste ongelukken met dodelijke afloop worden veroorzaakt door jonge mensen.

Ik merk ook in Tiendekind. waar het gezelschap vrij gemêleerd is, dat de ouderen veel minder toegeven aan kwaaltjes, kommer en kwel. Dus... jonge mensen tart mij niet door mij te traag te vinden, want dat kost nog méér tijd.

1. Het gebied om Den Helder [de Zijpe,julianadorp en Anna Paulowna] is het grootste bollengebied van de wereld op dit moment. Vele landgenoten weten dat niet en denken als men het over bollen heeft aan steden als Lisse, waar  de bollenveiling is. Ik kan mij herinneren dat het niet altijd zo is geweest, in mijn beleving zag ik toen ik hier 40 jaar geleden ging wonen veel grasland. Maar de grond is uitstekend om bollen op te telen.

Straks ga ik naar mijn familie en niets is zo leuk om iedereen te voorzien van een paar bossen tulpen [weliswaar nog in de kas gekweekt] Er zijn een paar bekende bollen"vrouwen"die vanuit de schuur kakelverse bloemen verkopen voor een lage prijs. Het is daar dan ook altijd druk, en je gaat niet voor één bosje tulpen. Straks als de tulpen op het land in bloei staan, is het helemaal feest. Elke week rijden wij dan een rondje tulpenvelden en vinden dan op dat moment dat wij op de mooiste plek ter aarde wonen. Het is helemaal leuk als de bloemen aan de kant van de weg aangeboden worden voor spotprijzen. En voor stedelingen is het helemaal indrukwekkend dat er alleen maar een busje met een gleuf naast de emmers met bloemen staat, waar je zelf je geld in kan deponeren. Lekker ouderwets. Bloemen voor de familie

Eigenlijk heb ik een vreselijke pest aan opdrachten gekregen, omdat ik toch wel gemerkt heb dat het eindresultaat de klant wel eens kan tegenvallen. Dit komt omdat de klant op de stoel gaat zitten van de ontwerper [mijn] en in gedachten zelf een ontwerp gaat maken. Het komt niet zelden voor dat men van te voren tekeningen inlevert, waarop het voorwerp dan precies op moet lijken. Als ik zeg dat je van Gogh niet een Rembrandt kan laten maken, snapt men het soms wel. Of ik geef de opdracht terug en dat vind ik zo'n heerlijke luxe.

Enige dagen geleden kregen wij een opdracht voor relatiegeschenken, met als opmerking dat er een "klacht"van het bestuur kwam dat niet alles van de vorige zending  dezelfde vorm had. Er was een tekeningetje bij zoals het er uit MOEST zien [haren gingen al rechtop staan]. Toch nam ik de moeite uit te leggen dat alles wat wij maken stuk voor stuk op de draaischijf wordt gemaakt, dat niets wordt gegoten en dat dat [zeker voor die prijs] het kenmerk van handwerk is. Kortom dit heet Unica. De leukste klanten zijn de klanten die mij vrij laten werken en dan bovendien nog zeggen dat het wel echt handwerk moet zijn en dat de dingen niet te veel op elkaar moeten lijken.

Ik heb al heel mijn leven het standpunt gehuldigd "Take it or leave it", maar o wat is het heerlijk om te zeggen "dan doet U het toch niet"? Wat een vrijheid!!

Tientallen jaren geleden stokte de adem van vele bioscoopbezoekers bij de aanblik van Ursula Andress, uit de zee rijzend en daarbij James Bond nr.I degraderend tot schooljongen. 4 jaar geleden vielen [zelfs bij mij] de ogen uit de kassen toen schaatser Gerard v.d. Velde in Salt Lake City zijn Olympische race had gereden en overmand door de hitte en inspanning met ontbloot bovenlijf de camera vele minuten lang wist vast te houden. Het was een nieuwe Tarzan op de schaats en daarna is hij vele malen in de media  pers verschenen met dezelfde foto, die de wereld rondging.

Wat was het leuk om een heel ander type held te zien gisteren. De Italiaan die het schaatsen won gisteren leek op een boekenwurm met schaatsen aan, trouwens hij is student dus met de boeken zal het wel kloppen. Hij hield een lang telefoongesprek, waar hij dodelijk verlegen af en toe antwoordde [Berlusconi??] Mijn adem stokte niet, daar is veel voor nodig, maar wat heb ik genoten.

Onze Kooikerhonden Finn en Cézanne hebben een groot nageslacht, het zijn de topreuen op het moment. Finn gaat, zoals ik al heb geschreven stamvader worden van een nieuwe bloedlijn in Amerika. Wij hoeven het niet voor het geld te doen en wij voelen ons gelukkig erg verantwoordelijk voor de pupjes. Als er aanvragen voor dekkingen zijn en om te voorkomen dat er inteelt gaat plaatsvinden zeg ik vaak "neen"omdat ik vind dat de lijnen te dicht bij elkaar liggen of de moederhond komt uit een tak waar agressiviteit bekend is.  Als de pupjes zijn geboren gaan Piet en ik altijd kijken hoe ze er uit zien en hoe ze zijn. Altijd feest, en je wil er altijd zo één meenemen.

Soms blijft een pupje je bij, ondanks dat ze vaak allemaal wel op elkaar lijken. Zo werd er jaren geleden een héél opvallend pupje geboren, waar Cézanne de vader van is. Officieel heet ze: Madeliefje Zashiri van Muskyteira. Ze was véél te licht in kleur, waar ze donkerrode platen [vlekken] moest hebben, hadden haar vlekken de kleur van amber. Bovendien is ze veel te klein gebleven  Ze meet nog steeds maar 33 cm en weegt maar 6,35 kg, formaat jonge hond.

De eigenares heet Ine en zij  is fotografe en maakt prachtige dierenfoto's.  Ine zit in een rolstoel en heeft van de nood een deugd gemaakt door Madeliefje te trainen. Haar naam werd veranderd, omdat Ine haar een naam wilde geven die geen enkele Kooiker nog had. Zij heet nu Wombat.

Wombat ontpopte zich als een Kooikertje met een heleboel talenten en omdat het een superintelligent hondje is, kon ze al op jeugdige leeftijd de sokken en sloffen van Ine uitdoen [kan ik mij nog herinneren van een foto]. Ze bleef nog even klein en ze was opvallend licht in kleur voor een Kooikertje, ze lijkt wel van goud.

Wombat heeft  verleden jaar een hele dure opleiding gekregen als officiële hulphond. De stichting waar deze opleiding gegeven wordt heet "de hond kan de was doen"en het is een opleiding tot hulphond dagelijks leven. De totale kosten van deze opleiding zijn 26000 Euro, waarvan de hond voor 17000 Euro wordt gesubsidieerd. De opleiding is gebaseerd op het "positief"aanleren, straffen is uit den boze. De training die ze kreeg was de zg. "clickertraining". Honden en zeker Wombat, zien elke vorm van aandacht als beloning. Ine had haar hondenvrienden al gemaild  dat als ze Wombat zagen haar geen aandacht te geven, hoe moeilijk dat ook is. Wombat moest leren alleen Ine aandacht te geven en daarop ook gefocust te zijn.23 maart krijgt Wombat de diploma-uitreiking en ik had er graag bij willen zijn, maar mijn familie in Italie komt dan bij ons. Wat Wombat is geleerd door de school of Ine, of uit haarzelf is indrukwekkend: Wombat helpt mee het bed opmaken of afhalen, wasmachine vullen of legen. Dingen oprapen en aangeven. Ine helpen uitkleden. Deuren open- en dichtdoen, dit geldt ook voor lades en kastdeuren. Telefoon brengen. Afstandsbediening zoeken en geven. Vuilnisbak open en dichtdoen. Vuil in de vuilnisbak doen. Sloffen en schoenen zoeken en brengen. Veters losmaken en schoenen uitdoen enz.enz.

Ik kan mij voorstellen dat de twee-eenheid tussen Ine en Wombat groot is en wat is het bijzonder dat zo'n kleintje, die toen al opviel omdat ze totaal anders was, uitgegroeid is tot zo'n fantastische, grootse hond. Goed gedaan Wombat, goed gedaan Cézanne en Zashiri

 wombat haalt bed af

Het adres van de website is http://www.de-hond-kan-de-was-doen.nl/

Eergisteren vertelde mijn oudste dochter Laura ["mensen die alles al hebben"] dat ze binnen 3 jaar gaan emigreren. Punt. In elk geval naar een warm land. Punt. Nieuwe uitdaging en ik heb het je toch altijd gezegd. Punt [??? huuuh].

Ik zie haar hier nog op de bank zitten zoveel jaren geleden, in tranen omdat haar vriend naar Duitsland moest verhuizen en zij mee ging. Toen ze daar eenmaal zat ging ze na 14 dagen solliciteren bij een groot hotel, met een woordenboek in de hand, want ze sprak nog geen Duits. Na enkele maanden had ze de leiding bij de receptie. Ik verbaas me dus niet dat nadat ze haar eigen bedrijf in Engeland, waar ze nu dus woont, tot een miljoenenbedrijf heeft weten op te werken, ze weer een nieuwe uitdaging nodig heeft.Ik denk dat ze er ook totaal geen moeite heeft om alles achter te laten, sommige dingen zal missen maar daar ook geen punt van zal maken.

Ik zou er niet aan moeten denken om weg te gaan van Tiendekind. Ik zou trouwens ook niet de puf hebben om ergens iets nieuws te beginnen. Ik vraag me toch nog steeds af waar ik de energie van haalde om een gebouw rijp voor de sloop, tot dat te maken wat het nu is. Ik was wel een kwart eeuw jonger en misschien doe je dit soort dingen als je jong bent, maar ik vind het juist zo heerlijk dat alles zo bekend is en vertrouwd. Het is de plek waar ik het langst heb vertoefd [mijn ouders hadden ook altijd zo de neiging om te verhuizen - zelfde gesternte als Laura] en ik hoop er nog heel lang te blijven

Eén van de Tienkinderen, Ian heeft het ook toch maar gepresteerd. Hij is, samen met tweelingbroer, een marathonloper. Maar ook in andere zin. Na een buitengewoon lange, gezellige schoolcarrière [Mavo,Havo,VWO en enkele jaren Universiteit] gaat hij als een speer in zijn werkkring.  Gefeliciteerd Ian, goed gedaan jochie!!

Mij bedenkend hoe ik mijn programma voor vandaag zou kunnen laten verlopen, herinnerde een snerpende pijn in mijn rechterhand mij er aan dat ik verleden week van een trapje bij het ziekenhuis op mijn hand was gevallen. Piets klinische blik "een gescheurd middenhandsbeentje [wellicht, misschien, vermoedelijk - wel rust], werd natuurlijk ogenblikkelijk naast mij neergelegd. "Niet piepen, maar draaien"!!, ik heb een paar opdrachten.

Ik ben zelf heel gevoelig voor het juiste materiaal om mee te werken, de juiste temperatuur, de juiste afstand van kruk naar draaischijf. Ik bekijk mijn handen, de belangrijkste werktuigen:van één vinger is het kootje eraf [ik probeerde in een sprong een raam te sluiten], mijn linkerhand staat aan één kant krom door de ziekte van Dupuytren een bindweefselziekte of zoals het ook wordt genoemd een pillendraaiersziekte door constant dezelfde beweging. Ik heb een brandwond op mijn rechterhand [moest even iets uit de oven halen]. Op mijn rechterhand heb ik een onzichtbaar litteken toen ik met een plamuurmes eens uitschoot en een stukje per ongeluk er van afhaalde. Ik heb klei gepakt, als een soort lijm gebruikt, en het stukje erop bevestigd ,verband er om heen gedaan en het is prachtig geheeld.  Mijn handen lijken wel een paar maten groter dan vroeger, toen ik nog nagellak gebruikte en mijn nagels in maanvorm liet groeien. Ik zie mensen wel eens ontzet kijken naar het missende stukje vinger, het deert me allemaal niet. Ik heb alleen maar de pest dat ik niet kan werken vandaag.

Zou Mijnheer Univé na de wedstrijd Heerenveen-St.Boekarest alle spelers van Heerenveen slechts een vochtige handdruk gegeven hebben, waar ze het mee konden doen? Op de shirts van de spelers staat heel nadrukkelijk "Univé", wat mijn insziens betekent dat ze gesponsored worden. Bij de slag om de klanten van de zorgverzekeraars eindigde Univé zijn reclame dat het "zonder winstoogmerk"is, waar een paar bekenden van mij bijna voor vielen. Waar komt het geld vandaan voor Heerenveen vraag je je af. Waarschijnlijk ook van mijn absurd hoge premie die Univé o.a.  mij berekende. [nu besef je pas hoe veel er betaald is aan premie toen die prijzenslag nog niet aan het woeden was].

Wat ik nog schandaliger vind is dat Nutsbedrijven zoals Nuon en Essent ook sportclubs en evenementen sponsoren. En dat komt van mensen, waarvan sommigen met moeite de electriciteisrekening kunnen betalen en dan ook worden afgesloten. Het zou niet mogen!!!

Toen ik gisteren door allerlei drukte bij een kruispunt mij moest concentreren op voorbijschietende auto's met voorrang, zag ik toch vanuit een ooghoek aan de overkant van de weg ,2 mensen op een ladder iets in een paal bevestigen. Het kon toch niet waar zijn?? Gemeentewerkers schroefden een nieuw bord aan een paal die verwijst naar de galerie. Het vorige bord was ontvreemd en toen ik dit meldde bij de gemeente, kreeg ik ogenblikkelijk bericht dat ze hier iets aan zouden doen. Wat goed gemeente Den Helder, en behalve dat ik heel blij ben dat er weer een verwijzing is, was ik gisteren hartstikke trots.

Jaren geleden vonden wij het tijd worden om de stoelen van Tiendekind te veranderen, voordien was het een allegaartje van krijgertjes. Wij kregen de tip dat de ijsclub stoelen te koop aanbood voor f.2,50 per stuk. Wij kochten er 10 en zagen op de zolder van de club nog een stuk of wat liggen.

Teruggekomen van de missie maakten wij de stoelen schoon om ze daarna een verfbeurt te geven in de kleuren van Tiendekind. Ik draaide de stoelen om en zag tot grote verbazing en blijdschap dat het originele Thonet-stoelen waren. Ik viel zowat van mijn stoel en belde daarna ogenblikkelijk een collega-vriendin op wier dochter in het Thonet-museum in Duitsland werkte. Moeder kwam met een bestelbus bij de ijsclub en kocht het restant.... wat voor fl.250,- per stuk werd doorverkocht naar Duitsland.

Af en toe zie je wel eens programma's van mensen die ietsvoor een prik op de kop tikten en dat bleken dan regelrechte schatten te zijn.

Een opdrachtgever die al jarenlang mijn sympathie heeft is de Orde van Odd Fellows. Ik maak voor de a.s. vrouwelijke clubleden z.g. Rebekkah-kruikjes, die een kruikje krijgen overhandigd als zij als lid worden geinaugureerd. Jaren geleden toen Google nog niet bestond en ik aan één van de mensen vroeg wat de doelstelling was van de club, zei zij [en dat klonk mij zeer sympathiek in de oren], dat het er niet om gaat wat de mensen doen, maar hoe de mensen zijn.

Nu Google raadplegend staat geschreven dat de Odd Fellows halverwege de 18e eeuw zijn ontstaan in Engeland. De oorsprong is waarschijnlijk een genootschap van onderlinge hulp voor arbeiders. Wekelijks werden in de herbergen bijeenkomsten georganiseerd waar goedkoop en goed gegeten en gedronken werd en waar noodlijdende leden geholpen werden. Deze gezellen werden tot geen enkel gilde toegelaten, vandaar de naam Odd Fellows, wat zoveel betekent als overblijvende of losse gezellen.

Rangen en standen bestaan er dus niet in de club, je bent wie je bent en op basis daar van wordt je gevraagd lid te worden van de club. Een heel goede gedachte, vele jaren geleden was het voor mij onbegrijpelijk dat er vooral in plaatsen als D.H. en structuren zoals de krijgsmacht, de hierarchie [vooral door de vrouwen!!] zo in stand werd gehouden. Gelukkig lijkt dat voorbij.