Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Ik moest er echt om grinniken toen ik las dat tijdens een museumbezoek in Cambridge iemand over zijn schoenveters struikelde , de trap afviel en daarbij kostbaar chinees porselein vernielde. Het gaat me natuurlijk aan mijn hart dat porselein van een paar honderd jaar oud aan diggelen is, maar met leedvermaak denk ik aan de schrik van iedereen die er bij stond.

Het gebeurt best wel veel in tiendkind dat bezoekers iets willen kopen en iets in de hand nemen, of deksels gaan passen of de onderkant bekijken of het wel gesigneerd is. Ik laat ze altijd rustig hun gang gaan. En soms hoor je "tik" en ik weet dat de mensen zich dan kapot schrikken, ze gaan dan ook vlug daarna weg. Tja het kan gebeuren in een pottenbakkerij en om bordjes neer te hangen dat de brokkenmaker betaalt , heb ik geen zin in. Alles in verhouding, zoveel kost het ook niet.

Mijn vader was een collectioneur van chinees porselein. Door de jaren heeft hij een prachtige collectie opgebouwd met veel waardevolle stukken. Hij bezat ook een grote, ontzaglijk kostbare vaas, van zeker wel 1 meter hoog. Ik kan me het niet herinneren want ik was er te klein voor, maar de vaas stond zeer dominant in de kamer . Het is niet zo dat wij als kinderen niets mochten omdat er zoveel porselein stond in de kamer. Ik herinner dat mijn moeder bij feesten en partijen kostbare Ming-schalen gebruikte om de sla in op te dienen. Maar de grote vaas werd op een goede dag in diggelen geslagen toen mijn broer en zijn vriendje een soort hockey in de kamer speelden. Vriendje had het gedaan [natuurlijk!!!]

Gistermiddag attendeerde Piet mij op een tv-programma over een groot gezin. Het gezin bestond uit 13 kinderen en hun ouders. Ik kreeg de indruk dat de ouders voor dit grote gezin hadden gekozen uit een christelijke overtuiging nadat de moeder een post-natale depressie had gekregen na het eerste kind. De logica ontging mij, maar naarmate het onderwerp gestalte begon te krijgen begreep ik dat vanuit een zekere laconiekheid de ouders de boel aan konden. De vader antwoordde op de vraag of het een drukte was in het gezin "dat er altijd wel eentje huilde".

Ondanks dat ik vroeger nooit zo direct dacht aan een groot gezin, werd ik moeder van 4 kinderen toen ik 27 was. Terugdenkend aan die tijd denk ik dat mijn laconiekheid me wel op de been hield, zeker omdat  door het varen van een altijd afwezige vader, je niet anders kon dan de dingen maar over je heen laten gaan. De eerste 6 jaar waren er geen wasmachine en ook geen papieren luiers. Kokende wasteilen waren een vertrouwd beeld in de kleine keuken. Zoals bij het grote gezin werden de kinderen door elkaar opgevoed. Wat dat betreft voedde mijn oudste dochter [zie "mensen die alles al hebben"]met strenge hand vooral haar broertjes op, gelukkig paste het bij haar en naderhand heeft ze het uit mijn hoofd gepraat me er schuldig onder te voelen.

Nadat hun vader en ik hadden besloten om van zijn status een "permanent afwezig" te maken, en de kinderen in de pubertijd kwamen, werd ons huis helemaal een zoete inval. Ik heb wel eens geschreven dat leeftijdgenoten van hun semi-permanent ons huis bevolkten met altijd extra-eters aan de lange tafel. Vrienden die een volkstuin hadden brachten ons wekelijks groenten, waar ik nog steeds dankbaar om ben. Het was een drukte, gekenmerkt door veel mensen, honden en eten. Wat me toen op de been hielp was op tijd naar bed gaan met de kinderen en dan nog was het druk. Conversaties tussen ons allen werden dan gevoerd vanuit de slaap kamers, je begon met 5 en na een half uur bleven er nog 2 over en op een goed moment was het geluid verstomd.

 Een groot druk gezin,oergezellig en het mooiste wat me is overkomen.

Alsof er niets anders te doen is, heb ik mij afgelopen tijd bezig moeten houden met de nijpende vraag: moet ik mijn bank opnieuw laten bekleden of niet? Ik houd helemaal niet van veranderingen in mijn huis en bij elk meubelstuk zit een verhaal wat je dan ook moet koesteren.Bovendien is de bank waar wij zo heerlijk op zitten resultaat van mijn eerste salaris op het ministerie. Het laten bekleden van deze bank zou het veelvoudige kosten

met familie op de Martin Visser bank

1966 eetkamerstoelen

 . van wat de bank vroeger gekost heeft.Dan maar een nieuwe  bank?? De meubelzaken die mij wel aanspreken die hebben al decennia lang een naam op gebied van design[ waar ik overigens altijd wel mijn vraagtekens bij heb, want wat is design?? alles is wel eens ontworpen]

En daar zag ik op internet mijn bank van toen ik pas begon, wat een pracht! Trouwens mijn hele inrichting van toen lijkt weer helemaal in. Wij kochten het in Den Haag in een winkeltje wat er heel mooi uitzag en Pastoe meubelen had. Ik had geen flauw idee van Pastoe meubelen , want je was 20 en daar hield je je niet mee bezig. De ontwerper was Martin Visser en hij heeft ook  eetkamerstoelen ontworpen waar wij jaren op hebben gezeten. Wat jammer toch dat wij alles hebben weggedaan toen, waarschijnlijk omdat iets anders weer mode was. Waar is alles gebleven? De bank hebben wij gegeven aan een vriend van ons, die waarschijnlijk wel wist wie Martin Visser was en de eetkamerstoelen zo maar bij de straat gezet. Als ik er aan denk krimpt mijn maag zich in.

Overigens wordt de bank die we hebben ,opnieuw bekleed, sentimenteel als ik ben.

Met fysieke- en zielepijn heb ik enkele jaren geleden de televisiebeelden aanschouwd van het opblazen van historische beelden door de Taliban. De beelden waren duizend jaar oud en stonden als monumentale wachters in de grotten van een onmetelijk grote bergrug. Het was een opperste daad van arrogantie en was het begin van een oorlog waar wij nog steeds mee te maken hebben.

Gisteren kreeg ik beelden te zien van ontzette Londenaren die een onderdeel van hun culturele erfgoed in de ovens zien belanden. Henry Moore, zijn tijd ver vooruit, zal altijd te boek staan als een van de beroemdste beeldhouwers ooit. Hij zal zich in zijn graf omdraaien als hij weet dat één van zijn beelden van de sokkel is getild en op dat moment slechts een enorme klomp brons was voor de dieven. Ook andere bronzen beelden gingen deze weg. Het zal inderdaad ontzettende paniek opgeleverd hebben in deze stad die toch één van de mooiste steden ter wereld is.

Op de één of andere manier gaan deze beelden de wereld over en meestal iedereen is ontzet. Geen woord wordt gerept over kleine, rustieke dorpjes die ook aanspraak kunnen maken op cultureel erfgoed en die opeens nieuwbouw in de wijk zien verschijnen. Verleden week zag ik een mevrouw die haar hele leven in een prachtige boederij woonde, altijd had genoten van de prachtige zonsondergangen en het mooie landschap en nu in een modern wijk was opgesloten. Ze was ook zeer ontzet en verdrietig.Zou de projectontwikkelaar hebben besloten over te gaan tot "stedebouwkundige integratie"??

Ik ben heel erg blij in Den Helder te zien dat men op is gehouden met het bouwen van huizen en dat stukken grond weer natuurgebieden gaan worden. Ik zit er niet mee dat het inwonertal in Den Helder dramatisch zakt, ik heb het al wel eens gehad over "het laatste paradijs".

Een schrale noordoostenwind werd ons gisteren beloofd, voorafgegaan door glibberglij beelden van slippende automobilisten . Om alvast in de stemming te komen werd uitgebreid tijd besteed aan ijsbanen waarop druk werd geschaatst en een strooiploeg die in actie kwam na een telefoontje van Meteo-consult. Kortom het zou bibberkoud worden, zeker door die noordoosten wind die dwars door je kleren gaat.

Mijn zoon Ian heeft in zijn diensttijd geleerd dat je om je warm te houden je als een ui moet aankleden , laag over laag katoen . Een en ander bedacht ik mij vannacht toen er een koude wind op het toch geopende raam stond. De hondjes hadden het koud want die wilden onder de dekens bij ons. Ik was vroeg op omdat ik veel dingen moest doen en ik verzon een plan van aanpak om enigszins de koude te trotseren,

De eerste wandelbeurt om 8 uur kleedde ik mij zo aan alsof ik een Michelin-mannetje was. 3 lagen kleding, 2 jassen, 2 paar handschoenen en een muts, laat nu de kou maar komen. Puffend van de hitte heb ik de wandeling kunnen afmaken, geen noordoosten wind te bekennen.

Verleden jaar heb ik over mijn moeder een video-rapportage gemaakt van haar leven. Om te voorkomen dat ik later mij zal afvragen hoe het weer in elkaar zat, heb ik haar uitgebreid ondervraagd over mijn grootouders en ouders en wie wie was. Ik kwam achter dingen die ik nooit geweten heb, of misschien had ik er vroeger geen tijd voor om ze te weten. In elk geval is de hele familie blij dat dit document is gemaakt.

Toen mijn man Pieter met spoed in het ziekenhuis belandde, realiseerde ik mij dat ik in navolging van de opnames die ik van mijn moeder had gemaakt, ook bezig ben geweest met opnames over zijn leven. Wij hadden eigenlijk deze reportage nooit afgemaakt, omdat deze opnames  meer tijd  kostten,omdat ik ook opnames moest maken van de boerderijen waar zijn familie had gewoond en de diverse boerderijen waar zijn ouders in geleefd hadden. Gisteren zijn wij weer begonnen over dit hele rijke en boeiende leven te filmen.

Ik maakte opnames bij Fort Erfprins, waar hij na de oorlog arts was in een kamp waar oud-NSB-ers- en SS-ers gevangen waren gezet. Hij wilde alleen maar daar als arts zijn vak doen en ik realiseerde mij dat hij waarschijnlijk een van de weinige artsen is geweest die zoiets heeft gedaan, want zoveel gevangenkampen waren er ook niet. Daarna wilde hij plattelandsdokter worden en heeft een bloeiende praktijk gevoerd in Den Helder [op een goed moment heeft hij 6000 patienten gehad], Hij heeft 2100 bevallingen gedaan en nog steeds wordt hij op straat aangesproken door mensen die hem als dokter hadden en nog steeds hem op handen dragen. Hij is een soort levende legende.

Maar wat ik nog steeds het leukste aan hem vindt is dat hij zijn boerenwortels niet kan loslaten. Hij weet bijvoorbeeld hoe het weer er uit gaat zien, hij tuurt en kijkt naar de wolken, hoe de vogels zich gedragen, hoe de wind staat. Zijn vader was afhankelijk van het weer en heeft goed het weer moeten voorspellen, ik denk dat hij dat aan zijn zoon heeft overgedragen.

In dit jaargetijde worden wij vaak benaderd door uitgeverijtjes of P.R.-bureautjes die een prachtig voorstel denken te kunnen maken. De gesprekken gaan ongeveer als volgt:

"Wij willen een informatie-bulletin/tijdschrift/gidsje/boekje uitgeven waarin alle [en dan volgt] pottenbakkerijen, galeries, keramisten worden vermeld. Het gaat dan om informatie die bedoeld is voor voornamelijk toeristen"[volgt een praatje wat duidelijk van papier wordt voorgelezen].Je merkt dat de tactiek is dat de verkoper duidelijk probeert te appeleren aan de ijdelheid van het slachtoffer en als ik het verhaal onderbreek "hoeveel het moet kosten"is men verbouwereerd, omdat dan  blijkt dat ik deze commerciele verkooptechnieken wel meer aan de hand heb gehad. De kosten liegen er niet om, en gewoon adverteren vind ik niet erg, omdat dat er bij hoort en wij een bepaald budget daarvoor hebben.

Als ik dus zeg dat ik het een hoop geld vind, neemt de verkoper al een aanloop naar het einde van de verkoopsessie en op het moment dat hij/zij gaat zeggen "bedankt voor Uw tijd"of zoiets, steek ik van wal [afhankelijk van de dingen waarmee ik op dat moment bezig ben]. 'Dus, omdat ik nu afhaak is de informatie die U wilt uitbrengen niet compleet. En dan is het dus geen informatie". Stilte... De discussie gaat beginnen!!!

Als ik zeg dat halve informatie geen informatie is, of als de informatie die in het gidsje/tijdschrift komt te staan "betaalde"informatie is en dat dan ook als zodanig vermeld zou moeten worden, sputtert de verkoper altijd tegen, zich gek verzinnend wat hij moet zeggen. Maar als ik zeg dat ik het te verschijnen gidsje/tijdschrift/magazine niet au serieux kan nemen omdat er niet complete informatie in staat, wordt vaak de hoorn op de haak geknald.

Barbara, mijn dochter, schreef enkele dagen geleden over de beproefde Italiaanse manier om een auto te stelen met alles nog er op en eraan en in dit geval erin. Een klasgenote van haar hoorde  aan de achterkant van haar 2 weken oude Fiat een geluid en toen ze keek in de spiegel zag ze een meneer druk gebarend wijzen naar de achterzijde van de auto. Ze stapte uit en o-o-o- dat had ze niet moeten doen. Een boefjesmaat stapte vliegensvlug in en reed weg [de sleutels waren nog in het slot]met nog haar tasje, haar mobiele telefoon en de papieren. Omdat ikzelf enkele keren met de camper naar Napels heb gereden met strenge instructies van de kinderen, weet ik dat het een speciale manier van rijden moet zijn [niet stoppen als je als eerste voor rood licht staat] om zonder kleerscheuren op de bestemde plaats te arriveren.

Met het verhaal van Barbara nog in mijn hoofd reed ik dezelfde dag naar de Lidl om boodschappen te doen en miste opeens bij de grote kruising van wegen, het bordje met verwijzing naar de galerie, wat wij ooit van Burgemeester en Wethouders als cadeau hebben gekregen. Behalve dat het heel aardig was van de burgemeester [hij kwam het persoonlijk overhandigen] was het wel een enorme erkenning van de plaats van Tiendekind in de gemeente [zie AktieAktie].

Ik was razend toen ik dit bordje niet meer zag, overigens de tweede keer dat het ding ontvreemd was. Wat voor zin heeft het om zoiets te stelen, vraag je je af, wat doe je er mee??Ik kan mij niet voorstellen dat iemand zo de pest heeft aan mij of aan iemand anders in de galerie om dan zoiets te doen, want dan zouden ze ook het andere bordje aan de andere kant ontvreemden. Ik was net zo boos als waarschijnlijk de klasgenote op dat moment.

Gisteren de gemeente gemaild en vandaag kreeg ik al antwoord terug dat ze het zouden uitzoeken en er iets aan doen. Klasse!!

Ik ben 8 jaar geleden één dag zonder hond geweest in mijn hele leven, en dat was eens maar nooit weer. Onze boys worden schandalig verwend en eens zei mijn dochter : "Als ik ooit zou moeten reincarneren, dan kom ik terug als hond van mijn moeder". Wij hebben zelfs een oude camper gekocht omdat wij het zielig vinden dat ze ons zouden missen, en daarom gaan wij met honden op vacantie. Dit gevoel voor honden hebbend, valt mij het moeilijk om het AlPo de AanLooppoes,  naar de zin te maken. Zoals ik als eerder schreef ,is Alpo een door Amerikanen gedumpte kater, die na het vertrek van de dierenbeulen toch langs zijn oude huis zwerft. Hij krijgt elke dag van ons eten en Toon heeft zelfs voor hem een bedstede gemaakt om te zorgen dat hij het niet te koud heeft achter in de deel.

Hij is nog wel schuw, maar hij vindt het toch wel leuk als er mensen zijn in Tiendekind. Afgelopen woensdag heeft hij vanuit een schuilplaats tussen de bomen de hele dag gekeken naar het geloop bij ons, maar als je dichter bij komt neemt hij de benen. Elke keer als ik kom roep ik hem, en dan komt hij al. Vandaag kon ik hem goed bekijken en zag tot blijdschap dat van de magere zwerfkat met klitten en kale plekken niet veel meer over is. Een oergezonde, moddervette kater heeft zijn vaste plek gevonden!! Maar  woensdag zei iemand dat ik Alpo hondenporties geef, en dat zal ik dus maar niet meer doen.

Eén maal per jaar hebben wij in Tiendekind een zomertentoonstelling, en elke keer is het weer afwachten hoe zo'n expositie gaat lopen. Als galerie ben je in hoge mate afhankelijk van het weer, de publiciteit en de economie.

Vandaag zijn wij al begonnen met de eerste voorbereidingen en dat is grote schoonmaak houden in de werkruimten. Met de cursisten hebben wij een deal gemaakt dat twee keer per maand een onderdeel grootscheeps wordt aangepakt. Ogenschijnlijk lijkt het altijd heel keurig en dat is ook zo [dank je wel Toon], maar als je heel kritisch kijkt merk je dat je wel in een pottenbakkerij werkt. De tentoonstellingsruimtes zitten pal naast de werkruimte en als dat niet netjes is vergaat je de lust om iets spetterends op poten te zetten.

Dit jaar hebben wij 3 exposanten zonder tegensputteren weten binnen te krijgen. Omdat een zomertentoonstelling bij ons bijna 5 maanden duurt en voor mij dan de galerie een huiskamer wordt waar ik een groot deel van de dag ben, moet ik ook veel met het werk en de mensen hebben. Met alle drie ben ik goed bevriend, twee hebben al diverse keren bij mij geexposeerd en behoren zogezegd tot de "harde kern". Mijn oude vriend Piet van Oosterum zal ongetwijfeld zijn impressionistische pareltjes tonen. Ellen van Hemert is één van mijn beste vriendinnen en wat verheug ik mij op deze zomer. Ineke Meijer ken ik wel maar niet goed en ik hoop dat wij eind september elkaar zeggen dat we elkaar nooit meer los laten.

                  foto:Sylvia Willink  . Tussen Citroen en Willink een portret van mij

De drukst bezochte en meest succesvolle expositie in Den Helder is de tentoonstelling geweest van Paul Citroen en Carel Willink, waar ik het geluk had een rol in te kunnen spelen. Paul kende ik al heel lang en wij waren goed bevriend, zoals ik gisteren al heb geschreven. Willink en zijn laatste vrouw Sylvia ontmoette ik op een opening van een tentoonstelling in Amsterdam. Ik denk dat ik opvallend mijn best deed om onopvallend te zijn in het kakelbonte gezelschap, want ik werd door hun aangesproken en er ontspon een geanimeerd gesprek , wat zich later voortzette in een klein restaurantje. Willink was zeer verlegen  en Sylvia vond het denk ik wel gezellig, want ze nodigde mij uit om eens met mijn toenmalige man langs te komen, hetgeen ook geschiedde.

Ik vertelde Willink over mijn vriendschap met Citroen, die hij uiteraard van vroeger kende, maar ik kreeg niet de indruk dat ze vrienden waren en sterker nog dat ze samen door één deur konden. Toch had ik het idee opgevat om hun te vragen of ze beiden in Den Helder wilden exposeren. De gemeente Den Helder vond het een briljant idee en beiden "moesten er nog even over denken". Ze gingen beiden overstag met dezelfde zin "goed, om jou een plezier te doen".

 Voor mij was het een fantastische ervaring om samen met de Cultureel Ambtenaar de organisatie te doen. Beide kunstenaars waren zo wijs geworden om de strijdbijl te begraven en ik kreeg de indruk dat ze de opening op zich heel bijzonder vonden. Mijn ex-echtgenoot was toen commandant van een onderzeeboot en voor buitenstaanders is een bezoek aan een onderzeeboot heel bijzonder. Het bezoek aan de "Zeehond"heeft wel alle kranten gehaald en een foto van de beide kunstenaars heeft Sylvia zelfs in haar boek laten zetten.

Wat heeft het mijn leven verrijkt en wat heb ik er veel van geleerd.

Als een rode draad loopt hij door mijn kunstenaarsleven: Paul Citroen, één van Nederlands grote portret-schilders. Hij is al lang dood, maar wat ik van hem heb geleerd zie ik als zo kostbaar en bepalend hoe ik sta in het leven. Hij heeft heel wat tekeningen en schilderijen van mij gemaakt en in heel wat voor mij onbekende huizen zal een portret van mij hangen. Ik was ongeveer 15 jaar lang één van zijn modellen, maar behalve zijn modellen heeft hij ook de groten der aarde geportretteerd, varierend van Golda Meir tot Dali en Albert van Dalsum. Hij had een atelier in Wassenaar, eerst boven een bakkerij en daarna tot aan zijn dood in kasteel Duinrell. Het was een hele belevenis om voor hem te "zitten", omdat hij eigenlijk de basis heeft gelegd voor mijn liefde voor de kunst.Hij had zelf bij het wereld vermaarde Bauhaus gezeten en leerde daar van Professor Itten de leer van de kleuren . Voor hem was "Lijn"en "Toon"waar het om draaide. Lijn spreekt vanzelf en toon is alles wat tussen zwart en wit in zit. Hij leerde mij het belang van vakmanschap en kwaliteit.

 In zijn "simpelheid"zei hij wel eens dingen die de kern van alles bevatten. Met een Duits accent vertelde hij hij het verhaal dat hij als student op de trappen van het Bauhaus discussieerde met andere studenten over "de zin van het leven"[het existentialisme] en opeens kwam er een eenvoudige voorbijganger langs die zei "Ach wat waar praten jullie over: de zin van het leven is zin hebben om te leven". Ik denk er vaak over en voor mij is het het antwoord op alle vragen.

Hij was heel bekend en Wassenaar was erg trots op hem. Hij vond het altijd wel heel spannend om zijn modellen naar de tram te brengen, achterop de fiets. Hij tekende of schilderde mij graag met een hoed op en hij vond het heel leuk als ik die hoed tijdens het fietstochtje , ophield. Ik vlei me met de gedachte dat hij ook heel trots was op zijn modellen.

Ik ben heel blij dat ik mijn kinderen een tekening heb kunnen geven die hij van mij heeft gemaakt.

De meeste Duitse bezoekers van de galerie hebben één ding voor op een groot deel van de Nederlandse geinteresseerden, en dat is dat zij opgegroeid zijn met de traditie van respect voor het handwerk. Over het algemeen weten zij hoe het proces is om tot een eindresultaat te komen en hoe arbeidsintensief dat wel niet is. Bovendien is hun oog getraind in het herkennen van niet-machinaal geproduceerde stukken. De Nederlander koopt echt voor het zelfde geld bij Blokker en zal zelden de moeite doen om 2 minuten langer te fietsen of desnoods auto te rijden om authentiek handwerk in huis te halen en vaak voor dezelfde prijs als in de winkel.

Ik praat Duits koopgedrag niet goed, want aangezien het in Duitsland usance is om op alles af te dingen, doet men dat ook bij ons , niet vaak maar het gebeurt Ik reageer dan ook altijd te zeggen dat ik dan voor een arbeidsloon van 2 euro per uur zou gaan werken. Ik trap er dan ook nooit in en geef het dan liever cadeau aan iemand anders.

Vele jaren geleden toen ik nog aan de weg MOEST timmeren en mee moest doen aan allerlei braderiën, kunstmarkten en van alles en nog wat, verbaasde het mij altijd dat mensen aan mijn kraam, vreselijk zaten te dubben over bv. een bekertje wat 5,-gulden kostte, het dan maar lieten schieten en "wel eens langs zouden komen" en vervolgens naar de Vietnamese loempia-boer gingen en dan wel drie loempia's konden verorberen.

e

Zo te zien is het vandaag prachtig weer, maar koud. Ik moet zo naar Tiendekind om een oven met kristalglazuren te vullen, het zoveelste experiment. Op de één of andere manier lukt het mij niet om die prachtige kristallen op mijn glazuren te krijgen die ik in de boeken zie. Het heeft allemaal met een stookcurve te maken., De kristallen verschijnen op het glazuur als de temperatuur van 1260 o opeens wordt gereduceerd tot 1100 o; ik heb mij altijd afgevraagd hoe dat kan maar we zullen zien. In het weekend maak ik altijd gebruik van het voordelige tarief, want de rekeningen zijn altijd torenhoog.

Het zal bitterkoud zijn in Tiendekind en de kristallen op de ramen zullen hopelijk aanstekeljk werken. Als het zo koud is daar, denk ik altijd aan de arme Fransen die onder Napoleon het vreselijk koud hebben gehad in Rusland. Die gedachte werkt altijd als een soort troost.

Ik ben niet zo gauw boos op mensen en voor zover ik kan nagaan is het ook andersom niet. Ik kan me wel ontzettend boos maken als electrische apparatuur het niet doet.

Afgelopen dagen moest ik best wel dingen doen op de pc. en die had er geen zin in. Ik wil grote letters in beeld en dat lukt mij wel, maar afdrukken in grote letters lukt mij niet. Ik ben hier ongeveer 2 uur [T-w-e-e] uur mee bezig geweest en elke keer dacht ik dat het op een andere manier het mij wel zou lukken. Waarom kan die pc. alles? alleen dit niet? Hij waarschuwt me voor alles, ook als ik een virus dreig binnen te krijgen, maar alleen dit niet!

Het verhaal gaat, maar ik kan het me niet al te best herinneren, dat ik eens heel lang geleden een electrische naaimachine van de trap heb gegooid [ik vrees dat mijn oudste dochter het zal bevestigen als ze dit leest], mijn vingers jeuken om deze Dell het zwijgen op te leggen.