Galerie/Potterie 't Tiende Kind

zie onder HONDEN: Cézanne 31 december 2005

Gisteren kwamen op Tiendekind twee leuke, jonge vrouwen "proeven"hoe het in de pottenbakkerij is. Een van de twee was de dag ervoor al bij me geweest en omdat zij zei dat mijn haarkleur was veranderd, moest ik haar dus kennen. Ze kwam me vaag bekend voor, maar er komen zo veel mensen aan, dat  soms de gezichten mij niet meer bekend voorkomen. Ze bracht mij in herinnering dat ze begin dit jaar de post bij mij rondbracht. En daar kwam de leuke herinnering aan deze ontmoeting. Zij was dus postbode en op het moment dat zij de post in de bus wilde gooien, kwam ik naar buiten in een werkschort met kleivlekken, waar zij vol belangstelling naar keek. Als ik met gele klei werk lijkt dat nogal op poep. Ik zei dus dat dat klei was, en enthousiast vertelde zij me dat zij beginnend keramiste was en een paar maanden later een tentoonstelling zou krijgen in een galerie in de stad. Behalve in Tiendekind werk ik ook thuis en heb een grote studio in de tuin. Ik heb daar een electrische draaischijf en een oven en het is heerlijk werken , omdat je nooit haast hebt en dingen na een paar uur kunt afmaken.

Ik nodigde haar uit om mijn atelier te zien, waar ik op dat moment druk bezig was met een opdracht voor het leger. Ik moest kleine jenever"kruikjes" met logo van het legeronderdeel maken voor het Luchtdoelartillerie . De jonge postbode vertelde dat zij haar opleiding in Amsterdam had gehad. Ik beloofde dat ik naar haar tentoonstelling zou gaan en nodigde haar uit om eens langs te komen bij Tiendekind. Ik vertelde haar ook op haar vraag wat ik allemaal zo maakte, dat ik mij was gaan specialiseren op het draaien. Uiteindelijk is het een uitstervend beroep en dat komt in de eerste plaats omdat het zo moeilijk is en je hebt er heel veel geduld voor nodig om iets te fabriceren wat de toets der kritiek kan doorstaan. Ik vertelde haar ook dat ik merk dat er een grote aandacht uitgaat naar handgedraaid keramiek.

Eergisteren kwam zij dus weer in beeld en gisteren kwam zij  langs met een vriendin, die sinds haar kleutertijd nooit meer iets met klei had gedaan. De postbode vroeg of zij kon leren draaien, want in Amsterdam wist men er toch weinig raad mee. Ik merkte dat er weinig was gedaan aan de ambachtelijke kant van de opleiding en ben begonnen haar uit te leggen hoe je klei moet kneden. Daarna ben ik begonnen haar op dezelfde manier uit te leggen zoals ik de andere cursisten uitleg dat elke stand van een vinger bepalend is hoe een pot er uit gaat zien.Ze vond het zichtbaar leuk, was teleurgesteld dat ze er niet direct iets van brouwde en kon zich niet voorstellen dat het enkele jaren kost om iets te maken zoals je het in je hoofd hebt. Het zou leuk zijn als een mens met gedrevenheid, maar het ongeduld van de jeugd bezit, het toch zou oppakken om verder te gaan ook met het Ambacht, want wat zou het jammer zijn als mijn vak echt zou uitsterven.

Heerlijk genieten van het schaatsen op de tv. De schaatsers strijden in de eerste plaats om de Nederlandse titel,  maar voor hun is een plaatsing voor de Europese kampioenschappen en de Olympische Spelen nog belangrijker. Het valt mij op dat op een afstand als de 500 m., 1/100ste seconde de schaatser diepongelukkig kan maken of euforisch. Vaak wordt de titel ook beslist op fracties van seconden. Je vraagt je af waarom sporters zo alles op alles zetten voor een titel of een tijd.

Het komt mij allemaal zeer bekend voor. Kunstenaars hebben min of meer hetzelfde. Je maakt mooie dingen in de eerste plaats omdat je mooie dingen wilt maken, maar ook als anderen het mooi vinden is  dat een soort  erkenning die je de ambitie geeft om door te gaan met je vak. Noem het gedrevenheid. Ik merk dat door de jaren heen ik voor mezelf, constant mijn vormen aan het perfectioneren ben. Ik probeer zo dun mogelijk te draaien en dat is het perfectioneren van het vakmanschap. En waar doe je het voor? De ambitie om werelberoemd te worden heb ik gelukkig na verloop van tijd kunnen laten varen, het is in de begintijd wel belangrijk geweest omdat die gedrevenheid je wel nodig hebt om door te gaan.

De eer die mij wel eens te beurt valt wanneer  ik iets heb gemaakt, wat ikzelf prachtig vind, is een fantastische emotie. Als mensen mij wel eens vragen hoe "lang ik over een pot doe"en ik antwoord "35 jaar" is ook precies wat ik bedoel. Het is zweten en afzien en het mooiste product moet ik nog maken.

Misschien omdat het zo'n drukke tijd is en ik niet zo veel meer in 't Tiende Kind ben, behalve de lessen en om de poes eten te geven, maar overdag lijk ik  het druk te hebben   met andere dingen. Allerlei gedachten aan Tiende  Kind beginnen midden in de nacht op te spelen Tegen een uur of 3 word ik steevast wakker en dan spookt er zich van alles door mijn hoofd: Heeft de poes het niet te koud met dit weer. Moeten wij misschien het water afsluiten? Wanneer moet ik een begin maken met de zomertentoonstelling? Da t is allemaal niet zo erg, maar ik ben nog drukker bezig met de antwoorden op mijn vragen.Ik realiseer dat er nog veel moet gebeuren en ik nog veel moet maken.

Gelukkig dat ik er niet over zit te piekeren en misschien voor mij een manier is om toch heel veel te denken aan mijn geliefde Tiendekind.

Even tussen de bedrijven door schrijven valt niet mee. Een leuk verhaal over vroeger en nu, is niet te verwachten. Het tiendekind zit er koud en eenzaam bij, Alpo de poes heeft de kerst in alle eenzaamheid doorgebracht. Afgelopen dagen heb ik hem wel wat extra gegeven, het is allemaal zo zielig in die kou. De dagen zelf waren druk en leuk. Ontzettend genoten van mijn moeder, die zoals ik voorspelde, in eerste instantie stil en melancholiek was, maar na een paar uur weer mee zat te genieten.

Gisteren veel mensen om de grote tafel thuis. Heerlijk om familie te zien die het leuk vindt om bij ons te zijn. Veel tweeling-verhalen [zoon Serge is er één van een tweeling en zijn vrouw Ingeborg ook]. Leuk en hartverwarmend.

Vanochtend met de honden fietsend [prachtige luchten en een regenboog] en bedenkend wat er zo de komende dagen te doen moet en valt, bedacht ik mij hoe fantastisch het nog is om Kerst nog met mijn moeder te vieren. Zij is dan weliswaar niet één van de tien kinderen, maar zonder haar was ik er niet en ook die tien kinderen niet [4 in elk geval niet]. Zij is 88, functioneert nog zelfstandig, kookt elke dag voor mijn zus of iemand anders van mijn uitgebreide familie. Vandaag eerste Kerstdag gaan wij naar haar toe, waar ze een 6 [zes]-gangen diner voor ons maakt.

 Ze heeft een tijdje in J'dorp gewoond in een verzorgingstehuis, maar voelde zich daar niet gelukkig. "Ik wil een tuin en een hond "zei ze, en aldus geschiedde. In principe komen Piet en ik met honden één keer in de 10 dagen bij haar en dat vindt ze heerlijk. Voor haar is mijn echtgenoot Piet heilig. want vroeger was hij haar huisarts en heeft eens zo'n vlijmscherpe diagnose gesteld toen ze niet gezond was, waar ze nog de vruchten van plukt. Dus hij wordt dan in de watten gelegd en geniet daar ook van.

Enkele jaren geleden heb ik haar levensverhaal [dus ook mijn wortels] op video gezet en het is net een spannend boek. Dit allemaal verteld in de sfeer van het verre Ned.Indië, waar ik ook ben geboren. Ik ben haar er door beter leren kennen en besef dat zij de stammoeder is van die hele uitgebreide familie van mij van eigenzinnige, individuele karakters. Mijn artistiek talent heb ik niet van haar geerfd, wel van mijn vader die behalve dat hij muzikaal was, prachtig kon tekenen. Wel heeft zij prachtige eigenschappen die haar haar hele leven op de been hebben gehouden en die haar zo geliefd hebben gemaakt. Je kan nog vreselijk met haar lachen en dat zal ongetwijfeld vanavond weer gebeuren als zij vol trots haar eten op tafel brengt en nog steeds vindt dat zij haar familie goed moet voeden. Ze is dol op het leven en met af en toe een sigaretje en een glaasje wijn onder bereik, is zij nog steeds geinteresseerd in alles. Sport, politiek, economie, kunst, muziek, alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Dit jaar verloor zij haar enige zoon, haar oogappel en iedereen dacht dat zij ook zou instorten. Haar verdriet was immens, maar heel vlug pakte zij de draad weer op en bij één van de eerste keren dat wij er waren, kwam haar karakter en zin voor het leven naar voren, toen ze tegen Piet zei "Kom Piet wij nemen een glaasje"en toen Piet een mooie wijn had ontkurkt, zei ze" Laten we proosten op de toekomst". Heel goed Moesje!

Verleden jaar zomer, leende een vriend van mij  mij een boek, geschreven door Stephen Hawking. Voor hem [zelf wetenschapper] was dit het beste boek wat hij ooit had gelezen en zoals ik begreep gaf het antwoord op een heleboel vragen. Eén en ander was na een gezellig urenlang durend diepgaand gesprek tussen een aantal mensen aan de grote tafel van het tiendekind.  Stephen Hawking is de grote natuurkundige van deze tijd, na Einstein dè grote wetenschapper. Hij schrijft over de oerknal, de tijd, de toekomst van de tijd, zwarte gaten en nog veel meer. Deze omschrijving heb ik van de achterkant van het boek, want ik snapte  h-e-l-e-m-a-a-l niets van het boek, wat bovendien in het Engels was geschreven. Ik had natuurlijk wel eens wat van hem gehoord en een reportage gezien over dit fenomeen.[ Hij kan niet praten en zich bewegen, zit in een rolstoel en heeft 24 uur per dag verzorging nodig.] Toen ik, na diverse pogingen om het boek te lezen, mij afvroeg waarom ik niet snapte dat ik het boek niet snapte [Stephen Hawking is trouwens ook bezig met het "waarom"van dingen], heb ik mijzelf gerustgesteld dat het aanschouwen van het Universum en de Natuur mij meer past dan het doorgronden van alles.

Vandaag lees ik in de krant, dat er een vervolg is op zijn bestseller "A brief History of Time". Volgens de krant is het nu helemaal toegankelijk gemaakt voor het brede publiek, zal ik maar weer een poging wagen? Lekker voor de kerst, alhoewel... als ik het weer niet snap???

Enkele weken geleden kondigde in Tiendekind een enthousiast jong persoon  aan dat het Tijdperk van Aquarius voor de deur stond. En dan zou alles beter, harmonieuzer, en vooral vredelievender worden. Het werd met een enthousiasme gebracht alsof er net iets nieuws was ontdekt. Er schoot me een liedje te binnen, wat ongeveer als volgt luidt""When the moon is in the seventh house and Jupiter alligns with Mars". Woorden uit een liedje uit Hair, the musical die ik zag toen ik in Engeland woonde. Dus 36 jaar geleden! Die musical ging over het thema wat ik heb beschreven en het maakte een enorme indruk op alles en iedereen. Londen was in die tijd De stad, waar alles gebeurde, waar de Beatles in opkomst waren. Mary Quant de mode regeerde en het Hippie-tijdperk voor helaas niet al te lange tijd zijn stempel drukte op militairen, burgers, boeren en buitenlui. Flower Power en dat allemaal met dat Aquarius-tijdperk wat nog moest komen, wat heerlijk allemaal. Vandaag las ik in een advertentie in de Telegraaf dat er een boek uitkwam waar beschreven werd dat het Aquarius-tijdperk aan het aankomen was.

Vanwaar dat "wishful thinking"vraag ik mij af? Verleden jaar zomer zaten wij, Piet, een bevriend vermaard psychiater-echtpaar en ik om de tafel in Tiendekind en volgens hun waren er 2 angsten die altijd zijn geweest en dat is angst voor de Dood en angst voor de Toekomst. En ik denk dat de angst voor de Dood een vaststaand feit is waar niet aan te tornen valt, maar de angst voor de Toekomst brengt alleen maar spanning met zich mee. En spanning is natuurlijk één van de meest afschuwelijke emoties [als je het een emotie mag noemen]. Het maakt mensen depressief en ongelukkig. Dus....laten we blijven de zonzijde te zien. Een gelukkig 2006

Piet is een tevreden mens! Wat heerlijk om zo de feestdagen te beginnen. Zoals ik al eerder vertelde zat Piet met argwaan elke postbode het pad weg te kijken, niet omdat hij het niet leuk vindt om kerstkaarten te krijgen, maar verleden jaar heeft hij [met loupe en altijd vettige bril]turend in het adresboek op ongeveer 150 kaarten  gereageerd. Nu dus niet en vanmorgen meldde hij mij dat er maar 3 kaarten waren aangekomen. Hij kan het ook niet meer lezen wie de lieve afzender is. Ik weet bij God niet wie dit zijn" , zei hij vanmorgen. De afzender was "Tjus Ineke". Hij heeft zich ongans zitten verzinnen wie de afzender is, maar één blik  van mij op het handschrift , maakte mij duidelijk dat het Ineke was, zijn dochter en dat Tjus betekent "dag"[in het duits]. Maar Piet heeft het dus allemaal onder controle en dat is goed. Bedankt!!

Gisteren is het Groot Dictee gehouden, nog volgens de vorige spelling. Ook vernam ik met blijdschap dat het Journaal  en enkele kranten de nieuwe regels voor de in het leven geroepen nieuwe spelling, naast zich neer gaan leggen. Een goed besluit, want al bij de vorige ronde heb ik me al zitten afvragen Door Wie wordt opdracht gegeven om een nieuwe spelling te verzinnen, Voor Wie wordt het gedaan en vooral Waarom???

Als ik voor mijzelf de antwoorden ga bedenken, dan vermoed ik dat de één of andere commissie aan het werk gehouden moet worden en zoals gebruikelijk in commissies zal dat heel veel [goedbetalende] vergaderingen met zich meebrengen. De commissieleden zullen ongetwijfeld de illusie hebben dat zij met hun regels de Nederlandse taal zullen beinvloeden en dat moet dan alleen uit oogpunt van Macht of Onsterfelijkheid zijn.

Voor wie wordt het gedaan? Hoe sta ikzelf tegenover mensen die [geschreven] taalfouten maken.Als ik wordt uitgenodigd om "pannekoeken"te eten, dan ga ik met graagte op de uitnodiging in en vind het wel leuk dat de vorige taalkuizing aan diegene is voorbij gegaan. Enkele dagen geleden kreeg ik van een galerie, waar ook vaak literaire avonden worden georganiseerd een uitnodiging voor een opening die "tot ,,,,januarie"liep. Dat stoort mij dan!Een  gerenommeerd verzekeringskantoor in Alkmaar plaatste enige tijd geleden een pagina-grote advertentie waarin personeelsleden werden gevraagd die bijkans van een andere planeet moesten komen, zo veel eisen werden gesteld. De advertentie zelf bevatte enkele knallende fouten, daaraan kan ik mij ook ergeren, Of aan de pretentieuze menus in restaurants, die op de nipper nog taalfouten bevatten. Wordt het voor scholieren gedaan, ik kan het mij niet voorstellen. Toekomstige neerlandici?, misschien.

Blijft de vraag waarom  het  wordt gedaan. Volgens mij heeft het toch met de commissie te maken die in stand gehouden moet worden.

En hoe ga ik er zelf mee om?? Ik probeer geen fouten te maken , de nieuwe spelregels heb ik bij de vorige ronde al aan mijn laars gelapt en dat zal ik zeker nu ook doen. Voor wat het Tiendekind betreft, gaat alles wat naar buiten gaat en wat ik dan zie als visitekaartje van Tiendekind [en dus van mezelf] ,zo correct  en goed mogelijk te doen en dan zal ik ook niet op een paar centen kijken. De kwaliteit van het drukwerk heeft bij ons een hoge prioriteit. En verder geloof en hoop ik dat de inhoud van b.v. deze stukjes meer over mij zeggen dan het verkeerd plaatsen van de komma's, en het soms verkeerd gebruiken van het woord "diegene [??]"enz.enz.

Gisteren hoorde ik op het journaal dat vogelliefhebbers een vogeltelling deden. In een eerdere rubriek heb ik al geschreven over de vele vogels die om Tiendekind te vinden zijn ook zeldzame vogels zoals de bonte spechten ook soms andere piepkleine vogeltjes die heel eigenwijs en zelfbewust bezit denken te nemen van Tiendekind. Ook gedurende de vogeltrek  strijken op het veld achter de boerderij kolonies van vogels neer, zoals rotganzen en eenmaal zelfs een hele kolonie lepelaars.

Jaren geleden, tijdens ons jaarlijks bollenritje zagen wij op een klein landweggetje in de buurt, een opstootje van mensen. Ik ben er niet zo dol op, want omdat vele jaren geleden Piet de eed van Hippocrates heeft gezworen en hulp moest verlenen aan slachtoffers van ongelukken, vrees ik  elk opstootje. In dit geval was het een zwijgzame bijeenkomst van mensen die met grote tele-lenzen, sommige op hun knieën naar iets keken. Onze nieuwsgierigheid was gewekt en wij besloten uit de auto te stappen. Toen wij het gezelschap naderden, werden wij "begroet"door mensen met "sssjjjtt"en met de handen werd er een dimmend gebaar gemaakt. "Wat is er te zien"fluisterden wij. "Een wouwaapje, héél erg zeldzaam"werd er geantwoord door een man die ogenblikkelijk ons een boek liet zien waar het wouwaapje in werd beschreven.

Aan de slootkant, in een boom zat een vogeltje heel ongelukkig te wezen. Hij staarde een beetje voor zich uit en verroerde zich niet. "Zal ik mij onsterfelijk onpopulair maken"fluisterde ik Piet toe, die net zo min als ik  van een wouwaapje had gehoord en zich omstandig liet uitleggen wat voor soort vogel het was. De fotografen zaten in de aanslag om Die foto te nemen dat vogeltje iets uit het water zou halen, wat niet gebeurde. Al het verkeer werd gemaand voorzichtig te rijden en zo min mogelijk geluid te maken. Totdat er een groep sportfietsers aankwam, die met een noodgang wilde passeren. Ook zij werden gemaand tot rust , niet wetend waar over het ging. Ondanks de snelheid kon één van de fietsers een blik werpen op het vogeltje en zei met luide stem: "O kijk een wouwaapje"en fietste snel weer door.

Wat zal de schilder Ruysdael zijn vingers afgelikt hebben bij dit prachtige schouwspel wat ik vanmorgen mocht meemaken. Boven Julianadorp hing een wolkenpartij, variërend  van donkergrijze wolken naar violette wolken met een gouden randje. Alles aangejaagd door een strakke noordwesten wind.

Als ik uit het raam kijk bij Tiendekind ben ik er trots op dat je als eerste weersveranderingen kan zien. Een "west-circulatie"brengt meestal onstabiel weer  met zich mee met gematigde temperaturen. Maar ook met wind en het is hoe je er mee om gaat. Cynici hebben het altijd "over die wind die er ALTIJD in Den Helder is". Dat valt dus ook mee, het valt mij op dat het vroeger altijd meer waaide dan het nu doet. De wind die wordt aangevoerd komt bij een bepaalde richting regelrecht  vanuit Groenland over de zee. Het is de meest schone lucht die je je kan voorstellen. In wervende advertenties over onze gemeente wordt melding gemaakt van de schone lucht, maar verder onderzoek is er bij mijn weten nooit over gedaan. Ik hoor het van de vele toeristen die bij mij komen , de meesten wonen hier voor langere tijd omdat ze officieel in het Ruhr-gebied wonen en het daar niet te harden is. "Als we al een kwartier in Julianadorp zijn kunnen we beter ademhalen"zeggen ze. Ook slapen ze beter, zijn de eerste dagen ook moe van al het zuurstof die in hun hersenen prikt.

Enkele maanden geleden sprak ik iemand die hier net was komen wonen . Hij kwam uit de Randstad, Hij vertelde dat als hij vroeger bv, bomen ging snoeien hij onder de krassen en wonden op zijn arm zat, die heel langzaam genazen. Hier is het leed binnen een paar dagen geleden, hij suggereerde dat er misschien veel jodium in de lucht zat. Ja natuurlijk!!!

Door de zoute  en zuiverder lucht is het mij opgevallen dat er ook minder muggen in J'dorp zitten. De familie in Italië kan er over meepraten.

De schone lucht is ook voor mij iets, waarom ik dolblij ben dat ik hier woon. Ik probeer mij soms voor te stellen hoe het zal zijn als ik dit bedrijf bv, in de Randstad zou hebben. Ik vrees dat ik misschien meer aanloop zou hebben over het hele jaar door, maar ik zou ook denk ik veel lucht hebben, maar dan geen schone maar wel gebakken lucht.

Het Tiendekind heeft het altijd zwaar te verduren als het gaat stormen, de storm die vannacht heeft gewoed was een peulenschilletje en dat valt onder de categorie "zware wind"wat de meteorologen er ook van zullen zeggen. Er heeft eens en storm met windkracht 11 op het arme boerderijtje gebeukt en van schrik verloor het dan ook een groot aantal pannen van het dak []daarom nu die afschuwelijke golfplaten]. Ik ga altijd na een storm kijken of als het een heel zware is, tijdens de storm. Enkele jaren geleden dacht ik toen ik poolshoogte nam, dat de storm vanuit een andere hoek kwam, want het zag er allemaal heel rustig en vooral schoon uit. De ramen, die altijd anders wit staan van de zoutaanslag, zagen er schoon uit.

Toen ik binnen kwam zag ik wat er echt gebeurd was. De vloer was bezaaid met glas en mijn potten die op de vensterbank stonden waren gesneuveld en lagen ook op de grond. De wind heeft pal op de voorruit gestaan en het glas met sponning en al weggeblazen. De kozijnen moesten vernieuwd worden en wij hebben het toen maar van hardhout laten maken.

In Den H. hebben wij vroeger een goede meteoroloog gehad Peter K. die wat stormen betreft het vaak bij het rechte eind had, Ik heb wel eens bij hem thuis de apparatuur gezien en dat maakte zeer veel indruk. Overigens voorspelde hij "in de loop der tijd"super-stormen, met een mogelijke windkracht 15 [kan ik mij herinneren]. De "paddestoelhuisjes"in Huisduinen zijn  huizen die tegen deze stormen bestand zijn, zei hij.

Nou ja, we zullen wel zien, ik ben niet gauw bang aangelegd, maar stormen en alles wat er mee te maken heeft, boezemen mij angst in. Hopen dat hij niet gelijk krijgt.

Mijn oudste dochter Laura verbijsterde mij heel veel jaren geleden door met haar studie te kappen en daardoor viel mijn droom om haar in toga te zien, in duigen. En haar voorspelling dat ze "verder zou komen dan de meeste van haar huisgenoten"stond heel ver van mij af.

In Engeland huurde zij enkele jaren geleden een loods op het vliegveld Heathrow en van daar uit importeerde zij  technische goederen uit de VS   die daarna door haar bedrijf  werden bewerkt voor de Europese markt  en vervolgens werden  de producten geexporteerd. Omdat er één schakel werd weggehaald uit de financiële bijkomstigheden van importeren en exporteren, en daardoor zeer concurrerend werkte met gelijksoortige bedrijven die echter niet op dit slimme idee waren gekomen, wilden de opdrachtgevers natuurlijk graag met haar zaken doen.

Nu staat zij aan het hoofd van haar eigen groot bedrijf met veel werknemers, treedt regelmatig op voor de BBC [als ankervrouw voor een donor-organisatie -dus wel wat anders] en is zeer succesvol. Ze woont in een prachtig echt Engels huis op het platteland en zou zich in principe alles kunnen veroorloven.

Ze komt natuurlijk ook succesvolle mensen tegen en met sommige is ze echt bevriend geraakt, zoals Karen een Amerikaanse zakenvrouw, die een steengoede baan heeft in Engeland. Karen is enkele weken geleden getrouwd en uiteraard was Laura bij haar huwelijk.

Ik was diep ontroerd toen beide topvrouwen als huwelijkscadeau voor Karen het er over eens waren door mij een schaal te laten maken. Wel natuurlijk exclusief ontworpen!! Gisteren stuurde Laura mij een mail door van Karen die het resultaat had gezien op een foto, wat complimenteus. Ik was juist zo ontroerd dat mijn kind die alles kan betalen, juist op dit idee kwam. Klasse Laura!!

Gisteren waanden  Piet en ik ons in de lente toen wij in de luwte met de honden het pad afliepen dat langs de duinen loopt. Erwin Krol, de weerman van het Nos-journaal, bracht ons enkele uren later met beide benen op de grond. Het leek wel of hij het leuk vond om te zeggen dat de winter na het weekend gaat beginnen en misschien komt er wel een Elfstedentocht deze winter,  gaf hij ook nog als nabrander.

De winter voor het Tiendekind is een jaargetijde van ouderwetse, barre kou. Het gebouw zelf is opgetrokken uit een één-steens muur en staat midden op het land. Het uitzicht in de zomer op de duinenrij brengt een bepaald gevoel teweeg van vacantie en ver-weg-van alles zijn. In de winter doet een meestal snerpende wind je vergeten waarom je het nog steeds volhoudt om op deze stek te zitten. Hartje winter staan er grote bloemen op de ramen, want het is koud, koud, koud.

Het grote probleem is altijd te gokken wanneer het water moet worden afgesloten, het geeft namelijk altijd een hoop gedoe. De kraan [en meterkast] waar het water moet worden afgesloten, staat aan de buitenkant van het gebouw tegen de sloot aan. Het is een diepe kuil, waar afhankelijk van het weer het grondwater tegen de meter aan staat. Het is dus altijd zaak geweest om het binnenste goed te isoleren, want we zouden het niet willen uitproberen wat er gebeurt als alles daar bevriest. Heel vroeger werden daar oude dekens of jassen voor gebruikt en dat heeft altijd wel geholpen. Toon heeft het nu met stro en daarover plastic geisoleerd en dat voldoet.

Ik ben blij dat hij dit onderdeel voor zijn rekening heeft genomen, omdat het geen pretje is om de boel af te sluiten of opnieuw aan te sluiten. Je zit met je handen in ijskoud water te werken, waar in een paar seconde het gevoel uit gaat en plaats maakt voor een snerpende pijn. De kraan staat ook nog één meter en nog wat van de bovenkant in de kuil. Toen ik het in vroeger jaren moest afsluiten, moest ik op mijn buik in de kuil duiken. Ik kon me dan een beetje vasthouden aan de rand van de kuil, maar mijn benen spartelden dan uit de grond, als een schilderij van Jeroen Bosch. Het moet zeker een vermakelijk gezicht zijn geweest, want je had altijd toeterende automobilisten.

In het gebouw kan het ook wel eens vriezen, als de ovens toevallig niet aan zijn. Het zou niet de eerste keer zijn dat na een strenge vorstperiode alle klei bevroren was. Alle glazuur in de emmers lijken een klein ijsbaantje. Alpo [de AanLOoPoes] heeft van Toon een hokje gekregen, waar hij nu al in slaapt , gelukkig maar dan is dat een zorg minder.