Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Elke pottenbakker heeft zijn/haar voorkeur voor een bepaald merk of type voor wat betreft ovens. Je moet kunnen blind varen op je oven. Tiende Kind heeft 4 ovens, 2 electrisch en 2 die op propaangas branden. De electrische ovens zijn computergestuurd en mijn "grote"oven bevat 32  stookprogramma's waar je uit kunt kiezen. In het begin wilde ik natuurlijk helemaal niet aan zo'n High-tec ding [want ik was met ouderwetse dingen bezig], maar door de jaren heen heeft de keuze in programma's zijn nut bewezen. De grote oven bv. gaat tot 1300 graden en neemt een "adempauze"om het te bakken voorwerp langzaam aan deze temperatuur te laten wennen. Maar juist deze adempauzes kunnen die speciale effecten in het glazuur geven.

 Als de oven gaat haperen, heb je een probleem! Onze oven ging dus  verleden week  haperen en wij zijn er nog steeds niet uit wat het is. Eindeloos hebben wij gedacht dat er "iemand"misschien wellicht aan de stookprogrammering had gezeten [???onzin natuurlijk]. De laatste stand van zaken is dat er spiralen kapot zijn, maar als er één spiraal vervangen moet worden is het raadzaam de andere 8 ook te vervangen. Kortom het wordt een dure grap!!

de electrische ovens

Enkele jaren geleden meldde de drogist van het pleintje mij dat Tiende Kind hoogstwaarschijnlijk plaats moest maken voor een rotonde die zou leiden naar een nieuw te bouwen winkelcentrum. De drogist zat in het bestuur van de Ondernemersvereniging, die eens in de zoveel tijd met de gemeente vergaderde. Dank je wel gemeente dat ik het via de drogist moet horen. Paniek dus bij ons! Ik heb wel geleerd dat je altijd plannen kunt veranderen, mits door steekhoudende argumenten aan te voeren.

De volgende dag zijn echtgenoot en ik aan de slag gegaan. Eerst moesten wij weten hoe groot de rotondes over het algemeen zijn. Het was dan ook een vermakelijk gezicht om hem, als een soort gek de rotondes in het dorp met grote passen zien te belopen . Ik schreef de wethouder een lange brief met suggesties, niet eens bezwaren want het zou te veel energie kosten om het project te veranderen. Ik werd door hem uitgenodigd om van gedachten te wisselen en ik was zeer verbaasd dat voor dit gesprek ook een ambtenaar was uitgenodigd die belast was met de landmetingen en aankoop van gronden. Hij had enkele tekeningen met zich meegenomen.

Het bleek uit de tekeningen dat tekenaars van de gemeente, zonder enige emotie waarschijnlijk, huizen en panden van de lijst hadden geschrapt zonder te beseffen wat het was en wat het allemaal inhield. Achter het tiende kind wordt een nieuw winkelcentrum geplanned, wat nu bollenland is [zie foto hierboven]. Ook was de rotonde zeer prominent getekend. Ik bracht naar voren dat ik daar inmiddels [zonder subsidie] al 32 jaar bezig was en veel had gedaan voor de gemeente en dat, omdat de gemeente toerisme als speerpunt had gekozen voor de economische groei van onze stad, Tiende Kind altijd een pracht slechtweervoorziening was. Bovendien was het op dat moment het enige culturele bedoeninkje in ons dorp. Ik voelde dat ik beiden aan mijn kant kreeg, en toen ik als laatste aanvoerde dat de rotonde i.p.v. rond ook ellipsvormig gemaakt kon worden, leek het pleit gewonnen.

Daarna bezocht de ambtenaar Tiende Kind en was onder de indruk van de sfeer en de authenticiteit. Dat jaar was ook het Jaar van de Boerderij, dus dat heb ik ook aangevoerd als argument.Daarna heb ik nooit meer iets gehoord van de plannen tot gisteren toen ik in de krant las dat de plannen gestalte gaan krijgen,. Helaas is de wethouder al weg en de ambtenaar zal er ook niet meer zijn, dus ik vrees dat ik weer van voren af aan moet beginnen, maar ja dat is het leven!!

Vandaag vertelde Toon dat Alpo weer in zijn nestje had geslapen, allemaal blij. Gisteren had ik hem weer na een lange tijd gezien en mijn dag was weer helemaal nog beter. Ik vraag mij af wat er in zijn kattekopje omgaat. Het kan niet anders dat hij ons associeert met zijn onvrijwillige gevangenschap en wij vragen ons des te meer af wat hem beweegt weer in beeld te verschijnen. Honger kan hij niet hebben, uiteindelijk wordt hij elke dag gevoerd. Hij is in een ver verleden, huiskat geweest. Zou hij weer belangstelling voor mensen gekregen hebben? In elke geval is dit een goede ontwikkeling.

Ik besprak zondag met een collega galerie-houder het netelige probleem wat je zeggen moet als er iemand in de galerie komt met schilderijen om  ze door mij te laten beoordelen. Het gebeurt natuurlijk vaak dat mensen vragen of ze bij ons kunnen exposeren. Ik weet uit ervaring hoe vlug je ziel gekwetst kan zijn als mensen een vernietigend oordeel vellen over je met-bloed-zweet en tranen gemaakt product. Het is ook fantastisch als mensen bezig zijn en ik zou de laatste zijn om dat tegen te houden. Bovendien weet ik dat niets zo subjectief is als "smaak". Ik probeer de mensen daarom ook nooit door een opmerking diep te verwonden.

Maar wat te doen als je toch eerlijk wilt zijn, mensen toch geen illusies wilt geven, maar ze toch ook niet wilt remmen in hun creativiteit.

Mijn collega ondervond het zelfde en zegt "dat het met liefde is gedaan". Punt. De tussenweg waarvoor ik heb gekozen is dat , als ik niets weet te zeggen, dat "het apart is". De strategie is een beetje in de familie gebleven, want als ze iets eten wat ze niet echt lekker vinden dan is het""apart", of als ze iets niet mooi vinden dan is het "apart". Apart hè??

Wij drukken de cursisten op het hart om met respect met klei om te gaan. Elke kleisoort heeft zijn specifieke eigenschappen, en daar moet je mee leren omgaan. Als je iets wilt vervaardigen uit diverse soorten klei kan dat hele spannende effecten geven. Zaak is wel dat je de klei zo voorbereid door het te kneden dat het daardoor een geheel kan vormen met de andere stukken klei. Homogeniteit van het materiaal is een vereiste. Iedereen weet dat en volgt de instructies, behalve....ikzelf

En wat het is weet ik niet, het zal wel met eigenwijsheid van karakter te maken hebben, maar soms doe ik dingen, waarvan ik weet dat het slecht afloopt. Twee weken geleden maakte ik een serie van potten en schalen in die techniek, de z.g. marmertechniek. De klei gaat op een goed moment eruit zien als marmer, omdat je de in verschillende kleuren klei door elkaar mengt. Ik wist dat ik de moeite moest nemen om volgens het boekje te werken, maar waarom ik het niet deed weet ik niet. Het kan geen luiheid zijn, omdat àls het misgaat je een hele dag voor niets hebt gewerkt.Ogenschijnlijk leek alles gelukt en prachtig, het drogen van de klei ging volgens het boekje en ik kon geen scheuren ontwaren.

Eergisteren deed ik de oven open, waar de serie instond en ja hoor..grote barsten en scheuren hoonden mij tegemoet. Wat kan je de pest aan je zelf hebben en ik was boos en nu ik dit schrijf nog steeds.

andere pagina:

koken:citroensoufflé

Cézanne

De term "bezigheden buitenshuis hebbende", hoor en zie je bijna niet meer. Dat vrouwen werken wordt tegenwoordig heel normaal gevonden en overal geaccepteerd, sterker nog het wordt iedereen aangeraden om het gezichtsveld te verbreden, hetzij door een leuke hobby of een studie en daarna werkkring. In "mijn tijd"en ik spreek nu over 33 jaar geleden werd een werkende vrouw, laat staan moeder gezien als een naar aandacht snakkend wezen. In het vorige "milieu"waar ik in leefde, wat het totaal "not done"als moeder de vrouw werkte. Ik had dan ook heel wat kritiek te verduren van vooral buitenstaanders, die het niet konden rijmen dat een moeder van 4 kinderen, waarvan de  jongste schattige tweeling pas 3 was, zomaar "het "buitenshuis zocht. Het was die tijd van de Dolle Mina's en vrouwen kregen te maken met nieuwe fenomenen, zoals het woord "assertiviteit", waar vooral vanuit linkse kringen gepleit werd om in opstand te komen tegen het juk van huwelijkse onderdrukking. Vele vrouwen deden dat, vroegen echtscheiding aan en betreurden na verloop van tijd hun besluit. Want het alledagleventje van een huwelijk bleek eigenlijk toch wel heerlijk te zijn.

Ik heb altijd wel genoten van mijn gezin, maar [en dat is een achteraf constatering], op het moment dat ik de klei aanraakte, was het gedaan met de rust in huis. Een verslaving aan het produceren van "kunst"en in dit geval van keramiek is een levenslange verslaving, wat mij betreft.

Ik wil niet zegen dat ik elke dag zin heb om in mijn atelier te duiken, maar ik weet dat na een paar dagen inactief te zijn geweest, het toch weer begint te kriebelen. Een vacantie moet voor mij niet langer dan drie weken duren en als het wel eens langer duurt, draai ik in gedachten een pot [overigens een goede oefening om weer te zien wat je aan het doen bent]. Het is een heerlijke gedachte dat ik levenslang heb wat dit beroep betreft en dat ik nooit met pensioen ga!

Tiende Kind is ook een pleisterplaats voor andere rare vogels. De pottenbakkerij staat aan een drukke weg, met een breed fietspad. Dus veel fietsers komen vooral in de zomer graag voorbij.Voor de vorm wordt [vlug] een tentoonstelling bekeken en dan vragen ze of ze even naar de WC kunnen .[ "Is er hier een toilet"?].We hebben ook een moeder binnen gehad die haar kind borstvoeding moest geven.

In de zomer kregen wij het verzoek of wij een lezing  en demonstratie wilden geven aan de Katholieke Wielrijdersbond. Nu geeft  het houden van een lezing of demonstratie veel voeten in de aarde. Je moet het hok schoonmaken, je moet zorgen dat er koffie en thee is en voor mij betekent het dat ik toch wel 's nachts wakker word  en zit te bedenken hoe ik  het verhaal moet plaatsen  en ga  checken of het echt waar is wat ik ga zeggen.

Ik had met Toon besproken dat ik de lezing zou geven en dat ik dit keer geen oubollige demonstratie op de draaischijf zou doen, omdat je dat altijd wel ziet op een braderie. Toon zou uitleggen hoe je een glazuur moet maken en daarvoor heeft hij ook een masker op wat er uitziet als een gasmasker, dus het ziet er allemaal indrukwekkend uit.

De fietsers [senioren] kwamen en na het warme welkom, werd er koffie en thee gedronken, met er iets bij. En ik begon met het verhaal. Volgens mij best wel een leuk verhaal, maar ik merkte dat men er geen aandacht voor had. Ik ben niet zo gauw van slag, maar toen ik iemand zag knikkebollen en vervolgens in slaap zag vallen, bracht mij dat toch van mijn apropos af. Degene die het organiseerde deed echt zijn best om de aandacht van het geheel af te leiden en stelde. samen met een andere aardige dame allerlei vragen. Tijd voor het glazuren!! vinden ze vast leuk.Toon zag er inmiddels zeer strijdbaar uit met zijn gasmasker, handschoenen en de ingrediënten op de werktafel. Een deel van het gezelschap wielrijders ging echter naar het erf om een sigaretje te roken en een kleine groep bleef luisteren naar Toon [die voor deze gelegenheid toch was gekomen, ondanks dat hij vacantie had]. Kennelijk was Toons verhaal zo aangrijpend dat van het overige deel ook mensen naar buiten gingen.

Eindelijk was het zo ver dat er afscheid genomen kon worden en iedereen kwam ons welgemoed bedanken voor.... de koffie!

De buitendeur stond op een kiertje open en een klein roodborstje wist  gistermiddag naar binnen te glippen. Het arme beestje fladderde net naar de verkeerde kant naar binnen naar de o venkamer, waar op dat moment de grote oven op 1040 graden stond en niet bepaald gezond is voor kleine vogeltjes. Ik probeerde hem naar de voorkant te jagen en gelukkig luisterde hij/zij, maar wilde daarna weer via het voorraam naar buiten. Gelukkig kon ik hem pakken, sprak hem toe zoals ik de honden toespreek in benarde situaties "It is okay"[merkwaardig hè?] en vriendje Roodborst ging verder buiten spelen.

 Het tiende kind heeft altijd veel dieren om het gebouw. Meestal zit ik in de werkkamer en dan kijk ik uit op een houtwal van bomen en ook bomen die hoognodig gesnoeid moeten worden. In de houtwal is het een bonte verzameling van vogeltjes en ook vogeltjes die ik nooit  eerder heb gezien. Ank, "meubilair"van Tiende Kind en vrijdag altijd aanwezig ,komt uit een biologen-familie, man bioloog en drie kinderen met hetzelfde beroep. Dus Ank weet [naar mijn inschatting] alles over vogels. 3 weken geleden zei ze bijna plechtig "Kijk daar heb je een Bonte Specht"en die zie je niet meer zo vaak [weet ik nu dus].

Wij delen ook het land met een bloembollenkweker, de eigenaar van tiende kind. Jaarlijks gaat er een enorme hoeveelheid mest over het land en normaal gesproken kan ik daar wel tegen, maar soms verzamelen zich daar duizenden strontvliegen op. Ik heb  notabene wel eens een opening gehad van een tentoonstelling en honderden vliegen vlogen binnen. Voordat het zou beginnen zijn alle vliegen wel doodgemept, maar het was wel een merkwaardig gezicht om de mensen [met het glaasje wijn en de pinda's] tussen de vliegenlijken te zien.

En dan hebben wij het hoofdstuk "Poes". Enkele maanden geleden kwam er een voormalige buurvrouw vragen of wij de poes een paar dagen eten wilden geven, omdat ze op vacantie zou gaan. Zij vertelde dat de vorige bewoners [Amerikanen], de poes hadden gedumpt toen zij weer terug gingen naar de VS. De poes kwam wel altijd eten vragen bij de nieuwe bewoners, maar geleidelijk aan verwilderde hij. Buurvrouw zat er dood mee aan toen zij zelf ook ging verhuizen naar Den Helder, toch bracht zij Poes elke dag eten. Ik hoorde dit verhaal dus na een jaar trouwe dienst aan Poes. Ik stelde haar voor dat wij  Poes dan eten zouden geven , tenzij wij niet kunnen dan zouden wij haar inschakelen. Buurvrouw blij!

Poes, werd ALPO genoemd [AanLoopPOes], werd gesponsored door cursisten en wij vonden dat Alpo niet mocht mopperen met dit bestaan. Toon had in de deel een doos met stro gevuld en zijn eten- en drinkbakje was naast het nestje geplaatst, Alles verliep wel en Alpo begon toch wel toenadering te zoeken. Totdat ILPO [Illegale Poes} kwam, en Alpo's eten opat. Alpo was in geen velden of wegen meer te bekennen. Probleem!! Het viel me wel op dat Ilpo aan de dikke kant was, ja en dan moet je wat. Wij belden de Dierenbescherming en die wisten er wel raad mee. Om te voorkomen dat er een soort kattenplaag op Tiende Kind zou komen werd er een kooi geplaatst om Ilpo te vangen en die zou met kleintjes en wel verhuizen naar het dierenasyl. Zo gezegd, zo gedaan. Op dat moment gingen Piet en ik op vacantie en konden deze CATastrophe dus niet volgen. In Frankrijk hoorden wij het treurige verhaal dat Ilpo inderdaad was gevangen, maar Ilpo bleek na controle al bevallen te zijn. Piet en ik waren ellendig toen wij het hoorden, kleine pasgeboren katjes zonder hun moeder!

Het eerste wat ik deed toen ik van vacantie terugkwam was Toon bellen, die mededeelde dat er 3 schattige poesjes waren gesignaleerd, waarschijnlijk op zoek naar hun moeder. Maar ze bleken toch al wel een week of 9 oud te zijn. Ook een probleem! Toch maar weer de Dierenbescherming erbij, die eerst 2 prachtige poesjes wist te vangen en toen ik al terug was nog een zwart-witje [net Alpo vond ik]. Het probleem was opgelost, maar Dierenbescherming suggereerde ook om Alpo te vangen, om hem te castreren en dan weer bij Tiende Kind uit te zette. Aldus geschiedde....Alpo werd gevangen,onderzocht  en bleek al gecastreerd te zijn.

Sindsdien heb il Alpo niet meer gezien, maar zijn eten is wel elke dag op. Ook slaapt hij niet meer in zijn nestje. Hij is natuurlijk doodsbang dat er weer zo iets gebeurd als een kooi insluipen voor eten, die dan achter je dichtklapt.

Straks ga ik maar weer hem eten geven. Wat is het menu? Ik denk Zalm met Tonijn.

In die 35 jaar dat tiende kind bestaat zijn er diverse collega's geweest. Mensen die begonnen als "cursist"en zo enthousiast bleven dat ze bij het meubilair begonnen te horen, Ze zijn om verschillende redenen weggegaan zoals verhuizing, een "echte"baan of gewoon kleimoeheid.Enkele jaren geleden kwam een echtpaar op les, beide razend enthousiast. Nadat ze voor een tijdje voor zichzelf waren begonnen, maar helaas moesten constateren dat vanuit een flat werken bijna onmogelijk is, want je moet je spullen kwijt, vroeg de man of hij mij kon assisteren. De man is Toon en van assistent inmiddels gepromoveerd tot collega. Toon is dol op het gedoe en de drukte van het tiende kind en de voornamelijk vrouwelijke cursisten zijn ook dol op Toon. Toon creeert luiheid om zich heen, omdat de cursisten Toon laten meedenken en meedelen in hun "persoonlijk initiatief". Toon is degene die glazuuremmers naar beneden haalt, omdat de dames geen zin hebben om zelf een trapje te halen, Toon verstelt de hoogte van de draaischijven omdat ze er zelf niet zo veel zin in hebben. Kortom Toon is een parel!!

Hij heeft in een heel ver verleden mij wel eens bekend dat in een ander leven zijn strategie was om dames van hem afhankelijk te maken. Zal best Toon, maar niets voor mij.

Alhoewel wat een luxe als je je zaak binnenkomt en iemand vraagt: "Wil je koffie", of dat hij tussen de middag zegt ""Jij wil zeker soep"? In elk geval : Bedankt Toon, je bent een schat!!

Soms kan je met een stelligheid iets beweren [zoals ik op de andere pagina Tiende Kind heb beweerd] wat je ogenblikkelijk weer moet herroepen.

2 weken geleden toen ik dienst had in de galerie, kwam er een bezoeker binnen en na 2 seconden herinnerde ik mij dat de man eerder was geweest en een schilderij had gekocht. De duitse man legde mij enthousiast uit hoe en waar het schilderij hing, maar ik luisterde niet eens naar zijn verhaal, want opeens kwam ik tot de afschuwelijke ontdekking dat de man een opdracht had geplaatst die ik volledig was vergeten. Niets voor mij!! Ik was hem voor en riep uit Ö God ik ben de opdracht vergeten"[en inderdaad Niets voor mij"] Hij zou de donderdag daarna weer terug gaan naar Duitsland.

En toen besloot ik iets, wat ik nooit heb geleerd en wat niet in de boekjes staat: ik probeer in de korte tijdsspanne toch de opdracht uit te voeren, in dit geval 6 bekers en een melkkannetje. De volgende dag, ben ik heel vroeg opgestaan, naar de markt gegaan en daarna thuis 6 bekers en kannetje gedraaid. Nu is draaien niet het probleem, het drogen heeft zijn tijd nodig. Als je te vlug iets droogt, gaat het werkstuk barsten, omdat de klei die aan de oppervlakte zit vlugger krimpt dan het binnenste. Gelukkig was het mooi weer en kon ik de bekers en kan buiten drogen. Ik had voor mij zelf al berekend dat ik alles maandag [dus 2 dagen later] in de oven moest doen dan stomen en bakken, dan glazuren en dan weer bakken. En aangezien de ovens tot 1070 graden gaan moeten ze ook afkoelen en dat heeft zijn tijd nodig.

Zondag heb ik het stel dus in de gewone huisoven gedaan en enkele uren laten "bakken"op lage temperatuur. Maandag was het zo droog dat ik het in de keramiekoven kon doen. Alles is uiteindelijk prachtig gelukt. Donderdags kwam de man, vond de bekers en kan heel mooi en betaalde 35 euro. Ik heb weer wat geleerd en ben blij dat ik voor mijzelf deze uitdaging maakte, omdat ik er zo de pest in had dat ik het was vergeten. Angst voor de ouderdom waarschijnlijk!!!

_{Kijkend uit het raam aan de voorkant wordt het oog aangenaam getroffen door de prachtige duinenrij, met op de voorgrond uitgestrekte weilanden waar 's zomers prijswinnende koeien grazen. Aan de achterzijde, zover het oog rijkt,uitzicht op de beroemde weidse bollenvelden. Bij binnenkomst in de pottenbakkerij is al duidelijk dat wij het karakter van de oude boerderij niet hebben willen aantasten. De keuken wordt nu gebruikt als werkkamer, waar de draaischijven staan. De oude plankenvloer getuigt van een ver, sober verleden. De ruimte waar nu wordt lesgegeven, was vroeger vermoedelijk de'"opkamer". De vroegere slaapkamers worden nu gebruikt als expositieruimte. De bedstedes van weleer zijn intact gebleven en zorgen voor een intieme sfeer in de expositieruimte.}